Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Ανθολόγιο Θεατρικών Μονολόγων: Αρχαίοι Έλληνες Συγγραφείς


Στο "Ανθολόγιο θεατρικών μονολόγων: Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς" (2012), που φέρει την υπογραφή της Ειρήνης Κανακάκη, ανθολογούνται 225 μονόλογοι από όλα τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων από την κλασική μέχρι και την ύστερη αρχαιότητα. Υπάρχουν εισαγωγές στην τραγωδία, την αρχαία, μέση, νέα κωμωδία, το μίμο, και στα είδη των ελληνιστικών χρόνων μέσω των βιογραφικών στοιχείων των συγγραφέων, ή της παρουσίασης των μύθων, ή της ενότητας έργων (π.χ. Θεών Διάλογοι, Εταιρικοί Διάλογοι), τα οποία παρατίθενται σε κάθε περίπτωση, οι μονόλογοι που έχουν επιλεγεί απ' το κάθε ένα ξεχωριστά και τέλος η ταυτότητα της έκδοσης και του μεταφραστή που επιλέχθηκε. Έχει τηρηθεί κατά το δυνατόν διαδοχική χρονολογική σειρά με κριτήριο τον χρόνο γραφής των έργων.

Περαιτέρω, παρατίθενται: ένα χρήσιμο αλφαβητικό ευρετήριο όρων της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και ακολούθως στις σημειώσεις η καταγραφή ανά συγγραφέα και έργο όλων των ταυτοτήτων των μεταφράσεων και αποδόσεων, που έχουν εκδοθεί από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι και σήμερα που εντοπίστηκαν στα αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και διασταυρώθηκαν με τα αρχεία του ΕΚΕΒΙ.
Τέλος καταχωρείται τόσο η γενική όσο και η ειδική βιβλιογραφία, που χρησιμοποιήθηκε.

Η σύνθεση αυτής της συλλογής στοχεύει να δημιουργήσει έναν ιστό που θα καθοδηγεί στο μονοπάτι της αρχαίας ελληνικής δραματουργικής πορείας, της μήτρας της τέχνης του θεάτρου. Αποτελεί το πρώτο μέρος της προσπάθειας να καλυφθεί η πορεία του ελληνικού θεάτρου από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Και όπως σημειώνει και ο κ. Ιωάννης Γ. Σχινάς στον πρόλογο του βιβλίου, πρόκειται για ένα κατά κύριο λόγο χρηστικό βιβλίο, ένας τόμος πολύτιμος όχι μόνο για τους σπουδαστές Θεάτρου, αλλά και για οποιονδήποτε άλλο αναγνώστη.

Για περισσότερα βιβλία των "Εκδόσεων Φίλντισι" εδώ.

Ένας καλύτερος κόσμος με τα δικαιώματα του παιδιού

«Ένας καλύτερος κόσμος. Τα δικαιώματα του παιδιού.» είναι ο τίτλος (Un mundo major) της πιο πολύχρωμης διακήρυξης που έγινε ποτέ! Ένα σοβαρό και σημαντικό βιβλίο που αφορά τα παιδιά, αλλά διαβάζεται από όλους. Περιέχει κείμενα που συμβάλλουν στη δημιουργία μιας αντιρατσιστικής κοινωνίας και δίνουν ευκαιρίες για ουσιαστικές συζητήσεις στο σπίτι και στην κοινωνία.

Το 1959, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού που περιλαμβάνει δέκα αρχές, τις οποίες συγκεντρώσαμε σε αυτό το βιβλίο. Οι αρχές αυτές αποτέλεσαν τον κεντρικό άξονα στον οποίο βασίστηκε η σύνταξη της Σύμβασης για τα δικαιώματα του Παιδιού το 1989, μια διεθνής συνθήκη με 54 άρθρα. Αντλώντας έμπνευση από τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, δέκα σημαντικοί εικονογράφοι ανέλαβαν να απεικονίσουν, καθένα από τα άρθρα της, διαμορφώνοντας μια πολύχρωμη Διακήρυξη με μοναδική αισθητική.

Ο Jacobo Muñiz επιμελήθηκε την εικονογράφηση της σελίδας 16 που αποτελεί και το εξώφυλλο του βιβλίου. Οι υπόλοιποι εννιά εικονογράφοι της παρούσας έκδοσης είναι οι: Adolfo Serra (σ. 8), Ester García (σ. 10), Elena Odriozola (σ. 12), Marco Somà (σ. 14), Violeta Lópiz (σ. 18), Marta Altés (σ. 20), Riki Blanco (σ. 22), Iban Barrenetxea (σ. 24) και Guridi (σ. 26).

Κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Κυριάκος Παπαδόπουλος» - περισσότερα βιβλία των οποίων διαβάζουμε εδώ- , σε μετάφραση Κλεοπάτρας Ελαιοτριβιάρη.

Ανθολογία σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων


Εννέα σύγχρονοί μας Ρώσοι συγγραφείς μέσα από τα ενδιαφέροντα διηγήματά τους μας ξεναγούν στην πολυσήμαντη σύγχρονη ρωσική λογοτεχνία. Οδηγός, ο Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, ο οποίος μετέφρασε έντεκα συνολικά ενδιαφέροντα διηγήματα, παρουσιάζοντάς μας, μια ενδεικτική «Ανθολογία Σύγχρονων Ρώσων Συγγραφέων» (2016) με τα σύντομα βιογραφικά σημειώματα των συγγραφέων που γεννήθηκαν το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.

Η Γκουζέλ Σαμίλιεβνα Γιάχινα τοποθετεί το διήγημά της στο φανταστικό Νησί κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα της το Καζάν. Θέμα του η απόδραση ενός πιτσιρίκου, του Πεταλούδα. Η Αλίσα Αρκάντιεβνα Γκανίεβα στη διάρκεια μιας διαδρομής με τρένο βρίσκει ευκαιρία να μας περιγράψει κάποιες από τις επιρροές της σύγχρονης Ρωσίδας, ενώ παράλληλα θίγει τις σχέσεις των δύο φύλων σήμερα. Η Γιλένα Κωνσταντίνοβνα Ζελίνσκαγια με αφορμή ένα ταξίδι στο Βισμπάντεν αναφέρεται στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στις καταστροφικές του συνέπειες. Επισκεπτόμενη την Ρουλέτενμπουργκ «συναντά» τον σταθερό θαμώνα και συγγραφέα του «Παίκτη» Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι. Ο Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Ζότοφ με όχημα το φανταστικό σχολιάζει την ανάγκη των ανθρώπων για μια φιλική προς αυτούς θρησκεία. Η Νατάλια Κλιουτσάροβα παραθέτει την άποψή της που συνοψίζεται: Μερικές φορές, πολύ σπάνια, σηκώνουμε το κεφάλι προς τους αναρίθμητους γαλαξίες και βλέπουμε ότι δεν είμαστε δα τόσο μεγάλοι και σημαντικοί, όπως νομίζουμε. Στο γλυκόπικρο διήγημα της Λιουντμίλα Γιεβγκένιεβα Ουλίτσκαγια περιγράφεται ένα «Ευτυχισμένο ζευγάρι» υπερήλικων Ρώσων, που μόνο ευτυχία δεν τους επιφύλαξε η ζωή. Η Μαρίνα Ανατόλιεβνα Παλέι δεν σχολιάζει στο διήγημά της τους ομοεθνείς της, μα τους Έλληνες και μάλιστα έναν Έλληνα παπά ιδιοκτήτη ταβέρνας σε ελληνικό νησί. Δεν είναι ό,τι πιο εγκωμιαστικό, αλλά η άποψη της συγγραφέως σεβαστή. Η Άννα Αλφρέντοβνα Σταρομπίνετς καταπιάνεται με την επιρροή του διαδικτύου στη σύγχρονη ζωή. Δυο φιλοσοφικά ποιητικά κείμενα του Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Ταρκόφσκι με αναφορές στη σχέση της φύσης με τον άνθρωπο ολοκληρώνουν την Ανθολογία Νέων Ρώσων Συγγραφέων.

Περισσότερα βιβλία των «Εκδόσεων Φίλντισι» εδώ.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Η ιδέα του έθνους στην ελληνική λογοτεχνία


«Η ιδέα του έθνους στην ελληνική λογοτεχνία. Από το βυζάντιο στη σύγχρονη Ελλάδα» (2015) του Roderick Beaton, είναι άλλο ένα σπουδαίο βιβλίο που εξέδωσαν οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη μελέτη που καταπιάνεται με τις απαρχές της βυζαντινής και νεοελληνικής λογοτεχνίας, καθώς επίσης και της ιδέας του έθνους σε έργα και συγγραφείς της εποχής. Από τον Ερωτόκριτο στον Γιώργο Σεφέρη, από τις σάτιρες του Θεόδωρου Προδρόμου στο Νίκο Καζαντζάκη και από το πολιτιστικό υπόβαθρο του δωδέκατου αιώνα στη μεταμοντέρνα εκδοχή της εθνικής ιστορίας στα μυθιστορήματα της Ρέας Γαλανάκη. Τη μετάφραση έκαναν η Ελένη Πιπίνη και η Πόπη Νοτιά, τη γλωσσική επιμέλεια και τις διορθώσεις η Στέλλα Τσάμου, ενώ την επιμέλεια της έκδοσης είχε η Ειρήνη Λυδάκη.

Ποια είναι η θέση της λογοτεχνίας στη συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας; Ποιο ρόλο διαδραμάτισε η λογοτεχνία στη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης του νεότερου Ελληνισμού; Σε ποιο βαθμό η σημερινή νεοελληνική συνείδηση βασίζεται σε παλαιότερες εξελίξεις που ανάγονται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή και στα πρώτα μεταβυζαντινά χρόνια; Πώς αντιμετώπιζαν τα ζητήματα αυτά οι Έλληνες λογοτέχνες μετά τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους, κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα; Αυτοί είναι οι άξονες γύρω από τους οποίους στρέφονται τα μελετήματα που συγκροτούν το ανά χείρας βιβλίο.

Οι μελέτες του βιβλίου πραγματεύονται το επίμαχο ζήτημα των απαρχών της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας και τις νεωτερικές τάσεις που χαρακτηρίζουν τη λογοτεχνική παραγωγή από τον δωδέκατο ως τις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνα, εξετάζουν τη διαμόρφωση και την εμπέδωση της εθνικής συνείδησης από τη συγκρότηση του έθνους-κράτους ως τα τέλη του δεκάτου εννάτου αιώνα, και αναλύουν λογοτεχνικά κείμενα του εικοστού αιώνα σε σχέση με τον γενικότερο προβληματισμό που διατρέχει όλο το βιβλίο, ο οποίος συνοψίζεται στη φράση ενός ήρωα του μυθιστορήματος Αργώ του Γιώργου Θεοτοκά: «Εγώ, κύριοι, πιστεύω στην ιδέα του έθνους».

Ο Ρόντρικ Μπήτον γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Εδιμβούργο. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Καίμπριτζ. Μετά την αποφοίτησή του ταξίδεψε για τρία χρόνια και σπούδασε στην Ελλάδα, πριν επιστρέψει στην Αγγλία και γίνει καθηγητής στην Έδρα Κοραή Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας  Σύγχρονης Ελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και από το 2012 διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του ίδιου πανεπιστημίου. Έχει συγγράψει έξι βιβλία. Επίσης, έχει επιμεληθεί συλλογικούς τόμους και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους για την ελληνική λογοτεχνία και τον ελληνικό πολιτισμό από τον δωδέκατο αιώνα μέχρι σήμερα. Έχει ασχοληθεί, τέλος, με τη λογοτεχνική μετάφραση και την πεζογραφία.

Για περισσότερα βιβλία των "Π.Ε.Κ." εδώ!

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Ο Κ.Π.Καβάφης και η λογοτεχνία της παρακμής


Η Μάρθα Βασιλειάδη σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Συγκριτική Γραμματολογία στα Πανεπιστήμια της Σορβόνης και της Γενεύης. Είναι επίκουρη καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο «Α.Π.Θ.». Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην ποίηση του δεκάτου ενάτου και εικοστού αιώνα, στην πρόσληψη ευρωπαϊκών μύθων στην ελληνική λογοτεχνία, στη μυθοκριτική, την αναπαράσταση της αρχαιότητας στις νέες της εκδοχές πολιτισμικού λόγου, καθώς και στις γυναικείες μορφές στη λογοτεχνία. Οι μελέτες της φωτίζουν ερμηνευτικά μείζονα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει ασχοληθεί συστηματικά με το έργο του Κ.Π.Καβάφη (1863-1933). 

Το 2017 κυκλοφόρησε από τις «Εκδόσεις Gutenberg», το σπουδαίο πόνημά της «Ο Κ.Π.Καβάφης και η λογοτεχνία της παρακμής. Μορφές, Θέματα, Μοτίβα» σε μετάφραση από τα γαλλικά, Τιτίκας Καραβία και με τον πρόλογο της Renata Lavagnini. Ένα βιβλίο που βασίζεται στη διδακτορική διατριβή της συγγραφέως (2004) και την καλαισθησία του οποίου οφείλουμε στον Γιώργο Μαμάη των Εκδόσεων Gutenberg. Γράφτηκε στα γαλλικά και συνομιλεί κυρίως με γαλλικά κείμενα του τέλους του δεκάτου ενάτου αιώνα. 

Η συγγραφή μιας μελέτης για το έργο του Αλεξανδρινού, όπως εύστοχα επισημαίνει η κυρία Βασιλειάδη στην εισαγωγή της, συνιστά από μόνη της μια πρόκληση. Όποιος «ρίχνεται» σε αυτή την περιπέτεια, αντιμέτωπος διαρκώς με το κλειστό κύκλωμα των όσων έχουν ήδη λεχθεί, διατυπωθεί στοχαστικά και γραφτεί, διατρέχει μοιραία τον κίνδυνο να παραβιάσει ανοιχτές θύρες.

Η ποίηση του Καβάφη, όσο αντιστέκεται σθεναρά σε κατηγοριοποιήσεις, κανόνες και γενικεύσεις, άλλο τόσο προσαρμόζεται, με πρωτεϊκή ευελιξία, σε ερμηνευτικά σχήματα και θεωρίες, βυθίζοντας αέναα τους αναγνώστες της σε παλαιά και καινούργια διλήμματα. Η παρούσα μελέτη συνομιλεί με την παλαιότερη, αλλά και την πιο πρόσφατη καβαφική βιβλιογραφία, αναθερμαίνοντας τη συζήτηση με θέμα τις επιδράσεις που καθόρισαν και διαμόρφωσαν την ποιητική ιδιοσυγκρασία του Αλεξανδρινού.

Μέσω των θεωρητικών και ιστορικών προσεγγίσεων, η λογοτεχνία της Παρακμής, έτσι όπως διαμορφώνεται στη Γαλλία και διαχέεται στην Ευρώπη, δεν ορίζεται αποκλειστικά από τη λατρεία του Ωραίου ή του Νοσηρού, αλλά πραγματεύεται δυναμικά τη σχέση με την αρχαιότητα και την ιστορία. Η επίμονη αυτή συναλλαγή με τον αρχαίο κόσμο, είτε αφορά αναγνωστικές πρακτικές είτε πειραματικές αναμετρήσεις με τη γραφή, περιγράφει και ερμηνεύει εν τέλει ένα από τα πρόσωπα της νεωτερικότητας. Κι ενώ η πρόσληψη της Παρακμής στην ηθογραφική Ελλάδα του τέλους του 19ου αιώνα δεν αφήνει ιδιαίτερα ίχνη, στην ποίηση του Καβάφη ανιχνεύεται ως μια ζωντανή σχέση με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία της εποχής, από την οποία αντλούνται σταθερά και, κάποιες φορές απρόβλεπτα, θεματικές και μοτίβα που επαναξιολογούν και αναπροσδιορίζουν τη σημασία της ιστορικής μεθόδου στην ποιητική του τέχνη. 

Για περισσότερα βιβλία των "Εκδόσεων Gutenberg" εδώ.

Ο Μαγιακόφσκι της επανάστασης και του έρωτα


Το 2015 κυκλοφόρησε από τις «Εκδόσεις Φίλντισι» το βιβλίο του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι (1893-1930) «Της Επανάστασης και του Έρωτα», με την εισαγωγή και τη μετάφραση από τα ρωσικά, του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη. Η μετάφραση και η έκδοση αυτού του βιβλίου έγινε με επιχορήγηση του προγράμματος «Ο πολιτισμός της Ρωσίας 2012-2018 της Ομοσπονδίας Υπηρεσίας Τύπου και ΜΜΕ της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Το βιβλίο ξεκινά με το Μανιφέστο των Φουτουριστών. Το 1912, ο κύκλος των Ρώσων Φουτουριστών εξέδωσε μανιφέστο με τίτλο «Χαστούκι στο γούστο του κοινού» το οποίο υπογράφουν: Ντμίτρι Μπουρλιούκ, Αλεξέι Κρουτσιόνιχ, Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, Βελιμίρ Χλέμπνικοφ. Το κίνημα του Φουτουρισμού ύμνησε την τεχνολογική εξέλιξη. «Το παρελθόν είναι στενάχωρο. Η Ακαδημία, ο Πούσκιν, ο Ντοστογιέφσκι, ο Τολστόι, είναι πιο ακατανόητοι κι από ιερογλυφικά» γράφουν στο Μανιφέστο οι Ρώσοι Φουτουριστές, οι οποίοι συνήθιζαν να διαβάζουν ποιήματά τους στη μέση του δρόμου και γενικά έκαναν τα πάντα για να ενοχλούν τον καθωσπρεπισμό των αστών. Ακολουθούν ποιήματα από τη συλλογή "Περί αυτού" αλλά και ανάλεκτα ποιήματα του μεγάλου Ρώσου ποιητή.

Ο Μαγιακόφσκι αυτοκτονεί το 1930. Έχει ήδη διαβλέψει και σαρκάσει κυρίως στα θεατρικά του έργα την τάξη των γραφειοκρατών και των "σφογγοκολάρων ποιητών". Το 1934 το Πρώτο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων που αριθμεί 591 συνέδρους, εκ των οποίων 40 από ξένες χώρες (από την Ελλάδα έχουν κληθεί ο Βάρναλης και ο Γληνός), επισφραγίζει το πέρασμα από τον συμβολικό στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και εγκαινιάζει μια εποχή εξοστρακισμών, διώξεων και περιθωριοποιήσεων που θα κορυφωθεί με τις σταλινικές εκκαθαρίσεις του 1937. Ο κλοιός της σιωπής, που περιέφραξε αρχικά το έργο του, έσπασε το 1935 με τη γνωμάτευση του Στάλιν: "O Mαγιακόφσκι ήταν και παραμένει ο καλύτερος, ο πιο προικισμένος ποιητής της σοβιετικής εποχής μας. H αδιαφορία στη μνήμη του ισούται με έγκλημα".

Κύριοι ποιητές
δεν βαρεθήκατε πια
τα τοπία,
τα παλάτια,
τον έρωτα,
τους θάμνους των πασχαλιών;
Αν οι δημιουργοί
είναι σαν κι εσάς
τότε φτύνω κάθε τέχνη.
Καλύτερα ν’ ανοίξω ένα μαγαζάκι.
Να πάω στο χρηματιστήριο.
Με χοντρά χαρτονομίσματα να γεμίσω τις τσέπες μου
με μεθυσμένο τραγούδι
την ψυχή μου να βγάλω
στο καπηλειό.

Η αγάπη είναι δεδομένη
για κάθε έναν που γεννιέται,
 - ανάμεσα όμως στις υπηρεσίες,
τα έσοδα και τα λοιπά
από μέρα σε μέρα
νεκρώνει της καρδιάς το χώμα.
Η καρδιά φοράει το κορμί,
το κορμί – την πουκαμίσα.
Μα δεν αρκεί αυτό!
Κάποιος – ηλίθιος! – φόρεσε μανσέτες
κι άρχισε να κολλαρίζει το στήθος του.
Να κομπάζει για τα γερατειά.
Η γυναίκα βάφεται.
Ο άντρας, στον μύλο του Μίλερ φτερουγίζει.
Μα είναι αργά.
Πληθαίνουν οι ρυτίδες στο δέρμα.
Ο έρωτας ανθίζει, ανθίζει - και μαραίνεται.

Στο επίμετρο γράφουν για τον Μαγιακόφσκι, η Άννα Αχμάτοβα (Ο Μαγιακόφσκι το 1913) η Μαρίνα Τσβετάγιεβα, ο Μπορίς Πάστερνακ και ο Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Ο Μαγιακόφσκι στο Παρίσι).

"Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι ιπτάμενος δρομέας των δύο αυτών ταυτόσημων διαδρομών, νοσταλγώντας άγρια την ολοκλήρωση της πορείας, διέσχισε φλεγόμενος τον κόσμο τούτο και αφοσιώθηκε μανιακά και στην επανάσταση και στον έρωτα"(Δ.Β. Τριανταφυλλίδης).

"Είναι ανάγκη να κατανοηθεί καλύτερα ότι αυτός ο ασυνήθιστος ποιητής και άνθρωπος είναι όλος έντονες ακρότητες και αποτελεί μια ανεπανάληπτη δημιουργική σύνθεση, κάτι που σε μια στιγμή φτιάχτηκε και δεν ξαναϋπήρξε "..." Ένας δημιουργός φανατισμένος με το αύριο, με παράτολμα ανοίγματα σ' έναν καινούργιο αχρησιμοποίητο λόγο" (Μήτσος Αλεξανδρόπουλος). 

Για περισσότερα βιβλία των "Εκδόσεων Φίλντισι" εδώ.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Το πρώτο άλμπουμ του τραγουδοποιού Ανδρέα Παπαδήμα


«Εγώ δεν γράφω ερωτικά τραγουδάκια, αλλά για τον Έρωτα. Και ο Έρωτας παραμένει πάντα ένα πρόβλημα όχι μόνο του καιρού μας, αλλά όλων των εποχών» 
Μάνος Χατζιδάκις

Το Δεκέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε από τον "Μετρονόμο" ο πρώτος προσωπικός δίσκος του νέου τραγουδοποιού, Ανδρέα Παπαδήμα, με τίτλο "Τα όνειρά μου έχουν βγει". Να τονίσουμε εξαρχής πως πρόκειται για μια πολύ καλή στιγμή της τρέχουσας δισκογραφικής παραγωγής. Οκτώ τραγούδια (Μόνο η αγάπη διαρκεί, Έβγαλε ο έρωτας φωνή, Λευκές νύχτες, Η συνέχεια του μαζί, Στον δικό σου κόσμο, Τελευταίο ραντεβού, Μπροστά σ' έναν καθρέφτη και το -καλύτερο κατά την γνώμη μας- Ξαναγεννήθηκα παιδί...) για τον έρωτα και την αγάπη, και δύο επιστολές (Γράμμα στον έρωτα, Υστερόγραφο), με τον Ανδρέα Παπαδήμα να απαγγέλλει πάνω στις όμορφες συνθέσεις του.
Η φωνή του ξεχωριστή, με σιωπές και λυγμούς όπου απαιτείται, με μια σπάνια ευαισθησία και το σημαντικότερο είναι πως, αν και αρκετά "ψηλά", εκλείπουν οι υπερβολές και οι θεατρινίστικες κραυγές. Όσον αφορά τους στίχους, ευτυχώς, έχουμε ορισμένα εξαιρετικά δείγματα γραφής.
Τελικά όσο κι αν παραπονιόμαστε για τη σημερινή κατάσταση του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, γράφονται ακόμα όμορφα πράγματα. Θέλει χρόνο και διάθεση για να τα ψάξεις και να τα ακούσεις...

"Οι παιδικές μου αναμνήσεις σ' ένα χωριό με περιμένουν. Μες στην καρδιά η κομπανία στη διαπασών η νοσταλγία. Και ο παππούς με τη γιαγιά μου έχουν ξαπλώσει πλάι-πλάι. Τις αγκαλιές τους νιώθω ακόμα τόσο νωπές όπως το χώμα. Τους ψιθυρίζω στο αυτί λόγια δικά μου από εκείνα που δεν καταλαβαίνουν οι μεγάλοι. Κάποια φωνή μου απαντά ήχος που φτάνει από βαθιά μου πως κάποια μέρα πίσω θα 'ρθουν πάλι. Κάτω απ' το δέντρο στην πλατεία στέκω για λίγο σαστισμένος. Βλέπω μπροστά μου τη ζωή μου κι ένα παιδί με τη μορφή μου. Δεν είμαι εγώ και όμως είμαι ένα παιδί και ένας άντρας. Μια ισορροπία μεταξύ τους συμβιβασμός στην άρνησή τους. Ξαναγεννήθηκα παιδί κι ένιωσα πάλι όλα εκείνα που δεν μπορούν να νιώσουν οι μεγάλοι. Ένα δρομάκι επιστροφής κάπου βαθιά μου παραμένει και κάποια μέρα πίσω θα με βγάλει".
&
"Συναίσθημα εμπόδιο σαν ψηλό κυπαρίσσι. Πριν γίνει θυμός από πόνο είχε αρχίσει. Έβγαλε ο έρωτας φωνή και με φωνάζει πίσω. Τα μάτια κλείνω μην με δεις και για να μην δακρύσω. Μέσα ευάλωτη η καρδιά και έξω σουρουπώνει. Ψάχνω διέξοδο εκεί που ο ουρανός τελειώνει. Ρίχνω το βλέμμα στου ουρανού το τέρμα. Στο κάπου εκεί, στο ακαθόριστο. Όπου κι αν πάω θα αναζητάω πάντα το κάτι άλλο, το απροσδιόριστο Στο νου ο μονόλογος σαν βουή από μελλίσι. Κι ο φόβος αργός όπως στάζει η βρύση. Έβγαλε ο έρωτας φωνή και μοιάζει στη δική σου. Τα αυτιά μου κλείνω μη μου πεις πως είμαι η ζωή σου. Έχει η καρδιά μου μαζευτεί κι ο έρωτας απλώνει. Ψάχνω διέξοδο εκεί που ο ουρανός τελειώνει. Ρίχνω το βλέμμα στου ουρανού το τέρμα. Στο κάπου εκεί, στο ακαθόριστο. Όπου κι αν πάω θα αναζητάω πάντα το κάτι άλλο, το απροσδιόριστο. Έγινε η ζωή μου μια στιγμή όσο κρατάει κι η ευτυχία. Είναι ο χωρισμός μεσοτοιχία κι εμάς θα μας ενώνει μια ρωγμή".


Ο τραγουδοποιός σημειώνει: «Επειδή ο δικός μου τρόπος να αλληλεπιδρώ στα ερεθίσματα είναι ο γραπτός λόγος και η μουσική, το άλμπουμ αυτό περιέχει όσα παρατήρησα και κατέγραψα από τον κόσμο μας, όσα θυμήθηκα, όσα άφησα, όσα ξανάγινα, όσα ένιωσα. Έτσι προέκυψαν οχτώ τραγούδια, ένα γράμμα κι ένα υστερόγραφο. Κι έτσι τα όνειρα βγαίνουν. Και τα μοιράζομαι μαζί σας με πολύ μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Ας φανταστούμε λοιπόν ότι είναι ένα ταξίδι με δέκα σταθμούς… Ο προορισμός ας είναι άγνωστος και διαφορετικός για τον καθένα… Σας εύχομαι καλό ταξίδι.»
Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Ασίκης, πλήκτρα – προγραμματισμός, Θάνος Αποστόλου, ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα, Νίκος Χρονόπουλος, ντραμς Ενορχήστρωση: Μιχάλης Ασίκης. Διεύθυνση παραγωγής: Ανδρέας Παπαδήμας.


O Ανδρέας Παπαδήμας γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Σπούδασε σύγχρονο τραγούδι, θεωρητικά μουσικής και παρακολούθησε μαθήματα πιάνου. Αρχικά στο Εθνικό Ωδείο Αγρινίου με δασκάλα τραγουδιού την σοπράνο Βάσω Τσαρούχη και στη συνέχεια στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας στην Αθήνα, με δασκάλα σύγχρονου τραγουδιού την Λία Βίσση, απ’ όπου αποφοίτησε. Το 2015 κυκλοφόρησε το ψηφιακό single «Συνήθως» σε μουσική της Λίας Βίσση και στίχους την Ελένης Ξένου και τον επόμενο χρόνο ακολούθησε δεύτερο τραγούδι από τις ίδιες δημιουργούς, την παραγωγή των οποίων είχε αναλάβει η Λία Βίσση.

Για περισσότερα βιβλία, περιοδικά και cd των «Εκδόσεων Μετρονόμος» εδώ και για τον τραγουδοποιό Ανδρέα Παπαδήμα, εδώ!

"Νότες Λογοτεχνίας"

Πολιτιστικό ιστολόγιο (από το 2009) και ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" (από το 1998), με συνεντεύξεις, απόψεις, ιδέες και θέσεις γύρω από τη Μουσική, το Ελληνικό Τραγούδι, το Θέατρο, το Βιβλίο, τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά, τη Φωτογραφία, το Ραδιόφωνο, τη Θράκη. Μπορείτε να στέλνετε υλικό για παρουσιάσεις (LP, CD, βιβλία -παλιά & καινούργια-, περιοδικά, προσκλήσεις εκδηλώσεων) και να στηρίξετε ποικιλοτρόπως την προσπάθειά μας, επικοινωνώντας μαζί μας: theodosisv@gmail.com

Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση των άρθρων και των φωτογραφιών, με σαφή αναφορά της πηγής σε ενεργό σύνδεσμο. Υπεύθυνος - Διαχειριστής: Θεοδόσιος Π. Βαφειάδης. Στις βιβλιοκριτικές συνεργάζεται η αριστούχος απόφοιτη Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Αθηνά Ντίνου.