Συναυλία - αφιέρωμα στην Μαρία Δημητριάδη διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό (20/03)

 

«Τις πιο όμορφες μέρες μας». Με αυτόν τον τίτλο, δανεισμένο από τον στίχο του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει αφιέρωμα στην Μαρία Δημητριάδη (1951-2009) την Παρασκευή 20 Μάρτη, στις 20.00 στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό.

Διεύθυνση Ορχήστρας - Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μανόλης Ανδρουλιδάκης. 

Τραγουδούν: Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Αγγελική Τουμπανάκη. 

Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Ατσάλης, Βαγγέλης Ζαρμπούτης, Γιάννης Καρακασίδης, Δημήτρης Κουφαλάκος, Μαρίνα Τσοκάνη, Αντωνία Τσολάκη, Αντώνης Παπαγγελής, Θύμιος Παπαδόπουλος, Βασίλης Ραψανιώτης.

Η είσοδος θα γίνεται με προσκλήσεις, που διατίθενται από τις Οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Η Μαρία Δημητριάδη υπήρξε μία από τις σημαντικότερες και εκφραστικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες, κερδίζοντας επάξια τον χαρακτηρισμό της δραματικής τραγουδίστριας, με την έννοια ότι κάθε νότα της είναι συνάμα και λυρική και επική. Έβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της Τέχνης που αφουγκράζεται τους πόθους και τις αγωνίες του λαού μας, που αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση. Δεν τραγούδησε μόνο σε θέατρα και μουσικές σκηνές. Με την ερμηνεία της έδωσε τόνο και παλμό σε κινητοποιήσεις, μπλόκα, απεργίες, συναυλίες συμπαράστασης σε λαούς που δοκιμάζονταν από τον ιμπεριαλισμό, στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Σε ό,τι της ζητήθηκε. Δίπλα στο ΚΚΕ.

Η Μαρία Δημητριάδη ευτύχησε από τα 16 κιόλας χρόνια της να ερμηνεύσει δημιουργίες Ελλήνων συνθετών. Από τότε και για 40 περίπου χρόνια οι ερμηνείες της σημαδεύουν στίχους κορυφαίων ποιητών και έργα μεγάλων συνθετών. Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιάννης Σπανός, Γιάννης Γλέζος, Νίκος Μαμαγκάκης, Γιώργος Σταυριανός, Μιχάλης Τρανουδάκης, Στέφανος Κορκολής, Θοδωρής Οικονόμου, Μανόλης Ανδρουλιδάκης είναι μερικοί από τους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Όπως η ίδια ανέφερε, ξεχωριστά την σημάδεψαν οι συνεργασίες της με τους Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι και Θάνο Μικρούτσικο.

Για αρκετά χρόνια η Μαρία Δημητριάδη ήταν η φωνή του Θάνου Μικρούτσικου, ερμηνεύοντας δυναμικά τα τραγούδια από τα «Πολιτικά Τραγούδια», την «Καντάτα για τη Μακρόνησο», τη «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη», τη «Φουέντε Οβεχούνα», τα «Τραγούδια της Λευτεριάς», τα «Τροπάρια για Φονιάδες», το «Εμπάργκο». Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την Μαρία Δημητριάδη, πέρα από το ταλέντο της, που κατορθώνει ακόμα και τραγούδια που ηχογραφήθηκαν πριν από 40 χρόνια και παραπάνω να ακούγονται σαν να ηχογραφήθηκαν μόλις χτες, είναι ότι ταυτίστηκε με αυτό που ονομάζουμε πολιτικό τραγούδι. «Συναυλίες, απεργίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, θέατρο, σινεμά, μπουάτ, φεστιβάλ» είναι όλα τα μέρη όπου τραγούδησε, όπως έλεγε η ίδια. 

Για την Μαρία Δημητριάδη όμως οι συναυλίες της δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, «αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ».

Αξέχαστη θα μείνει και η παρουσία της στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Στο 23ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» εμφανίζεται μετά από πολύ καιρό απουσίας και σιωπής από τα μουσικά δρώμενα. «Αποφάσισα αυτό το καλοκαίρι να αρχίσω να ξανατραγουδάω, και πιστεύω ότι ήταν πολύ σωστό και αναγκαίο συγχρόνως να ξεκινήσω από τον χώρο μου. Γιατί τον θεωρώ χώρο μου το Φεστιβάλ... Το μόνο που έχω να πω είναι ότι τελικά βλέποντας αυτόν τον κόσμο, αυτά τα παιδιά, μπορούμε να έχουμε ελπίδες». 

Σε όλη της την πορεία στο ελληνικό τραγούδι διακρίνονται ξεκάθαρα το ήθος, η ποιότητα και η αξιοπρέπειά της. «Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι, δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει...».

«Ενοχικός πατριωτισμός - Made in Greece»

 

 

Χρήστος Αντωναρόπουλος

«Ενοχικός πατριωτισμός - Made in Greece»

Εγκαίνια Τρίτη 10 Μαρτίου (18:00 -22:00). Διάρκεια ως τις 26 Μαρτίου.

Μια σειρά εντυπωσιακών έργων παρουσιάζει ο καταξιωμένος ζωγράφος Χρήστος Αντωναρόπουλος στη νέα ατομική του έκθεση, που εγκαινιάζεται στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts στο Κολωνάκι (Σκουφά 5), με τον εύγλωττο τίτλο «Ενοχικός πατριωτισμός – Made in Greece», την Τρίτη 10 Μαρτίου (18:00 -22:00).

Ο Χρήστος Αντωναρόπουλος είναι ένας ανήσυχος δημιουργός που μετουσιώνει την παράδοση και την επαναπροσδιορίζει μέσα από σύγχρονο, συχνά εξπρεσιονιστικό πρίσμα. Σε αυτή του την έκθεση, με τη μοναδική εικαστική του γλώσσα βάζει στο επίκεντρο της έμπνευσής του ήρωες και σύμβολα τα οποία φέρνει στη σημερινή εποχή, για να απενοχοποιήσει ή για να βάλει στο επίκεντρο του την αγάπη για την πατρίδα, αυτόν τον made in Greece ενοχικό πατριωτισμό, που μπορεί να νοιώθουμε συχνά, με εθνική συνείδηση μεν, αλλά χωρίς εθνικιστικές κορώνες και εξάρσεις.

Ο ίδιος σημειώνει με αφορμή την έκθεσή: «Είναι εξαιρετικά αμήχανο, έως και επώδυνο, να προσπαθείς να εκφράσεις τα βαθιά σου συναισθήματα για την πατρίδα που σέβεσαι και αγαπάς, όταν εκείνοι που έχουν αναλάβει τη διαχείρισή της την απαξιώνουν καθημερινά με τις πράξεις τους. Η δυσκολία μεγαλώνει όταν το ίδιο το κράτος, αντί να προστατεύει τον πολίτη, φαίνεται να στρέφεται εναντίον του, δημιουργώντας ένα αίσθημα προδοσίας. Την ίδια στιγμή, παρατηρούμε με θλίψη διάφορες κλειστές ομάδες να σφετερίζονται την έννοια της πατρίδας για δικά τους οφέλη, εκμεταλλευόμενες την ανοχή ή την παθητικότητα της υπόλοιπης κοινωνίας. Παράλληλα, στην αντίπερα όχθη, υπάρχουν εκείνοι που στο όνομα μιας άκρατης παγκοσμιοποίησης και ενός ισοπεδωτικού διεθνισμού, υπονομεύουν συστηματικά τις εθνικές αξίες και την ταυτότητά μας.» 

Και καταλήγει προκαλώντας μας να απαντήσουμε ή να σκεφτούμε: «Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Πώς μπορείς να βρεις τη δύναμη και τα επιχειρήματα για να υπερασπιστείς την πληγωμένη αξιοπρέπεια της χώρας σου, διασώζοντας ταυτόχρονα τη δική σου προσωπική αξιοπρέπεια και ακεραιότητα;»

Ο Χρήστος Αντωναρόπουλος και με αυτή του την έκθεση αποδεικνύει ότι δεν είναι απλώς ένας ζωγράφος, αλλά ένας οραματιστής της ύλης και του φωτός, ένας καλλιτέχνης που κατορθώνει να γεφυρώσει το κλασικό με το υπερσύγχρονο. 

Με καταγωγή από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας ο Αντωναρόπουλος διακρίνεται για την χειρονομιακή αμεσότητα τον δυναμισμό την πυκνότητά και την ευαισθησία της. Στο έργο του, η ζωγραφική ξεφεύγει από τα στενά όρια του τελάρου. Χρησιμοποιώντας καινοτόμα υλικά όπως το plexiglass, το μέταλλο και τον φωτισμό LED, μετατρέπει την εικόνα σε μια ζωντανή εμπειρία, όπου το φως δεν είναι απλώς ένα στοιχείο αναπαράστασης, αλλά ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. 

Οι δημιουργίες του, εμπνευσμένες από τη μυθολογία, την ιστορία της τέχνης αλλά και τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, φέρουν έναν έντονο συμβολισμό και μια «εκρηκτική» διάθεση που μαγνητίζει το βλέμμα. Ο Αντωναροπουλος είναι ένας πρωτογενής δημιουργός.  Ανανεώνει συνεχώς την γραφή του αλλά καταφέρνει και είναι αναγνωρίσιμος μέσα από την ουσία της τέχνης και όχι με την επανάληψη. Όπως επισημαίνουν κριτικοί τέχνης, το φως στα έργα του λειτουργεί ως λύτρωση, προσφέροντας μια διέξοδο από τη «δικτατορία της θνητότητας». Ο ίδιος πειραματίζεται ακατάπαυστα: Από τις κλασικές ελαιογραφίες μέχρι τις περίπλοκες μικτές τεχνικές, η πορεία του είναι μια διαρκής αναζήτηση της αλήθειας μέσα από το χρώμα και τη σύνθεση.

Η παρουσία του σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως η Biennale της Sharjah (όπου τιμήθηκε η ελληνική συμμετοχή) και οι πολυάριθμες εκθέσεις του σε κορυφαίες γκαλερί, επιβεβαιώνουν τη θέση του ανάμεσα στους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες εικαστικούς. Είναι ένας καλλιτέχνης που «σμιλεύει» το συναίσθημα με την ακρίβεια ενός σκηνογράφου και το πάθος ενός αυθεντικού ζωγράφου, παραδίδοντας έργα που αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη για τον σύγχρονο πολιτισμό μας.

Εγκαίνια έκθεσης: Τρίτη 10 Μαρτίου 2026, 18:00-22:00. 
Διάρκεια έκθεσης: 10 -26 Μαρτίου 2026. 
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 10:00 – 17:30. Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00 – 20:00. 
Σκουφά 5, Κολωνάκι, Αθήνα, 10673.
Ε: kolonaki@kapopoulosart.gr
T: 210 3637652 
W: www.kapopoulosfinearts.com

Για τον τραγουδοποιό και επιστήμονα Δημήτρη Παναγόπουλο

Με αυτό το τραγούδι πήρα μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1985... Το έπαιξα μόνος μου (χωρίς τη σπουδαία ορχήστρα με αφρόκρεμα μουσικών εκείνης της εποχής και ενορχηστρωτή-διευθυντή τον τεράστιο Κώστα Γανωσέλη), αφού και ο Γανωσέλης και ο Νότης Μαυρουδής (μέλη της κριτικής επιτροπής) ήταν αυτής της άποψης. Στην κριτική επιτροπή ήταν και η εξαιρετική Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου που έγραψε μετά ένα πολύ τιμητικό άρθρο για την περίπτωσή μου... Το Γ' βραβείο το παρέλαβα από τα χέρια του Γιάννη Σμαραγδή. Ναι, είχα την τύχη στο ξεκίνημά μου να αξιολογηθώ από τέτοια άτομα! Το τραγούδι το αφιερώνω στις μνήμες των Κώστα Γανωσέλη (που αναχώρησε προχθές), Νότη Μαυρουδή και Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου. Να είναι καλά εκεί που πήγαν... Τους ευχαριστώ... (Πηγή).

Ο τραγουδοποιός Δημήτρης Παναγόπουλος, ένας πραγματικά ακριβοθώρητος, ασυμβίβαστος και ανεξάρτητος καλλιτέχνης, έχει κυκλοφορήσει πέντε δισκογραφικές δουλειές με εξαιρετικά τραγούδια. Ένα από αυτά μάλιστα, η περίφημη "Αύρα" έγινε τεράστια επιτυχία και θεωρήθηκε, από το Μάνο Χατζιδάκι, το καλύτερο ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας του '80! 

Ξεκίνησε επίσημα τη μουσική του πορεία το 1982 με εμφανίσεις στην Αθήνα και το 1985 κέρδισε το 3ο Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι του «Μονόλογος». Τρία χρόνια αργότερα, το 1988 κυκλοφορεί το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ, «Ασταθής Ισορροπία». Το 1993 ακολούθησε ο δίσκος «Εκτροπή», και πάλι με δικά του κομμάτια σε στίχους, μουσική και ενορχήστρωση, ενώ το 1998 βγήκε ο δίσκος «Been in the Blues so Long». Σε αυτό το άλμπουμ πραγματοποιεί εμπνευσμένες διασκευές κλασικών μπλουζ και ροκ κομματιών, ενώ υπάρχει και ένα δικό του ορχηστρικό κομμάτι, με τίτλο «See you around». Το Δεκέμβριο του 2001 κυκλοφόρησε ένας ακόμα δίσκος με τίτλο «Έκδυση» με δικά του τραγούδια και τέλος, το 2010, κυκλοφόρησε η τελευταία μέχρι στιγμής δισκογραφική του δουλειά, το «Παρείσακτο αντικλείδι…», με επιλογή τραγουδιών όλων των προηγούμενων άλμπουμ, πάντα σε δική του παραγωγή, κόντρα στο παντοδύναμο τότε δισκογραφικό κατεστημένο των πολυεθνικών εταιρειών.

Μπορείτε να προμηθευτείτε και ν' ακούσετε τη δουλειά του, εδώ. 

Παράλληλα με τη μουσική του δραστηριότητα, ο Δημήτρης Παναγόπουλος είναι και ένας επιστήμονας με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο. Διδάκτορας Κυτταρικής Βιολογίας, Ηλεκτρονικής Μικροσκοπίας & Ραδιοβιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόσφατα κυκλοφόρησε το παραπάνω βιβλίο!

Ηθικό μεγαλείο

 

Από την Κυριακή το πρωί, χιλιάδες απλοί, λαϊκοί άνθρωποι απευθύνονται στο ΚΚΕ, συγκλονισμένοι από την αλήθεια που ήρθε επιθετικά ξανά στο προσκήνιο με τις φωτογραφίες - ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή. Ό,τι διαβάσαμε, ό,τι είδαμε, ό,τι ακούσαμε μέσα στα χρόνια πήραν μορφή. Αλύγιστοι, άφοβοι, τολμηροί. Έτσι αντίκρισαν το εκτελεστικό απόσπασμα οι 200, περιφρονώντας τον θάνατο.

Δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που σφυρηλατήθηκαν στους αγώνες την περίοδο του μεσοπολέμου, στις φυλακές, τις εξορίες, τα βασανιστήρια του αντιλαϊκού κράτους, ιδιαίτερα της μεταξικής δικτατορίας, αν και ορισμένοι πιάστηκαν νωρίτερα. Στις φωτογραφίες-ντοκουμέντα είναι ήδη πολλά χρόνια κρατούμενοι. Οι περισσότεροι παραδόθηκαν από τις ελληνικές αρχές στους ναζί κατακτητές.

Τα φωτογραφικά αυτά ντοκουμέντα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, της ιστορίας των αγώνων του λαού μας, ιδιαίτερα του έπους της αντίστασης ενάντια στη ναζιστική-φασιστική κατοχή. Αν κάποιοι είχαν υπογράψει ένα χαρτί που έλεγε «αποκηρύσσω το ΚΚΕ», μπορεί να έλειπαν από τις φωτογραφίες. Δεν το έκαναν. Έτσι έγιναν οι 200 της Καισαριανής. Πιστοί στις ιδέες του κομμουνισμού, πιστοί στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, δοσμένοι στο δίκιο του αγώνα. 

Το ΚΚΕ κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου να γίνει πράξη αυτό που ζητάνε χιλιάδες λαού: να γυρίσουν οι φωτογραφίες στο σπίτι τους. Να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, τον Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ, ανοιχτά και προσιτά στον λαό και τη νεολαία. Ήδη ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας με επιστολή του στον πρόεδρο της Βουλής και τους Υπουργούς Εσωτερικών και Πολιτισμού ανέδειξε την επείγουσα ανάγκη να γίνουν όλες οι απαραίτητες νομικές και άλλες ενέργειες, προκειμένου να περιέλθουν στην κατοχή της Βουλής των Ελλήνων αυτές οι φωτογραφίες, που αποτελούν -εκτός των άλλων- και πειστήρια των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου κατά της χώρας μας.

Η πρόταση του ΚΚΕ ικανοποιεί και την ανάγκη για “επανένωση” αυτών των ντοκουμέντων με τα μηνύματα, τα σημειώματα και άλλα αντικείμενα των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944, που βρίσκονται στο αρχείο του ΚΚΕ. Αυτό το αίτημα, άλλωστε, γνωστοποιούν με επιστολές τους συγγενείς και απόγονοι των εκτελεσμένων της Καισαριανής. 

Είναι πολύ θετικό το τεράστιο ενδιαφέρον που έχουν επιδείξει από την πρώτη στιγμή ιστορικοί, δημοσιογράφοι, ερευνητές, πραγματικά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού. Είναι κι αυτή μια εκκωφαντική απάντηση ότι η παραχάραξη της ιστορίας, τα διάφορα ανιστόρητα κατασκευάσματα, όπως "η θεωρία των δύο άκρων", αντιμετωπίζουν ισχυρές αντιστάσεις μέσα στον λαό μας με το ΚΚΕ να έχει συμβάλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση αυτών των αντιστάσεων. Τα ντοκουμέντα “φωνάζουν”. Ποιος να τολμήσει να βάλει στην ίδια μεριά τους εκτελεστές και τους εκτελεσμένους;

Οι φωτογραφίες είναι ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας, αλλά είναι και μία απόδειξη ότι η μνήμη δεν υπακούει στη λήθη. Γίνεται ιστορική γνώση και έμπνευση. Θα κάνουμε τα πάντα για να αποκτήσουν τη θέση τους και ως πειστήρια του ηθικού μεγαλείου των κομμουνιστών.

Νίκος Ρεμπάπης, αρθρογράφος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (το άρθρο αναδημοσιεύεται από «Τα Νέα»). Πηγή: https://www.902.gr/

Σας αρέσει η Ισιδώρα Σιδέρη;

 

Ισιδώρα Σιδέρη! Μια ξεχωριστή ερμηνεύτρια που άφησε το στίγμα της στο ελληνικό τραγούδι. Δυστυχώς, απουσιάζει αρκετά χρόνια από τις ζωντανές εμφανίσεις με αποτέλεσμα οι νεότεροι ακροατές να την γνωρίζουν ίσως μόνο από τις πολλές δισκογραφικές της καταθέσεις (που υπάρχουν στο διαδίκτυο) ή ν' ακούν το όνομά της όταν διαβάζουν και βλέπουν συνεντεύξεις του Γιάννη Ζουγανέλη και της Ελεωνόρας Ζουγανέλη.

Η ίδια απέχει και από τις συνεντεύξεις. Δεν έπαιξε ποτέ το παιχνίδι των δημόσιων σχέσεων, ακόμα και όταν ήταν ενεργή και δραστήρια στο χώρο της μουσικής. Η ιδιαίτερη φωνή της ερμήνευσε πολλά διαφορετικά πράγματα. Μελοποιημένη ποίηση, ηλεκτρικές μπαλάντες, ποπ, ροκ...

Μια μικρή αναφορά από εμάς λοιπόν με την παρούσα ανάρτηση, που περιέχει τέσσερις αξιοσημείωτες ηχογραφήσεις από τα πρώτα έως τα πιο πρόσφατα χρόνια. Καλή ακρόαση, που λέγαμε παλιά στο ραδιόφωνο!

Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα στον Νικήτα Σινιόσογλου

 

 

Στο πλαίσιο των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, το Ειδικό Κρατικό Βραβείο 2025 για «βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα», απονεμήθηκε ομόφωνα στον Νικήτα Σινιόσογλου, για το βιβλίο του «Απομονωτήριο Λοιμυπόπτων Ζώων», Κίχλη 2024. Η νουβέλα, 88 σελίδων, κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2024 και συζητήθηκε επίσης ευρέως και επαινέθηκε για το συνταίριασμα στοχασμού και μυθοπλασίας. Επιμέλεια σειράς: Γιώτα Κριτσέλη.

Οπισθόφυλλο: To Ανεπιτήρητο Παραγωγικό Ζώο  –του οποίου την ιστορία θα μάθουμε σε άλλο βιβλίο– γυρνά νύχτα στους δρόμους μιας πολιτείας σε παρακμή, ώσπου χάνει τον δρόμο για το σπίτι του. Το κλείνουν στο Απομονωτήριο, ένα ίδρυμα για την ενδυνάμωση λοιμυπόπτων ζώων με ιδιαιτερότητες. Κάθε νύχτα και άλλο ζώο παίρνει τον λόγο και διηγείται την ιστορία του άγριου βασανισμού του. Αφηγούνται βίαιες ιστορίες από έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι η κορωνίδα της Δημιουργίας και έγινε η ασθένειά της. Το Απομονωτήριο Λοιμυπόπτων Ζώων κρύβει πίσω από τις πόρτες του την εξωφρενική προσδοκία της επιστροφής στο κτήνος.

Ο Νικήτας Σινιόσογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Μονάχου και Cambridge (PhD). Είναι ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Τομέας Νεοελληνικών Ερευνών). Στην αγγλική γλώσσα έχει εκδώσει, μεταξύ άλλων, δύο μονογραφίες: Plato and Theodoret: The Christian Appropriation of Platonic Philosophy and the Hellenic Intellectual Resistance (Cambridge University Press, 2008) και Radical Platonism in Byzantium: Illumination and Utopia in Gemistos Plethon (Cambridge University Press, 2011). Στα ελληνικά έχει εκδώσει τα βιβλία: Αλλόκοτος Ελληνισμός. Δοκίμιο για την οριακή εμπειρία των ιδεών (Κίχλη, 2016· Βραβείο Δοκιμίου του περιοδικού «Ο Αναγνώστης», 2017)· Μαύρες Διαθήκες. Δοκίμιο για τα όρια της ημερολογιακής γραφής (Κίχλη, 2018)· Λεωφόρος ΝΑΤΟ. Δοκιμή περιπλάνησης (Κίχλη, 2019). Γράφει για την αστική περιπλάνηση και πειραματίζεται με τα όρια μεταξύ δοκιμιακού και λογοτεχνικού λόγου.

Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης 2025 στην Τιτίκα Δημητρούλια για το Ένα θηρίο στον παράδεισο

 

 

Το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης Έργου Ξένης Λογοτεχνίας στην Ελληνική Γλώσσα 2025 στην Τιτίκα Δημητρούλια για τη μετάφρασή της στο έργο της Cécile Coulon Ένα θηρίο στον παράδεισο. 

Θερμά συγχαρητήρια στην Τιτίκα Δημητρούλια για τη βράβευσή της! 

«Η μετάφρασή της αποτυπώνει την ένταση του πρωτοτύπου, τις συγκλονιστικές περιγραφές της αγροτικής ζωής, τις μυρωδιές και τα χρώματα της γαλλικής υπαίθρου, και κυρίως την ψυχογραφική ικανότητα της συγγραφέα. Η Δημητρούλια κινείται με ευελιξία ανάμεσα στα περιγραφικά μέρη και στους διαλόγους, αποδίδοντας με φυσικότητα στα ελληνικά τη λιτή αλλά ταυτόχρονα πλούσια και δυνατή γλώσσα της Κουλόν. 

Η μετάφραση διατηρεί την ένταση και το σκοτεινό μυστήριο του πρωτοτύπου· προκύπτει ένα ελληνικό κείμενο με τις αποχρώσεις της γλώσσας της υπαίθρου και ψυχογραφική διεισδυτικότητα, το οποίο επιτρέπει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να ζήσει την εξέλιξη των γεγονότων με την ίδια συγκλονιστική ένταση» 

(Από την αιτιολογική έκθεση της Επιτροπής). 

Το βραβείο στην Τιτίκα Δημητρούλια απονεμήθηκε εξ ημισείας και στη Δήμητρα Δότση για τη μετάφραση του έργου του Italo Calvino Ο δρόμος του Σαν Τζοβάνι (εκδ. Καστανιώτη). Δείτε αναλυτικά όλους τους νικητές καθώς και την αιτιολογική έκθεση της επιτροπής για όλα τα βραβεία ΕΔΩ!

Λίγα λόγια για το εν λόγω βιβλίο:

Η Μπλανς και ο Γκαμπριέλ, ορφανά αδέλφια, μεγαλώνουν στον «Παράδεισο», το αγρόκτημα της γιαγιάς τους, όπου επίσης ζει και εργάζεται ο έφηβος Λουί, ξεφεύγοντας έτσι από την σκληρότητα του πατέρα του. Τόπος ελευθερίας αλλά και φυλακή ο «Παράδεισος» έχει τους δικούς του κανόνες, οι κάτοικοι απαιτούν τον σεβασμό τους, τιμωρούν και αυτοτιμωρούνται για κάθε παραβίασή τους. Η εμπλοκή του Αλεξάντρ στη ζωή τους θα φέρει τα πάνω κάτω. Η αγάπη και η ζήλια θα υφάνουν έναν επικίνδυνο ιστό, που θα οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις. 

«Μια ιστορία έρωτα και τρέλας» (Le Monde), με πρωταγωνίστριες σημερινές γυναίκες της υπαίθρου. Από τις πιο ελπιδοφόρες φωνές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας, η Σεσίλ Κουλόν (γενν. 1990) εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών και από τότε έχει λάβει πολλές λογοτεχνικές διακρίσεις. Το Ένα θηρίο στον Παράδεισο κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο της εφημερίδας Le Monde.

Εκδόσεις Gutenberg