Μεγάλη συναυλία «140 ΧΡΟΝΙΑ | ΣΙΚΑΓΟ – ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ»

 

Μεγάλη συναυλία απόψε (09/05/2026) υπό την αιγίδα του Δήμου Καισαριανής

«140 ΧΡΟΝΙΑ | ΣΙΚΑΓΟ – ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ» στις 8 μ.μ. με αφιέρωμα στο Διεθνές Εργατικό – Επαναστατικό Τραγούδι και γενικό τίτλο: «Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως…».

Μια πολυσυμμετοχική μουσικοθεατρική παράσταση αφιερωμένη στην παγκόσμια ιστορία των εργατικών αγώνων και της αντίστασης σε καλλιτεχνική διεύθυνση Αγγελικής Τουμπανάκη. 

Ο ιστορικός χώρος μετατρέπεται σε ένα ανοιχτό πεδίο συνάντησης καλλιτεχνικών κοινοτήτων που μέσα από μια σύνθεση μουσικής, ποίησης, αφήγησης, προβολών ιστορικού υλικού και σκηνικών δράσεων με πολυφωνικά σχήματα και τραγούδια από όλο το κόσμο, αναδεικνύει την εργατική τάξη ως ένα διαχρονικό, παγκόσμιο κίνημα. 

Από το Σικάγο του 1886 και τη Β’ Διεθνή του 1889, μέχρι τις επαναστάσεις του 20ού αιώνα και τον σύγχρονο κόσμο της εργασίας, η παράσταση φωτίζει τη συνεχή πάλη για αξιοπρέπεια, ελευθερία και δικαιοσύνη. 

Συμμετέχουν: Adedeji Adetayo, Encardia, Martha Moreleon, Simone Mongelli, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Κώστας Θωμαΐδης, Μάρθα Μαυροειδή, Σοφία Παπάζογλου, Υπόγεια Ρεύματα, Αγγελική Τουμπανάκη & Ανοιχτή Χορωδία σε Διδασκαλία Adedeji Adetayo, Simone Mongelli (body music), Μάρθας Μαυροειδή και Αγγελικής Τουμπανάκη. 

Επί σκηνής χορός από τους Al-Awdeh Dabkeh Group 

Αφηγητής: Νίκος Μπογιόπουλος. 

Καλεσμένη: Μάγδα Φύσσα

Μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση του ΚΚΕ: Στις 25/04 ενώνουμε τις φωνές μας στην Καισαριανή

 

«Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή... 

Μέσα στο άγριο τοπίο της παραφροσύνης και των πολέμων, εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε χρέος να μιλήσουμε μέσα απ' τα τραγούδια μας, απ' το τραγούδι και την ποίηση, για την Ιστορία αυτού του τόπου, για τη θυσία και τον ηρωισμό αυτών που πάλεψαν και έπεσαν για το δίκιο και την ειρήνη, δείχνοντας τον δρόμο και στις νέες γενιές. 

Οι πρωτοβουλίες του ΚΚΕ μάς δίνουν αυτήν τη δυνατότητα να εκφράζουμε τις αγωνίες μας μέσα απ' την Τέχνη. Ενώνουμε τις φωνές μας όλοι εμείς, σε μια συναυλία τιμής και μνήμης για τους 200 ήρωες κομμουνιστές που θυσιάστηκαν, καταργώντας τον θάνατο. Στις 25 Απριλίου, στο "σύνορο του κόσμου", στο Θυσιαστήριο της Καισαριανής, θα ενώσουμε τις φωνές μας για το δίκιο του λαού μας». 

Αυτό είναι το μήνυμα των καλλιτεχνών - συντελεστών που συμμετέχουν στη μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει το ΚΚΕ το Σάββατο 25 Απρίλη, στις 8 μ.μ. στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να τιμήσει τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944.

Με τίτλο παρμένο από στίχο από το «Καπνισμένο Τσουκάλι», που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος εξόριστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στο Κοντοπούλι της Λήμνου, «Διαβάζοντας την Ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα», η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ απευθύνει πλατύ κάλεσμα συμμετοχής στη μεγάλη εκδήλωση.

Θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. 

Θα ακολουθήσει συναυλία σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Γιώργου Νταλάρα. 

Θα τραγουδήσουν σπουδαίοι ερμηνευτές, συνδέοντας νοητά το χθες με το σήμερα και το αύριο του αγώνα μας: Φωτεινή Βελεσιώτου, Γιάννης Διονυσίου, Παντελής Θαλασσινός, Βιολέτα Ικαρη, Βαγγέλης Κορακάκης, Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώτα Νέγκα, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Ασπασία Στρατηγού, Κώστας Τριανταφυλλίδης, «Κοινοί Θνητοί», που όλοι μαζί συνυπογράφουν και το παραπάνω μήνυμα. 

Τραγούδια που αναφέρονται στην ανυπέρβλητη θυσία των 200 κομμουνιστών... Τραγούδια που κάτι έχουν να μας πουν... Τραγούδια που μας κάνουν να μην ξεχνάμε, που μας παρακινούν και μας συνοδεύουν σε όλους τους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες που δίνουμε. Στη συναυλία έχει γίνει μια πολύ όμορφη επιλογή από τραγούδια μεγάλων συνθετών, ποιητών και στιχουργών μας που έδωσαν τη δική τους μελωδία και ήχο στις μεγάλες στιγμές του λαού μας... 

Στις 25 Απρίλη καλλιτέχνες και όλοι εμείς θα γίνουμε μια μεγάλη φωνή πλάι στη μάντρα που έγινε «το σύνορο του κόσμου». Θα τραγουδήσουμε όλους εκείνους που περπάτησαν έως τον θάνατο δίχως να σκοντάψουν, αλλά και αυτό το κόκκινο νήμα που ενώνει το χθες με το αύριο. Να σημειωθεί επίσης ότι εκείνη τη μέρα στο Σκοπευτήριο θα πραγματοποιηθούν πολύμορφες δράσεις για παιδιά όλων των ηλικιών. Το «κόκκινο Αερόστατο» θα υποδεχτεί τα παιδιά σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο γι' αυτά, που θα λειτουργεί από τις 18.30. 

Για την εκδήλωση διακινούνται κάρτες ενίσχυσης από τις Οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Πηγή

Έκθεση ζωγραφικής και συναυλία για το Μπλόκο της Καλογρέζας στη Νέα Ιωνία

 

Ο Δήμος Νέας Ιωνίας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 82 χρόνων από το Μπλόκο της Καλογρέζας, διοργανώνει το Σάββατο 14 Μαρτίου 2026 μια ξεχωριστή καλλιτεχνική εκδήλωση μνήμης με τίτλο «Τραγουδώντας τη Μνήμη – Ζωγραφίζοντας την Ιστορία», στον Δημοτικό Κινηματογράφο Αστέρα. Πρόκειται για μια δημιουργική σύμπραξη των Τμημάτων Εικαστικών και του Ωδείου του Δήμου Νέας Ιωνίας, τα οποία ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια ενιαία δράση αφιερωμένη στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, μέσα από τη δύναμη της μουσικής και της εικαστικής δημιουργίας. 

18:00 – Εγκαίνια Έκθεσης Ζωγραφικής

Στο φουαγιέ και στον υπόγειο χώρο του Δημοτικού Κινηματογράφου «Αστέρα» θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης έργων μαθητών των Παιδικών και Εφηβικών Τμημάτων Ζωγραφικής του Δήμου Νέας Ιωνίας. Οι μαθητές, με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, δημιούργησαν έργα εμπνευσμένα από το ιστορικό γεγονός του Μπλόκου της Καλογρέζας. Μέσα από τη δημιουργική αυτή διαδικασία, τα παιδιά γνώρισαν και προσέγγισαν την τοπική ιστορία, αποτυπώνοντας στα έργα τους σκέψεις, συναισθήματα και μηνύματα μνήμης. 

19:00 – Μουσική Εκδήλωση με τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή

Στον κύριο χώρο του κινηματογράφου θα ακολουθήσει μουσική εκδήλωση με τη συμμετοχή της Έντεχνης Ορχήστρας του Ωδείου Δήμου Νέας Ιωνίας και της Παιδικής – Εφηβικής Χορωδίας του Ωδείου. Η εκδήλωση αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα του Μπλόκου της Καλογρέζας και ταυτόχρονα μια ουσιαστική προσπάθεια σύνδεσης της ιστορικής μνήμης με τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ενεργή συμμετοχή των παιδιών και των νέων της πόλης, οι οποίοι μέσα από την τέχνη τους συμβάλλουν στη διατήρηση και τη μετάδοση της ιστορίας του τόπου μας στις επόμενες γενιές. Τα τραγούδια που θ' ακουστούν είναι του αξέχαστου μουσικοσυνθέτη και στιχουργού Σταύρου Κουγιουμτζή!

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Ηθικό μεγαλείο

 

Από την Κυριακή το πρωί, χιλιάδες απλοί, λαϊκοί άνθρωποι απευθύνονται στο ΚΚΕ, συγκλονισμένοι από την αλήθεια που ήρθε επιθετικά ξανά στο προσκήνιο με τις φωτογραφίες - ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή. Ό,τι διαβάσαμε, ό,τι είδαμε, ό,τι ακούσαμε μέσα στα χρόνια πήραν μορφή. Αλύγιστοι, άφοβοι, τολμηροί. Έτσι αντίκρισαν το εκτελεστικό απόσπασμα οι 200, περιφρονώντας τον θάνατο.

Δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που σφυρηλατήθηκαν στους αγώνες την περίοδο του μεσοπολέμου, στις φυλακές, τις εξορίες, τα βασανιστήρια του αντιλαϊκού κράτους, ιδιαίτερα της μεταξικής δικτατορίας, αν και ορισμένοι πιάστηκαν νωρίτερα. Στις φωτογραφίες-ντοκουμέντα είναι ήδη πολλά χρόνια κρατούμενοι. Οι περισσότεροι παραδόθηκαν από τις ελληνικές αρχές στους ναζί κατακτητές.

Τα φωτογραφικά αυτά ντοκουμέντα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, της ιστορίας των αγώνων του λαού μας, ιδιαίτερα του έπους της αντίστασης ενάντια στη ναζιστική-φασιστική κατοχή. Αν κάποιοι είχαν υπογράψει ένα χαρτί που έλεγε «αποκηρύσσω το ΚΚΕ», μπορεί να έλειπαν από τις φωτογραφίες. Δεν το έκαναν. Έτσι έγιναν οι 200 της Καισαριανής. Πιστοί στις ιδέες του κομμουνισμού, πιστοί στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, δοσμένοι στο δίκιο του αγώνα. 

Το ΚΚΕ κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου να γίνει πράξη αυτό που ζητάνε χιλιάδες λαού: να γυρίσουν οι φωτογραφίες στο σπίτι τους. Να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, τον Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ, ανοιχτά και προσιτά στον λαό και τη νεολαία. Ήδη ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας με επιστολή του στον πρόεδρο της Βουλής και τους Υπουργούς Εσωτερικών και Πολιτισμού ανέδειξε την επείγουσα ανάγκη να γίνουν όλες οι απαραίτητες νομικές και άλλες ενέργειες, προκειμένου να περιέλθουν στην κατοχή της Βουλής των Ελλήνων αυτές οι φωτογραφίες, που αποτελούν -εκτός των άλλων- και πειστήρια των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου κατά της χώρας μας.

Η πρόταση του ΚΚΕ ικανοποιεί και την ανάγκη για “επανένωση” αυτών των ντοκουμέντων με τα μηνύματα, τα σημειώματα και άλλα αντικείμενα των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944, που βρίσκονται στο αρχείο του ΚΚΕ. Αυτό το αίτημα, άλλωστε, γνωστοποιούν με επιστολές τους συγγενείς και απόγονοι των εκτελεσμένων της Καισαριανής. 

Είναι πολύ θετικό το τεράστιο ενδιαφέρον που έχουν επιδείξει από την πρώτη στιγμή ιστορικοί, δημοσιογράφοι, ερευνητές, πραγματικά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού. Είναι κι αυτή μια εκκωφαντική απάντηση ότι η παραχάραξη της ιστορίας, τα διάφορα ανιστόρητα κατασκευάσματα, όπως "η θεωρία των δύο άκρων", αντιμετωπίζουν ισχυρές αντιστάσεις μέσα στον λαό μας με το ΚΚΕ να έχει συμβάλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση αυτών των αντιστάσεων. Τα ντοκουμέντα “φωνάζουν”. Ποιος να τολμήσει να βάλει στην ίδια μεριά τους εκτελεστές και τους εκτελεσμένους;

Οι φωτογραφίες είναι ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας, αλλά είναι και μία απόδειξη ότι η μνήμη δεν υπακούει στη λήθη. Γίνεται ιστορική γνώση και έμπνευση. Θα κάνουμε τα πάντα για να αποκτήσουν τη θέση τους και ως πειστήρια του ηθικού μεγαλείου των κομμουνιστών.

Νίκος Ρεμπάπης, αρθρογράφος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (το άρθρο αναδημοσιεύεται από «Τα Νέα»). Πηγή: https://www.902.gr/

ACTIVE MEMBER - Πέρνα πάνω απ' όλους

Μια μικρή κίνηση συμπαράστασης από μας στον αγώνα των αγροτών και των κτηνοτρόφων.

Παραγωγή, μίξη και master: B.D. Foxmoor 

Στίχοι, παρουσίαση: B.D. Foxmoor & lesakaramon 

Ηχογράφηση: 8αρι, Conscious Relevance Studio

Το αίμα σου... δίνει ζωή!

 

Σκέφτομαι πόσο σημαντικό πράγμα είναι η εθελοντική αιμοδοσία. Όσοι μπορείτε, να δίνετε το αίμα σας (είναι δέκα λεπτά από το χρόνο σας). Μπορεί να το χρειαστείτε κι εσείς κάποια στιγμή. 

Σας περιμένουμε στο Σταθμό Αιμοδοσίας του ΝΙΜΤΣ : Μονής Πετράκη 10-12, Κτήριο Διοίκησης, 1ος όροφος, τηλέφωνο επικοινωνίας: 2107288467, 2107246023, ώρες λειτουργίας: 08:30 έως 14:30 τις εργάσιμες ημέρες και όποτε εφημερεύει. 

Στάση Μετρό: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Πάρκο Ελευθερίας. 

Και σε πάρα πολλά άλλα Νοσοκομεία και Κέντρα Αιμοδοσίας. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε ΕΔΩ!

Ξεκίνησε τις εκπομπές του ο μοναδικός Χριστόφορος Ζαραλίκος

Ο ξεχωριστός Χριστόφορος Ζαραλίκος, ο σατιρικός καλλιτέχνης που έχει ταράξει τα λιμνάζοντα νερά μέσα από τις παραστάσεις του στα θέατρο, αλλά και το "τηλεοπτικό" του κανάλι στο YouTube, επέστρεψε δυναμικά! Συντονιστείτε και πάμε!

Πηγή: FB

Δικαιοσύνη (Παρασκευή 28/02/2025)

 

Ο Σύλλογος «Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023» καλεί όλους και όλες σε συμμετοχή στις κινητοποιήσεις που θα πραγματοποιηθούν σε όλη την Ελλάδα στις 28 Φεβρουαρίου για τα δύο χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών. Μετά από δύο χρόνια, το αυτονόητο αίτημα για πλήρη διερεύνηση όλων των πτυχών του εγκλήματος και την απόδοση ποινικών ευθυνών για όλους τους υπεύθυνους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, πρέπει να ακουστεί ακόμα πιο ηχηρά απέναντι στις εντεινόμενες και ευφάνταστες προσπάθειες συγκάλυψης και την απαράδεκτη κάλυψη της υπουργικής ασυλίας. 

Για να μην επαναληφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ 

Για να υπάρχει ασφάλεια στις  σιδηροδρομικές μεταφορές. 

Αφορά τις ζωές όλων μας! Αφορά τις ζωές όλων μας! 

Στην Αθήνα, στο Σύνταγμα στις 11:00 

Στη Θεσσαλονίκη, στο Άγαλμα Ελευθερίου Βενιζέλου στις 11:00 

Και σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό!

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω - Συναυλία αφιέρωμα στο Θάνο Μικρούτσικο από το ΚΚΕ (ΣΕΦ, 2/2, 19:30)

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 5 χρόνων από τον χαμό του Θάνου Μικρούτσικου, η ΚΕ του ΚΚΕ μαζί με την οικογένειά του διοργανώνουν μεγάλη συναυλία προς τιμήν του μεγάλου μας συνθέτη, με τίτλο «Και να τι θέλω τώρα να σας πω». Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 2 Φλεβάρη, στις 7.30 μ.μ., στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. 

Θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. 

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ τιμά τον μεγάλο συνθέτη, τον μουσικό, τον διανοητή Θάνο Μικρούτσικο, με μία μεγάλη συναυλία, όπου η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Γιώργος Μεράντζας, η Νατάσσα Μποφίλιου, η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Μίλτος Πασχαλίδης θα είναι εκεί για να μας μεταφέρουν όλα όσα «θα ‘θελε τώρα να μας πει» ο Θάνος. 

Προσκλήσεις διατίθενται από τις Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Αττική καθώς και στα γραφεία της ΚΟΑ στον Άγιο Νικόλαο (Αχαρνών 241, πλησίον στ. ΗΣΑΠ, τηλ. 210-5282500), στον Ν. Κόσμο (Ηλία Ηλιού 48, τηλ 210-5246123) και στον Πειραιά (Αλκιβιάδου 176, 210-4122890), τις ώρες 10.00 - 12.00 και 18.00 - 20.00. 

Επίσης, 18.00 - 20.00 διατίθενται και στη Νέα Ιωνία (Μεσολογγίου 48, τηλ. 210-2798305), Περιστέρι (Αδριανουπόλεως 11, τηλ. 210-5717070), Ίλιον (Ιδομενέως και Αιάκου 58, τηλ. 210-2617095), Χαλάνδρι (Αγ. Γεωργίου 5, τηλ. 210-6857067) Βύρωνας (Χειμάρας και Αϊδινίου, τηλ. 210-7627381), Καλλιθέα (Θησέως 141, τηλ. 210-9589315), Μπραχάμι (Αγ. Δημητρίου 163, τηλ. 210-9712149), Μενίδι (Βύρωνος 4, τηλ. 210-2449788), Ελευσίνα (Δήμητρος 23, τηλ. 210-5548961) και στο Στέκι Νεολαίας και Πολιτισμού της ΚΝΕ (Τροίας 36, Βικτώρια, τηλ. 210 - 8823674). 

➡️ Γιατί ο Θάνος Μικρούτσικος, μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια του, άφησε τη σφραγίδα του και μίλησε για όλα τα σημαντικά, τα σπουδαία, τα συγκλονιστικά της ανθρώπινης ζωής και Ιστορίας.

➡️ Για την ανάγκη να παλεύουμε διαρκώς για να κατακτήσουμε το αδύνατο, «να χορεύουμε στο φτερό του καρχαρία». 

➡️ Για τη βεβαιότητα πως η ανάγκη θα γίνει ιστορία, ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν την ιστορία να σιωπά. 

➡️ Για την αδικία του καπιταλιστικού κόσμου, καθώς «μία πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι».

➡️ Για τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, μιας και «η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές». 

➡️ Για την ακατανίκητη δύναμη του σκεπτόμενου ανθρώπου, αφού τα βομβαρδιστικά χρειάζονται οδηγό και «ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα. Ξέρει να σκέφτεται». 

➡️ Για τις προσωπικές σχέσεις, τον έρωτα των απλών ανθρώπων, αφού «κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω», ωστόσο οι κάβοι σου σκληρύναν την παλάμη. 

➡️ Για τη σιγουριά ότι τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Με ρώτησαν αν σκέφτομαι να γράψω κάποτε ένα παιδικό παραμύθι με ήρωα τον Θάνο. Δεν μπορώ, τους είπα. Κι ύστερα σκέφτηκα, ίσως τα καταφέρω κάποτε - σίγουρα θα του άρεσε - αλλά θα χρειαστώ πολλά πολλά χρόνια. Άλλωστε στην οικογένειά μας ο παραμυθάς ήταν ο Θάνος. Τα παιδιά αγαπούσαν τα παραμύθια του και στριμώχνονταν στο κρεβάτι δίπλα του κι όταν ο Θάνος ξεκινούσε Καιρό ένα, φορά μία ξέραν πως όλες οι ανατροπές του κόσμου και όλα τα θαύματα μπορούσαν να συμβούν. Γιατί αυτός ήταν ο Θάνος για όλη την οικογένειά του, ένας θαυματοποιός. Και πώς τα κατάφερνε τα θαύματα και μας έκανε όλους να γελάμε ή να τραγουδάμε ή να κλαίμε. Πώς κατάφερνε και μια βόλτα γινόταν ο γύρος του κόσμου; Μπορεί να είχε λίγο χρόνο, όλο στο τρέξιμο αλλά μπορούσε και συμπύκνωνε τον χρόνο. Όπως σ΄ ένα τραγούδι σε τρία λεπτά μπορείς να ξετυλίξεις μια ολόκληρη ζωή. Ένα άλλο θαύμα ήταν η μνήμη του. Μας έλεγε με τρομερές λεπτομέρειες σαν παραμύθι την ιστορία της ζωής του και τα πρώτα παιδικά χρόνια στην Πάτρα. 

Αν έγραφα ένα παραμύθι για τον Θάνο θα ξεκινούσα μ΄ έναν μπόμπιρα 2 χρόνων που έπαιζε σ΄ ένα μικρό τύμπανο όλους τους ρυθμούς που άκουγε από το μπαλκόνι του να παίζουν τα μεγάλα παιδιά στις σχολικές γιορτές στο απέναντι σχολείο. Κι αυτό το παιδί μεγάλωνε κι ανέπνεε μουσική. Μένανε σ΄ ένα νεοκλασικό στην οδό Αράτου και στον ίδιο δρόμο μένανε κι άλλοι Μικρούτσικοι. Μια μέρα τον στείλανε να πάει ένα γλυκό, δίπλα στη θεία του την Ηλέκτρα. Ήταν πολύ μικρός. Η θεία πενθούσε τον άντρα της κι όλα τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με μαύρα υφάσματα. Και ο μικρός κοιτούσε επίμονα εκεί που ήταν το πιάνο. Έβλεπε μόνο τα πόδια κάτω από το μαύρο ύφασμα. Σαν πόδια λιονταριού έμοιαζαν. Όχι, σαν πόδια ελέφαντα. Η θεία του ακολούθησε το βλέμμα του μικρού, τον πήρε από το χέρι και τράβηξαν μαζί το μαύρο ύφασμα και τότε αποκαλύφτηκε το πιάνο. Τα μάτια του Θάνου έγιναν τεράστια και η θεία του τον έβαλε και κάθισε δίπλα της και του έπαιξε ένα κομμάτι του Σούμπερτ. Ύστερα πήρε τα μικρά δάχτυλα και τα ακούμπησε πάνω στο πιάνο και τότε ο ίδιος έλεγε ένιωσε μια ηλεκτρική εκκένωση, εγώ του έλεγα πως από τότε φύτρωσαν δυο φτερά στην πλάτη του.

Από τότε πετούσε και βυθιζόταν στη μουσική. Από τότε που ήταν μικρός, πρώτες τάξεις του δημοτικού. Μια μέρα γύρισε από το σχολείο και χωρίς να χαιρετήσει κανέναν πήγε και κλείστηκε κι έπαιζε πιάνο με σουρντίνα για ώρες. Οι δικοί του άρχισαν να ανησυχούν και τον έψαχναν ώρες σε όλη την Πάτρα, ρωτούσαν φίλους και γνωστούς. Αργά το βράδυ τον βρήκαν να κοιμάται κάτω από το πιάνο. Και δεν σταμάτησαν ποτέ να μεγαλώνουν τα φτερά του ως τις τελευταίες του συναυλίες - όταν όλα είχαν γίνει δύσκολα - ακόμα και τότε μας έλεγε παίζοντας τους «7 Νάνους» πετούσε ψηλά και μας έβλεπε όλους ακόμα και το είδωλό του να χτυπιέται πάνω στα πλήκτρα. 

Ο Θάνος μεγάλωνε στην Πάτρα, την πόλη με τις στοές και το καρναβάλι. Εκείνες τις μέρες που όλη η πόλη ζούσε μια όμορφη τρέλα ο πατέρας τους έφερνε τσουβάλια σοκολάτες και τις πετούσε στο διάδρομο και τα παιδιά και η γιαγιά Κατίνα και όλοι στο σπίτι αγωνίζονταν να τις πιάσουν. Το σπίτι τους πάντα ανοιχτό, γεμάτο φίλους, τα παιδιά δίπλα σε όλα, οι γονείς μιλούσαν ανοιχτά μαζί τους. 

Ο Θάνος, έλεγε, δεν θυμόταν μέρα που να μην ήταν δεκαπέντε άτομα στο τραπέζι. Γέλια, τραγούδια και χοροί ενώ τα καλοκαίρια διπλά μπάνια κάθε μέρα. Πηγαίνανε με φίλους στα Μποζαΐτικα και σ' ένα κέντρο, το Τζάκι, ο Θάνος, μικρό παιδάκι, έπαιζε πιάνο και τραγουδούσαν όλοι. Αν και την πρώτη του εμφάνιση, έλεγε περήφανος, σε αυτό το κέντρο την έκανε τεσσάρων χρόνων παίζοντας μαράκες στην ορχήστρα ενός Πατρινού τρομπετίστα που ήταν κάπως συγγενής και ξέρει την τρέλα του μικρού για τη μουσική. 

Στα μεγάλα γλέντια στο σπίτι τους συμμετείχαν όλοι στην προετοιμασία. Ολόκληρες παραστάσεις έκαναν. Ο μπαμπάς τους έγραφε τα κείμενα και ο Θάνος έπαιζε μελωδίες της εποχής με πειραγμένους τους στίχους, ενώ ο Ανδρέας και όλη η παρέα τραγουδούσε. Στο σπίτι, ο μπαμπάς τους έφερνε δίσκους 78 στροφών με ελαφρά τραγούδια της εποχής, αλλά και αρχοντορεμπέτικα και ιταλικά.

Και ο Θάνος τα ρουφούσε όλα. Εγώ τα άκουγα έτσι ή είχε ένα χάρισμα να μας τα διηγείται όλα σαν παραμύθι; Τα ποιήματα που του απήγγελλε ο μπαμπάς του τις νύχτες μπερδεύονται με ποιητές που στην εξορία μάθαιναν ξένες γλώσσες, με ήρωες που δεν λύγισαν και που ποτέ δεν σταμάτησαν να πιστεύουν σε μια καλύτερη κοινωνία. 

Ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, γεμάτος ήρωες, μικρές και μεγάλες ζωές, όνειρα, προσδοκίες πως θα ζήσουμε όμορφα με αυτούς που λαχταράμε. Στον μεγάλο χρόνο που τρέχει ο Θάνος τα κατάφερε και τον σταμάτησε κι έκανε όσα θεωρούσε πολύτιμα καθημερινότητα. Πιστός πάντα στα όνειρά του, χωρίς εκπτώσεις. Φορώντας τα μαγικά φτερά του, χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία, χαρίζοντας σε όλους εμάς που μοιραστήκαμε τη ζωή μαζί του, το πιο πολύτιμό του, την αγάπη του.

Μαρία Παπαγιάννη

Η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου είναι η μουσική ενός ανθρώπου που αγάπησε με πάθος στη ζωή, αγάπησε επίσης την ίδια τη ζωή και τη δημιουργία. Αυτό το πάθος διαχέεται στο έργο του. Όλοι όσοι ακούμε τη μουσική του το αισθανόμαστε, είναι ένα απόλυτα προφανές γεγονός. Όμως, είναι εξίσου σημαντικά για να κατανοήσουμε τον συνθέτη: 

1. Η ακρίβεια της έκφρασής του. 

2. Η πάντα λεπτοδουλεμένη και συνεχώς εξελισσόμενη αίσθηση της φόρμας. 

3. Η ευγλωττία του. 

4. Η βαθιά και αδιαπραγμάτευτη αισθητική κομψότητα που, πολύ συνειδητά, επιδιώκει να διαπνέει το κάθε έργο του. 

Συχνά ακούω την απορία: Ο Θάνος Μικρούτσικος έγραψε πολλά έργα που θα κατέτασσε κανείς σ' αυτό που λέμε «κλασική μουσική», πρόσφερε στο κοινό έναν πακτωλό τραγουδιών, που, σε πολύ μεγάλο βαθμό, αποδείχτηκαν εξαιρετικά δημοφιλή, και τέλος και έργα που ανήκουν στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο. Τι ήταν, λοιπόν, σαν συνθέτης ο Θάνος Μικρούτσικος; Κατέτασσε κάπου τον εαυτό του; Είχε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση και κλίση σε κάτι από όλα αυτά; 

Προκαταβολικά, η απάντηση είναι «Πάρτε το αλλιώς»! 

Ο Θάνος Μικρούτσικος αντιμετώπιζε κάθε συνθετική του απόπειρα με την ίδια σοβαρότητα και αφοσίωση. Ήταν γνώστης των ιδιαίτερων τεχνικών σύνθεσης που χρειάζονται τα έργα που έγραψε, και αντιμετώπιζε τα διάφορα είδη μουσικής σαν μια ανεξάντλητη παλέτα ηχητικών χρωμάτων, από την οποία αντλούσε αυτά τα μέσα που θεωρούσε απαραίτητα για κάθε έργο που ξεκινούσε να συνθέσει. 

Ας κάνουμε πιο γενικό το θέμα μας: Πολλές φορές διερωτώμαι: Υπάρχει ένας πειστικός ορισμός της, έστω δυτικής, κλασικής μουσικής; Εγώ πάντως δεν έχω καταφέρει να καταλήξω σε κάποιον... Ιδιαίτερα μετά το «ξεχείλωμα» του όρου στη διάρκεια του 20ού αιώνα, με τη λεγόμενη πρωτοποριακή, «avant garde» μουσική και τη συνεχή και διαρκώς αυξανόμενη διάθεση των δημιουργών για νεωτερισμούς. Αλλά ίσως υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά της μουσικής αυτής που είναι ιδιαίτερα, αν και όχι απόλυτα... 

1. Ένα έργο κλασικής μουσικής, λοιπόν, ζητά, κατά τεκμήριο, την απερίσπαστη συγκέντρωσή μας σ' αυτό. Ζητάει την αποκλειστικότητα... Σε άλλα είδη μουσικής αυτό δεν μοιάζει απαραίτητο, πολλές φορές δημιουργούνται απλά για να συνοδεύουν άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες... 

2. Υπάρχει, σύμφωνα με τη δυτική παράδοση, μια ισχυρή σύνδεση του δημιουργού με το έργο. Και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά ο Θάνος τα θεωρούσε προϋπόθεση κάθε αξιόλογου μουσικού εγχειρήματος, είτε το κατατάσσουμε στην κλασική μουσική, είτε όχι. Η μουσική απλά απολαμβάνεται, είναι μια σημαντική, βιωματική ανθρώπινη εμπειρία, ας αφήσουμε τις δυσκολίες των ορισμών στους μουσικολόγους... 

Ο Θάνος ανδρώθηκε μουσικά μέσα στο ζενίθ της πρωτοποριακής, «avant garde» μουσικής. Πέρα από την εγκύκλια μουσική του μόρφωση, σαν μια ανήσυχη φύση, αφιέρωσε χρόνο και ενέργεια στην εξοικείωσή του με όλα σχεδόν τα νεωτεριστικά ρεύματα της εποχής. Και, βέβαια, ήταν μια εποχή διεύρυνσης των ορίων. Κατά πολλούς η τονική σκέψη έπνεε τα λοίσθια, εξάντλησε κάθε δυνατότητά της και έπρεπε να προσπεραστεί.... 

Ηδη ο Franz Liszt έθεσε νωρίς το θέμα με την Bagatelle του sans tonalite. O Charles Ives με την «Αναπάντητη ερώτησή» του, ο Arnold Shoenberg με την επινόηση του 12φθογγου, είχαν ήδη δημιουργήσει ιστορία... Ο John Cage και ο Mauricio Kagel επέμεναν στην εισαγωγή στοιχείων ακαθοριστίας στη σύνθεση, μουσικοί έπαιξαν έργα όχι από κλασικές παρτιτούρες, αλλά από γραφικά σχήματα, αυτοί και άλλοι τέντωσαν το σχοινί μέχρι τη δημιουργία σιωπηλών - άηχων έργων... 

Η προσθήκη αλεατορικών, δηλαδή τυχαίων, στοιχείων στη σύνθεση έγινε πραγματικότητα... Η χρήση ηλεκτρονικών καθιερώθηκε... Ο δικός μας, ο Ιάννης Ξενάκης, μια πρωτοποριακή, ρηξικέλευθη προσωπικότητα του 20ού αιώνα δημιούργησε έργα με τη δική του «στοχαστική» μέθοδο, με τη χρήση «ηχητικών μαζών» και μαθηματικών μοντέλων. 

Ο Θάνος Μικρούτσικος, έχοντας μια στέρεη κλασική παιδεία, παρακολούθησε όλες αυτές τις σύγχρονες τάσεις. Και, για να παραφράσω τα λεγόμενα του Ισοκράτη, σαν τη μέλισσα κάθισε σε όλα τα βλαστήματα, από το καθένα όμως πήρε αυτό που έκρινε ότι χρειαζόταν για τη δημιουργία της δικιάς του ηχητικής παλέτας και του προσωπικού του ύφους. Και, είναι κάτι που ήταν το κύριο θέμα των συζητήσεών μας: Θεωρώντας ότι ο ίδιος αλλά και οι ακροατές εξοικειώθηκαν και αφομοίωσαν τις νέες τεχνικές, όσο και τις παλιές, ενσωμάτωσε με ελευθερία, ψυχραιμία και προοδευτικότητα κάθε ηχητική δυνατότητα που πίστευε ότι συμβάλλει στην καλλιτεχνική αρτιότητα και την ευγλωττία του έργου του, χωρίς να δεσμεύεται από καμία οπισθοδρομική ή αντίστροφα - συντηρητική νοοτροπία. 

Τι εννοώ με τον νεολογισμό μου «αντίστροφα - συντηρητική» νοοτροπία; Τη στάση κάποιων δημιουργών που, αφού επινοήσουν μια νέα και ενδιαφέρουσα μουσική γλώσσα, δημιουργούν κανόνες αποφυγής των άλλων τεχνικών σύνθεσης, παραδοσιακών ή σύγχρονων. Έτσι περιχαρακώνουν την έμπνευσή τους, ωθώντας την σε μια νέα μανιέρα, αποφεύγοντας τον ισχύοντα συντηρητισμό, αλλά ταυτόχρονα υποκύπτοντας σε έναν νέο!

Για τον Θάνο Μικρούτσικο, ίσχυε ένας κανόνας: Η ελευθερία και το αβίαστο της έμπνευσης! Ας δούμε κάποια ενδιαφέρουσα τάση του 20ού αιώνα. Η πολυτονικότητα! Συνθέτες σαν τον Darius Milhaud, τον Igor Stravinsky, τον Bella Bartok, τον Samuel Barber, τον Villa Lobos, έγραψαν μέσα σε συνθέσεις τους κομμάτια σε δύο (κάποτε και περισσότερες) τονικότητες, που όμως παίζονται την ίδια στιγμή, προκαλώντας, βέβαια, υψηλό βαθμό διαφωνίας! 

Αισθάνομαι ότι αυτή η προσπάθεια της τέχνης να ξεφύγει από τη μονοδιάστατη λογική, και, παράλληλα με το κύριο θέμα του έργου, να εισάγει στοιχεία από την πολυπλοκότητα της φυσικής εμπειρίας, είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η τέχνη, αλλά φαίνεται να ακμάζει κατά τον 20ό αιώνα. Σε πολλές σκηνές ταινιών κινηματογράφου (ακόμα και στο θέατρο, και, γιατί όχι, στα κόμιξ) αισθάνεται κανείς ότι, εκτός από το κύριο θέμα, παίρνει και άλλες παράλληλες εικόνες και πληροφορίες που διευρύνουν το μέγεθος του τοπίου και κάνουν πιο σύνθετη την εμπειρία. 

Πάνω σ' αυτήν τη λογική, ο Θάνος προχώρησε σ' ένα τολμηρό βήμα πέρα κι από την πολυτονικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις, έχουμε τη σύμπτωση την ίδια χρονική στιγμή όχι απλά δύο τονικοτήτων, αλλά δύο διαφορετικών τεχνοτροπιών! Χρησιμοποιώ εδώ τον αυτοσχέδιο όρο «πολυδιάστατη μουσική». Η καινοτομία αυτή, με περισσή τόλμη, ακούγεται και σε πολλά τραγούδια του, αποδεικνύοντας αυτό που έλεγα προηγούμενα, ότι ο συνθέτης δεν ήταν περισσότερο φειδωλός, όσον αφορά στη συνθετική παλέτα του, στα τραγούδια του απ' ό,τι στα «κλασικά» του έργα. 

Ας προσέξουμε για παράδειγμα τη «Ρόζα Λούξεμπουργκ», από τα «Τροπάρια για φονιάδες», ή τη «Γαμμαγραφία», από το «Εμπάργκο». Ενώ χρησιμοποίησε σχεδόν κάθε συνθετική τεχνική, παραδοσιακότερη ή σύγχρονη, έγραψε ακόμη και έργα ηλεκτρονικής και συγκεκριμένης μουσικής (μουσικής με χρήση μαγνητοφώνου), απέφυγε κάποιες ακρότητες της avant garde. Ετσι, για παράδειγμα, η χρήση ήχων ανθρώπινης φωνής στην Καντάτα για τη Μακρόνησο μου φέρνει στο μυαλό το έργο Glossolalie του πρωτοποριακού συνθέτη Dieter Shnebel. Όμως ο Dieter Schnebel το τράβηξε το σκοινί, αργότερα έγραψε το Konzert fur 9 Harley Davidson. Ο Θάνος δεν βάδισε σ' αυτούς τους δρόμους... 

Η άλλη τάση που απέφυγε είναι η αλεατορική μουσική, δηλαδή η μουσική με έντονη χρήση τυχαιότητας. Παρέμεινε πιστός στην παραδοσιακή αρχή της δυτικής μουσικής: Ο συνθέτης «σκηνοθετεί» με λεπτομέρεια κάθε πτυχή του έργου του. Όμως τον γοήτευσε μια εναλλακτική λύση, που καθόρισε μέχρι και τον κορμό πολλών συνθέσεών του: Η jazz και ο δομημένος αυτοσχεδιασμός. Στον λεγόμενο κλασικό χώρο, ο αυτοσχεδιασμός και, γενικότερα, η ανάληψη συνθετικής φύσης πρωτοβουλιών από τον εκτελεστή, είναι σχεδόν ανύπαρκτα, αν και τα πράγματα μάλλον δεν ήταν πάντα έτσι. (Ας λάβουμε υπόψη μας το ενάριθμο μπάσο της προκλασικής περιόδου). 

Όμως είναι ζωτικό στοιχείο της jazz και άλλων μουσικών ρευμάτων. Και απέχει πολύ από το «παίζουμε στην τύχη ό,τι να ΄ναι». Απαιτεί πολύχρονη εξοικείωση και είναι στην ουσία ζωντανή σύνθεση πάνω σε κάποιες βάσεις, μέσα στον πραγματικό χρόνο της εκτέλεσης ενός κομματιού. Ο Θάνος ήταν ο ίδιος ένας ικανότατος αυτοσχεδιαστής. Κομμάτια που ερμήνευε ο ίδιος (παράδειγμα «7 Νάνοι») εξελίσσονταν κάθε φορά σε μια διαφορετική περιπέτεια... 

Θύμιος Παπαδόπουλος

Πηγή: https://www.902.gr/ - Ριζοσπάστης

Συναυλία για το Μάνο Χατζιδάκι και τα χρόνια της θύελλας στον Περισσό

 

«Πιστεύω πως η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μας ενώνει μέσα σ' ένα μύθο κοινό. Κι όπως στον χορό ενώνουμε τα χέρια μεταξύ μας για ν' ακολουθήσουμε ίδιες ρυθμικές κινήσεις, έτσι και στο τραγούδι ενώνουμε τις ψυχές μας για ν' ακολουθήσουμε μαζί, τις ίδιες εσωτερικές δονήσεις» 

Μάνος Χατζιδάκις (23/10/1925-15/06/1994)

Το ΚΚΕ, στο πλαίσιο του επιστημονικού συνεδρίου της Κεντρικής Επιτροπής "Η Λογοτεχνίας στα χρόνια της θύελλας"(1940-1950), πραγματοποίησε το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2024, στην Αίθουσα Συνεδρίων του στον Περισσό, μια εξαίσια συναυλία - αφιέρωμα με θέμα τα τραγούδια που έγραψε ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις τη δεκαετία του 1940, αλλά και τραγούδια που γράφτηκαν μεταγενέστερα, αλλά έχουν σαφείς ή υπαινικτικές αναφορές στην προαναφερθείσα δεκαετία. 

Στη συναυλία, που παρακολούθησε με προσήλωση πλήθος κόσμου, τραγούδησαν (με αλφαβητική σειρά) ο Βασίλης Γισδάκης, ο Μανώλης Μητσιάς, η Νατάσσα Μποφίλιου και η Μαρία Φαραντούρη. Την ενορχήστρωση έκανε ο Δημήτρης Ανδρονιάδης με τη 12μελή Sinfonietta Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Αραβίδη. Η εξαίρετη αυτή ορχήστρα αποτελείται από τους/τις: Μαργαρίτα Πλέστη - Μόνικα Δάμο - Κίτι Βαρδάμη στα Α' Βιολιά, Γκέντι και Γκαλίνα Παπά στα Β' Βιολιά, Λιντίνα Νίνα - Παναγιώτη και Άγγελο Αραβίδη στις Βιόλες, Βαγγέλης και Γιάννης Νίνα στα Βιολοντσέλα, Χρυσάνθη Παγγέλα στο κοντραμπάσο και Σάκης Βούλγαρης στο πιάνο.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε με "Τα παιδιά κάτω στον κάμπο" με τους στίχους του Μάνου Χατζιδάκι και την καθηλωτική ερμηνεία του Βασίλη Γισδάκη. Το τραγούδι γράφτηκε το 1944 για το θεατρικό έργο του Αλεξη Δαμιανού που ανέβηκε στο Θέατρο Βρετάνια από το θίασο "Ενωμένοι Καλλιτέχνες" σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου. Τη διεύθυνση της χορωδίας της ΕΠΟΝ είχε ο Μίκης Θεοδωράκης. Τριάντα χρόνια μετά, τραγούδι με τον ίδιο τίτλο, αλλά με διαφορετικούς στίχους και μουσική, ακούγεται στην ταινία του Dusan Makavejev "Sweet Movie". 

Στη συνέχεια, ακούσαμε το "Μπολιβάρ", ένα τραγούδι που προέρχεται από το ποιητικό έργο ΜΠΟΛΙΒΑΡ που γράφτηκε από τον Νίκο Εγγονόπουλο στην Κατοχή κατά το διάστημα 1942-43 και η μελοποίηση από το Μάνο Χατζιδάκι έγινε το 1945-46 και χαρακτηρίζεται ημιτελές. Κυκλοφόρησε τελικά σαράντα χρόνια μετά, μαζί με το τραγούδι "Για έναν ελεύθερο άνθρωπο" (το τρίτο τραγούδι της συναυλίας) σε στίχους και μουσική του κορυφαίου δημιουργού, με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Σιμόν Μπολιβάρ.

Στη σκηνή ανεβαίνει η Νατάσσα Μποφίλιου για να ερμηνεύσει το "Χασάπικο '40" σε στίχους Νίκου Γκάτσου, ένα τραγούδι που περιλαμβάνεται στο δίσκο "Της γης το χρυσάφι" σε ενορχήστρωση - διεύθυνση ορχήστρας Γιάννη Σπανού, λόγω της τότε διαμονής του Χατζιδάκι στην Αμερική, με τη Δήμητρα Γαλάνη στην πρώτη αξεπέραστη ερμηνεία. Επιστρέφει ο Βασίλης Γισδάκης με τον "Κυρ Μιχάλη" σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1959 για το θεατρικό έργο "Παραμύθι χωρίς όνομα". Όταν το 1965 ακολούθησε η ηχογράφηση της μουσικής του έργου (μαζί με αυτή για το Ματωμένο Γάμο του Φ.Γ.Λόρκα) δεν περιέχεται το τραγούδι, πιθανά γιατί προηγούμενα (1962) είχε περιληφθεί στα τραγούδια της μουσικής παράστασης "Οδός Ονείρων" με τον Λάκη Παππά.

Ακολουθεί το "Ένας ευαίσθητος ληστής" σε στίχους Νίκου Γκάτσου με τον Μανώλη Μητσιά, από τον κύκλο τραγουδιών "Μυθολογία" του 1965. Οι στίχοι γράφτηκαν με αφορμή τη μετάφραση που έκανε ο Γκάτσος εκείνη την περίοδο στο έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ "Το ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα". Τα τρία επόμενα τραγούδια ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης. Η Μπαλάντα του Οδοιπόρου σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και Το μεθυσμένο κορίτσι σε στίχους του μουσικοσυνθέτη, από τον κύκλο τραγουδιών "Ο Οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης" (1973) και το "Χάρτινο το φεγγαράκι" σε στίχους Νίκου Γκάτσου, ένα τραγούδι που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '40 για το θεατρικό έργο του Tennessee Williams "Λεωφορείον ο Πόθος" που ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. 

Τη σκυτάλη παίρνει ξανά ο Μανώλης Μητσιάς για να ερμηνεύσει "Στο Λαύριο γίνεται χορός" σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Αρχικά, είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο 45 στροφών το 1965 με το Γρηγόρη Μπιθικώτση, αλλά το 1967 απαγορεύτηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών και τραγουδήθηκε από τη Νάνα Μούσχουρη με άλλους στίχους. Λέγεται ότι αναφέρεται στο κτήριο Ευτέρπη, που στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 χρησιμοποιούνταν για χορούς. Νωρίτερα όμως, στη διάρκεια του εμφυλίου, ήταν στρατοδικείο όπου καταδικάζονταν χιλιάδες αγωνιστές και στέλνονταν στη Μακρόνησο, στην οποία φαίνεται να παραπέμπουν οι στίχοι του Γκάτσου. Έπειτα, ακούστηκε το "Μεθυσμένο καράβι" (γνωστό ως Αρθούρε Ρεμπώ) από την "Αθανασία" του 1975, τον σπουδαιότερο ίσως κύκλο τραγουδιών του αξεπέραστου καλλιτεχνικού διδύμου! Το τραγούδι είχε πρωτοτραγουδήσει ο Μανώλης Μητσιάς, αλλά εδώ το απέδωσε η Νατάσσα Μποφίλιου, η οποία όταν δεν τραγουδούσε, παρακολουθούσε από τις κουΐντες καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής παράστασης!

Το 12ο τραγούδι, ένα από τα 3-4 που δεν συνδέονται με το θέμα της συναυλίας, ήταν "Ο Γιάννης ο φονιάς" από την "Αθανασία" του '75, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, με την αγέρωχη ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά και ακολουθούν άλλα δύο από τον σπουδαίο αυτό τραγουδιστή. Το "Χελιδόνι σε κλουβί" περιλαμβάνεται στον δίσκο "Επιστροφή" (1970) των Χατζιδάκι - Γκάτσου, σε ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας Δήμου Μούτση, λόγω της παραμονής του μουσικοσυνθέτη στην Αμερική. Το εν λόγω τραγούδι με τους αγγλικούς στίχους του Brian Corrigan και τον τίτλο "The Day" περιλαμβάνεται στον δίσκο "Reflections" που κυκλοφορεί το 1968 ο Χατζιδάκις με το συγκρότημα "New York Rock & Roll Ensemble". Παρακάτω, ο Μητσιάς ερμηνεύει το "Πάει ο καιρός", ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1964 και κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο σε δίσκο 45 στροφών με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Το 1967 απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της χούντας και πάνω στην ίδια μελωδία γράφτηκαν νέοι στίχοι από το Γκάτσο και με τον τίτλο "Πρωτομηνιά" περιλήφθηκε στο δίσκο "Της γης το χρυσάφι" (1971). Και πριν έρθει στη σκηνή η Μαρία Φαραντούρη, ακούσαμε το "Σκοτεινό παράθυρο" από τη Νατάσσα Μποφίλιου. Ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1964 για την "Μυθολογία" που κυκλοφόρησε το 1965, αλλά εξαιρέθηκε και κυκλοφόρησε 20 χρόνια μετά στους δίσκους "30 σπάνιες ερμηνείες" και "Ρωμαϊκή Αγορά".

Η Μαρία Φαραντούρη ξεκίνησε με το "Ήταν του Μάη το πρόσωπο", ένα τραγούδι που προέρχεται από την ποιητική σύνθεση "Αμοργός" του Νίκου Γκάτσου (1943), μεγάλο μέρος της οποίας μελοποιήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι με συστηματική εργασία από το 1960 έως το 1992. Η παγκόσμια πρώτη εκτέλεση έγινε στο Ηρώδειο στις 26/6/2003 με τραγουδιστές τη Μαρία Φαραντούρη και τον Δώρο Δημοσθένους και ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2005 σε ενορχήστρωση Νίκου Κυπουργού, από τον Σείριο. Έπειτα, ακούσαμε τη "Σκοτεινή μητέρα" από τον ομώνυμο δίσκο του 1986, όπου η Φαραντούρη τραγουδά σε πρώτη εκτέλεση Χατζιδάκι και Γκάτσο.

Ακολούθησε το "Ήρθε Βοριάς - Ήρθε Νοτιάς", σε στίχους Γιάγκου Αραβαντινού, που γράφτηκε το 1943, το 1949 ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία των Τζέισον Νόβακ και Γιάννη Φιλίππου "Δύο κόσμοι" και το 1963 στη μουσική παράσταση "Μαγική Πόλις". Άλλα τρία τραγούδια ακούστηκαν από τη μεγαλειώδη συνεργασία του Μάνου Χατζιδάκι με το Νίκο Γκάτσο. "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης" από το δίσκο "Παράλογα" του 1976, από τα πρώτα οικολογικά τραγούδια που γράφτηκαν παγκοσμίως και άκρως επίκαιρο δυστυχώς, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η Μαρία Φαραντούρη. "Ο Κεμάλ", το τραγούδι που με τους αγγλικούς στίχους του Martin Fulterman περιλαμβάνεται στον δίσκο "Reflections" που κυκλοφορεί το 1968 ο Χατζιδάκις με το σχήμα "New York Rock & Roll Ensemble". Με τους ελληνικούς στίχους και τη βελούδινη φωνή της Αλίκης Καγιαλόγλου κυκλοφορεί στον δίσκο "Αντικατοπτρισμοί" (1993). Ιδιαίτερα συγκινητική η στιγμή που στο τέλος, συμπληρώνει η ερμηνεύτρια πως "Στο χέρι μας είναι ν΄ αλλάξει αυτός ο κόσμος".

Η συναυλία έκλεισε με "Τα λουστράκια" (από το soundtrack της ταινίας "Αμέρικα - Αμέρικα" του Ελία Καζάν, 1963) που ερμήνευσαν μαζί Φαραντούρη και Μποφίλιου και με το "Στο Λαύριο γίνεται χορός", όπου τραγούδησαν όλοι μαζί και αποχαιρέτησαν τον κόσμο που γέμισε το χώρο και άκουγε με προσοχή και ενδιαφέρον. Ένα μεγάλο μπράβο στην Κεντρική Επιτροπή και στον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την υπέροχη ιδέα και την επιτυχημένη υλοποίησή της. 

Κι εγώ υπάλληλος είμαι - Χριστόφορος Ζαραλίκος

Χριστόφορος Ζαραλίκος 

"ΚΙ ΕΓΩ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΕΙΜΑΙ" 

στο Θέατρο "Τζένη Καρέζη" 

Κείμενα: Πιτσιρίκος - Ζαραλίκος 

Από Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2024 και κάθε Τετάρτη στις 9.15 μ.μ.

και σε όλη την Ελλάδα. Για εισιτήρια, εδώ!

Η προηγούμενη παράσταση του Χριστόφορου ανέβηκε στο παρακάτω βίντεο:

Θ' αργήσω απόψε - Κοινοί Θνητοί

 Εδώ είμαστε... Κρατάτε γερά... 

https://koinoithnitoi.gr/

Ένας χρόνος από το φευγιό του Κώστα Καζάκου (29/05/1935 - 13/09/2022)

 

Πέρασε ένας χρόνος από το θάνατο του μεγάλου ηθοποιού, σκηνοθέτη και δασκάλου του θεάτρου, Κώστα Καζάκου. Η καλλιτεχνική του διαδρομή κράτησε σχεδόν 60 χρόνια και ήταν γεμάτη από τεράστιες θεατρικές κυρίως επιτυχίες.

Ο Κώστας Καζάκος εκλέχθηκε δύο φορές Βουλευτής Επικρατείας του ιστορικού ΚΚΕ, ως Επικεφαλής του ψηφοδελτίου (2007 και 2009) και υπήρξε δραστήριος και χρήσιμος πολίτης σ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το σώμα του αποφάσισε να προσφερθεί μετά το θάνατό του στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ για την εκπαίδευση των φοιτητών, τονίζοντας μ' αυτή την κίνησή του την πίστη του στην Επιστήμη και στον Άνθρωπο.

Ο Κώστας Καζάκος, στη διάρκεια της πλούσιας δημιουργικής του πορείας, δίδασκε νέους ηθοποιούς σε δραματικές σχολές, έκανε θέατρο στο ραδιόφωνο, πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές σειρές, συνεργάστηκε με το Μίκη Θεοδωράκη και το Γιάννη Μαρκόπουλο ως αφηγητής των μουσικών τους έργων, κυκλοφόρησε cd με απαγγελίες ποιημάτων, εξέδωσε ένα βιβλίο με σκόρπια άρθρα και κείμενά του, το "Διαπορώ και Εξίσταμαι" (1997), εργάστηκε στον παλιό και νέο ελληνικό κινηματογράφο με αρκετές καλές στιγμές (Η αρπαγή της Περσεφόνης, Το μπλόκο, Κοντσέρτο για πολυβόλα, Πεθαίνω κάθε ξημερώματα, Μια γυναίκα στην Αντίσταση, Λυσιστράτη όπου ήταν και παραγωγός, Ερωτική Συμφωνία όπου ήταν και σκηνοθέτης, Το κελί μηδέν, Ιφιγένεια, Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο... και βέβαια το αριστούργημα "Ο Δραπέτης" του 1991 όπου ερμήνευσε συγκλονιστικά έναν παλιό καραγκιοζοπαίχτη). 

Εκεί όμως που είχε μια ζηλευτή πραγματικά πορεία ήταν στο Θέατρο, όπου είχαμε την τύχη να τον απολαύσουμε σε μεγάλους ρόλους και σε έργα κλασικά και σύγχρονα, ελληνικά αλλά και του διεθνούς ρεπερτορίου. Από τα πρώτα του χρόνια στο "Θέατρο Τέχνης", δίπλα στον Κάρολο Κουν, αλλά και με άλλους θιάσους της εποχής ξεχώρισε ως ένας καλός νέος ηθοποιός. Στη συνέχεια συνδέθηκε και συνεργάστηκε (1968-1992) με την αξέχαστη Τζένη Καρέζη, ανεβάζοντας Ιάκωβο Καμπανέλλη (Το μεγάλο μας τσίρκο, Εχθρός λαός), Λούλα Αναγνωστάκη (Διαμάντια και Μπλουζ), Σοφοκλή (Ηλέκτρα και Οιδίπους Τύραννος), Ευριπίδη (Μήδεια), Άλμπυ (Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ), Φρηλ (Πολίτες β΄ κατηγορίας), Ίψεν (Έντα Γκάμπλερ), Τσέχωφ (Βυσσινόκοιπος), κ.ά. 

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, είτε στο "Θέατρο Τζένη Καρέζη" στην Ακαδημίας 3, είτε σε συνεργασίες με κρατικές σκηνές, παρουσίασε στο κοινό της Αθήνας, αλλά και όλης της Ελλάδας με τις καλοκαιρινές περιοδείες, έργα των Αισχύλου, Αριστοφάνη, Σαίξπηρ, Μπρεχτ, Μίλερ, Μπέκετ, Τολστόι... 

Ελπίζω σύντομα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και η οικογένειά του να ετοιμάσουν ένα βιβλίο-λεύκωμα, ένα αφιέρωμα για τον Κώστα Καζάκο, έτσι όπως του αξίζει.

"Κρέων" στην Αντιγόνη του Σοφοκλή (Εθνικό Θέατρο, 1995)

Σπύρος Μουστακλής: Ο στρατιωτικός - σύμβολο αντίστασης κατά της δικτατορίας!

 

Ο Σπύρος Μουστακλής γεννήθηκε το 1926 στο Μεσολόγγι. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Ήταν ένας από τους ελάχιστους στρατιωτικούς με σημαντική αντιδικτατορική δράση. Συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού και συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης. 

Το Κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973). Συνελήφθη και φυλακίστηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ όπου βασανίστηκε για περισσότερες από 45 ημέρες. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων που του έγιναν, από ομάδα υπό του βασανιστή Αναστασίου Σπανού, τα χτυπήματα στην καρωτίδα του προκάλεσαν εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να διακομιστεί (με καθυστέρηση πολλών ωρών) στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., όπου εισήλθε με το ψευδώνυμο "Μιχαηλίδης" και αιτιολογία εισαγωγής "τρακάρισμα στον Ιππόδρομο". Από τα χτυπήματα προκλήθηκε ολική παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων. Αργότερα μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Αθηνών και ακολούθως στο ΚΑΤ, για να υποβληθεί υποβαλλόμενος σε φυσικοθεραπείες για την αποκατάσταση του καταφέρνοντας να περπατήσει, αλλά χωρίς να καταφέρει να μιλήσει. 

Βασανίστηκε άγρια δηλαδή από τη Χούντα των Συνταγματαρχών με αποτέλεσμα την παράλυσή του, αλλά και τον πρόωρο θάνατό του, σε ηλικία 60 ετών, στις 28 Απριλίου 1986.

Μετά το θάνατό του, δόθηκε τιμητικά ο βαθμός του αντιστράτηγου και το όνομά του στο κέντρο νεοσυλλέκτων του Μεσολογγίου (2/39 Σύνταγμα Ευζώνων) όπου υπάρχει και η προτομή του.

Προτομή επίσης έχει ανεγερθεί στα πρώην κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών) στην Αθήνα, κάτω από το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, από όπου και οι πρόσφατες φωτογραφίες μας.

Παρακολουθήστε δύο εξαιρετικά αφιερώματα στον Σπύρο Μουστακλή με την παρουσία της συζύγου του Ήρωα, Χριστίνα Μουστακλή – Δημητρακάκη. 

Συναυλία - αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο από το ΚΚΕ

 

Το μεγάλο μουσικοσυνθέτη και ενορχηστρωτή Σταύρο Ξαρχάκο τιμά η ΚΕ του ΚΚΕ, με συναυλία που διοργανώνει το Σάββατο 14 Γενάρη, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ), στις 7.30 μ.μ.

Στη μεγάλη συναυλία - αφιέρωμα θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Στη συναυλία συμμετέχουν οι: Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Μητσιάς, Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Ηρώ Σαΐα.

Την ορχήστρα θα διευθύνει ο ίδιος ο συνθέτης.

Η είσοδος θα γίνεται με προσκλήσεις που διατίθενται από τις κατά τόπους Κομματικές Οργανώσεις και στο ΣΕΦ πριν την έναρξη της συναυλίας.

Χριστόφορος Ζαραλίκος, ένας μοναδικός καλλιτέχνης!

 

Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος και ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης που αξίζει να βλέπει και να ακούει κανείς. Στον παρακάτω σύνδεσμο παρακολουθείτε τα εβδομαδιαία βίντεο που ανεβάζει στο διαδικτυακό του κανάλι ΕΔΩ και για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις θεατρικές του παραστάσεις στην επίσημη σελίδα του στο φατσοβοβλίο ΕΔΩ.

Αυτή την εποχή παρουσιάζει, κάθε Τετάρτη, τη σατυρική παράσταση «Πρώτα ο Θεός» (που έχει γράψει μαζί με τον «Πιτσιρίκο») στο ιστορικό «Θέατρο Τζένη Καρέζη» και παράλληλα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού!

Παρακάτω, το πρόσφατο απολαυστικό και γλυκόπικρο βίντεο από το YouTube:

Ποιητικές διακρίσεις για μαθητές του Γενικού Λυκείου Τυχερού

Στο δραστήριο Γενικό Λύκειο Τυχερού γίνεται εξαιρετική δουλειά από τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές της ακριτικής και όμορφης κωμόπολης του Νομού Έβρου. Πρόσφατο ευχάριστο γεγονός η βράβευση δύο μαθητών (Δέσποινα Παπαδημητρίου & Χρήστος Γολάτσης) στον ενδέκατο Πανελλήνιο Σχολικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Μορφωτικού Ιδρύματος Πετρούπολης.

Όλα ξεκίνησαν κατά το σχολικό έτος 2017-18, στο πλαίσιο του Προγράμματος Σχολικής Δραστηριότητας Πολιτιστικών Θεμάτων, όπου και πραγματοποιήθηκε στο Γενικό Λύκειο Τυχερού ένα πρόγραμμα δημιουργικής γραφής με τίτλο "Συγγραφείς εν δράσει". Οι μαθητές που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα μελέτησαν μια σειρά λογοτεχνικών έργων, προχώρησαν στη συγγραφή δικών τους κειμένων, ποιητικών και πεζών, ενώ παράλληλα συμμετείχαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, όπως στον ένατο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης του Συνδέσμου Εκδοτών Βορείου Ελλάδας. Τα έργα όλων των μαθητών μπορείτε να τα δείτε εδώ. 

Το αποτέλεσμα του προγράμματος παρουσιάστηκε στην αποχαιρετιστήρια εκδήλωση του σχολείου τον Ιούνιο του 2018. Και όλα αυτά με την επίβλεψη και καθοδήγηση του φιλολόγου, κ. Χρήστου Τσαπάνη. Παρακάτω, οι δύο εφηβικές -και ενδεχομένως οι πρώτες- ποιητικές απόπειρες των δύο μαθητών που βραβεύτηκαν. Η τελετή βράβευσης θα γίνει την Κυριακή 14/04/2019 στις 11:00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης. 

Οποιαδήποτε αξιολόγηση των ποιημάτων δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Αυτό που μετρά και αποκτά σημασία, είναι η συμμετοχή, η δραστηριοποίηση και η επαφή με τη λογοτεχνία. Είναι σημαντικό να εκφράζουν οι νέοι της εποχής μας τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τα όνειρά τους μέσω και της ποίησης. Θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά, με την ευχή να συνεχίσουν να διαβάζουν λογοτεχνικά βιβλία και να γράφουν!

«Πραγματικότητα»
Της Δέσποινας Παπαδημητρίου  (Πρώτο Βραβείο Ποίησης)

Και οι αναμνήσεις γεννιούνται ξανά…

Μόλις άνοιξε εκείνο το παλιό σκονισμένο κουτί

ένα δάκρυ κύλησε στην στιγμή.

Οι φωτογραφίες την έκαναν να θυμηθεί 

πόσο χαρούμενη ήταν σε παλιότερη εποχή,

που είχε αγάπη και φροντίδα πολλή.

Ένιωσε πιο νέα, όμορφη και δυνατή, πιο ζωντανή!

Και μετά επέστρεψε στην πραγματικότητα…

Ένιωσε πάλι το βάρος και τη δυσκολία να αναπνεύσει,

τον πυρετό να την εξαντλεί και τη δυσπραγία να κυριαρχεί

ανάμεσα σε όσους την νοιάζονταν πολύ.

Τώρα το ενδιαφέρον τους στρέφεται προς το συμφέρον τους

και η συνεργασία τους απειλείται από την αδιαφορία τους.

Πολλοί γύρω της την φοβίζουν…

Τής λένε ότι δεν θα αντέξει για πολύ.

Μαύρο σύννεφο καλύπτει τα πνευμόνια της,

ανεβαίνει διαρκώς η θερμοκρασία της,

προκαλώντας επιπτώσεις στους ανθρώπους της.

Δυστυχώς, η κατάσταση της Γης μας είναι σοβαρή…
Σε λίγα χρόνια το κλίμα της θα μεταβληθεί,

πάγοι θα λιώσουν στην Ανταρκτική,

περιοχές θα πλημμυρίσουν στη στιγμή,

άνθρωποι θα υποφέρουν σε αυτήν

και έτσι η Γη μας δεν θα έχει πια ψυχή.

Όμως εκείνη δεν χάνει ποτέ τις ελπίδες της…

Μια φλόγα αισιοδοξίας καίει στον πυρήνα της.

Ελπίζει στη συνεργασία των παιδιών της

για την σωτηρία της.

Γνωρίζει την θλιβερή  πραγματικότητα, αλλά αισιοδοξεί…

διότι ελπίζει ότι δεν θα κρατήσει για πολύ!

«Μια συνηθισμένη μέρα»

Του Χρήστου Γολάτση (Δεύτερος Έπαινος Ποίησης)

Μόλις ξύπνησα το πρωί πρέπει να ευχαριστήσω τον Θεό,

δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται περίεργο,

ο σκύλος δεν γαβγίζει, τα πουλιά δεν κελαηδούν,

και είμαι τόσο απελπιστικά θλιμμένος.

Αν μπορούσα απλά να ξεπεράσω αυτό το ζόρικο κομμάτι,

αλλά χρειάζομαι κάτι να με τραβήξει έξω από αυτό το χάλι.

Πήρα τις μελανιές μου, πήρα τα καρούμπαλά μου, κατέρρευσα και έγινα αμέσως καλά

Αλλά χρειάζομαι αυτή την σπίθα για να γίνω καλά ψυχολογικά,

λένε πως μετά από κάθε σκοτεινή νύχτα έρχεται μια ηλιόλουστη μέρα.

Δεν χάνω ποτέ τις ελπίδες μου και πάω μπροστά,

γιατί για να φτάσεις ψηλά, ξεκινάς απ’ τα χαμηλά. 

Περισσότερα για τον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, εδώ!

Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο;

Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ
Αντάρτες και θεοί κληρονομιά μου
Μετρούσα τους αιώνες με τον ήλιο αρχηγό
Τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου.

Μα κύλησαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό
Ξεφτίλα, τηλεόραση και πλήξη
Τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό
Κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει.

Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο
Σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη
Αστράψε το νήμα, όνειρο παράνομο
Θεέ μου, φτάνει πρώτο
Για ποια Ελλάδα, ρε γαμώτο

Αθάνατη πατρίδα μου, προεκλογική
Της αφασίας και του μετ’ εμποδίων
Αδίστακτο τοπίο, τροχιά ελλειπτική
Των οραμάτων και των μυστηρίων.

Μια πίκρα, μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό
Με το που ανοίγεις την εφημερίδα
Ελλάδα σ’ αγαπούσα κι ακόμα σ’ αγαπώ
Όπως σε πρόλαβα, σε γνώρισα, σε είδα.

Στη χώρα των ηρώων, γεννήθηκα κι εγώ
Βαριά, πολύ βαριά η κληρονομιά μου
Τις μέρες να μετρώ με ένα ήλιο ναυαγό
Τα τραύματα του κόσμου όλα δικά μου.

Ένα σπουδαίο τραγούδι που θυμόμαστε πάντα, όχι μόνο κάθε φορά που διεξάγονται Ολυμπιακοί Αγώνες. Γράφτηκε από την Αφροδίτη Μάνου και κυκλοφόρησε στο δίσκο του 1994 "Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό". Είχε γυριστεί μάλιστα και το παραπάνω βίντεο κλιπ, το οποίο -σύμφωνα με την εξαίρετη τραγουδοποιό- παίχτηκε μόνο μία και μοναδική φορά από γνωστό ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό.

Είχε έρθει για τα καλά η εποχή του "Mega Star" και των γνωστών καψουροσκυλάδικων και δεν υπήρχε χώρος και χρόνος γι' άλλα ακούσματα. Όπως και να ΄χει όμως, το καλό τραγούδι θα είναι για πάντα καλό και αργά ή γρήγορα βρίσκει το δρόμο του.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ποτέ δε με συγκινούσαν ιδιαίτερα και με καλύπτει απόλυτα ο καλός δημοσιογράφος και συγγραφέας, Νίκος Μπογιόπουλος με το άρθρο του "Ολυμπιακοί Αγώνες: Γιορτή μάσας, ντόπας, μίζας...".

Πάντα θα υπάρχουν και έντιμοι, καθαροί και σοβαροί αθλητές που θ' αγωνίζονται με την ψυχή τους για ένα καλύτερο αποτέλεσμα, για μια διάκριση στη χώρα τους, για την προσωπική τους δικαίωση. Αφιερωμένο σε όλους αυτούς, το τραγούδι που αναρτήσαμε σήμερα. Και σ' αυτούς που κέρδισαν τα μετάλλια στους φετινούς Ο.Α. του Ρίο και σ' εκείνους που δεν κέρδισαν, αλλά συμμετείχαν και αγωνίστηκαν με την καρδιά τους.

Και βέβαια σ' όλους τους νέους ανθρώπους, είτε είναι αθλητές, είτε είναι καλλιτέχνες, είτε είναι επιστήμονες και σκέφτονται να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη, μιας και το ελληνικό κράτος συνεχίζει να τους χαλάει το όνειρο και να σκοτώνει κάθε ελπίδα τους.

Καλή τύχη σε όλους!