Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Ποίηση για παιδιά: Με τα φτερά της ελπίδας


Σε μια εποχή που το αναγνωστικό ενδιαφέρον για ποίηση ελαττώνεται, και που η ηλεκτρονική παντοκρατορία δημιουργεί δυσκολίες στην ένταξη της ανάγνωσης βιβλίων στην καθημερινότητα των μικρών μας φίλων, οι Εκδόσεις Ροές έρχονται να μας εκπλήξουν, συνεχίζοντας τη θαυμάσια σειρά της Παραμυθολογοτεχνίας, με ένα εξαιρετικό βιβλίο ποίησης για παιδιά!

Το «Με τα φτερά της ελπίδας» (56 σελίδων και 16χ16 διαστάσεων) περιέχει 26 ποιήματα της Μαριάνθης Πλειώνη και την εικονογράφηση της Αθηνάς Πετούλη, που συμπληρώνει τον λόγο. Ένα δείγμα γραφής, πριν τα βιογραφικά σημειώματα και το δελτίο τύπου.

«Με τα φτερά της ελπίδας»

Η ελπίδα είναι ένα πουλάκι
με κατακόκκινα φτερά
που χτίζει πάντα τη φωλιά του
σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

Ψηλά πετάει και φτερουγίζει
στις γρίλιες των παραθύρων,
χαράς χαμόγελα χαρίζει
στο προσκεφάλι των παιδιών.

Λουλούδι είναι που ανθίζει
εκεί που ο βοριάς φυσά,
μοσχοβολιά που πλημμυρίζει
του κόσμου αυτού κάθε γωνιά.

Ελπίδα έχει η ειρήνη
πως κάποτε θα ’ρθει στη γη,
ελπίδα κέρασμα από κρήνη,
νερό καθάριο απ’ την πηγή.

Η Μ.Π. γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με μετεκπαίδευση στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στον τομέα της Ειδικής Αγωγής. Διηγήματα και ποιήματά της έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ κείμενά της δημοσιεύονται σε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.

Η Α.Π. γεννήθηκε στην Κόρινθο, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε  σχέδιο και ζωγραφική. Ζει και εργάζεται στη Σάμο. Ασχολείται με τη ζωγραφική και την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων, ενώ παράλληλα διδάσκει ζωγραφική σε παιδιά. Είναι μέλος του Ελληνικού Τμήματος της IBBY. Άλλα βιβλία εικονογραφημένα από την ίδια: Καλημέρα ήλιε (2014) της Ευφροσύνης Σπυροπούλου, Η ευχή της αστεράτης (2015) της Ζωής Παπαδάκη, Η μάγισσα Μουρ και το πλατύ παπούτσι (2015) της Μαρίας Ιορδανίδου, Το μονοπάτι του ήλιου (2016) και Το μυστικό της καλοσύνης (2018) του Αριστείδη Κάντα.   

Από τις «Εκδόσεις Ροές», και στη σειρά «Παραμυθολογοτεχνία», κυκλοφόρησε η συλλογή ποιημάτων για παιδιά της Μαριάνθης Πλειώνη με τίτλο «Με τα φτερά της ελπίδας». Την εικονογράφηση υπογράφει η Αθηνά Πετούλη.

Με τα φτερά της ελπίδας ξεκινάμε ένα ταξίδι στους μήνες του χρόνου και την ομορφιά των εποχών, όπου η φιλία, η αγάπη, η ειρήνη, η χαρά μέσα από στίχους και εικόνες μάς συντροφεύουν στο όνειρο.
Πρόκειται για μια συλλογή 26 ποιημάτων για παιδιά που χαίρονται το φθινόπωρο, αγαπούν το παιχνίδι στη βροχή, μαγεύονται από τα χρώματα του ουράνιου τόξου…
Το ποδήλατο που μοιράζονται με τους φίλους τους είναι μαγικό, κι εκείνα παίζουν με τις χιονούλες των Χριστουγέννων περιμένοντας τον Άι-Βασίλη να τους χτυπήσει το παντζούρι μ’ ένα μεγάλο γλειφιτζούρι, ώστε να του δείξουν το χιονάνθρωπο με την κατακόκκινη καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη…
Στη συνάντησή τους με τους μήνες της άνοιξης παίρνουν τα πινέλα τους κι όλα τα χρώματα για να τους ζωγραφίσουν και μαζί να καλωσορίσουν την ειρήνη.Το καλοκαιράκι ακούν το τραγούδι του τζίτζικα κι ονειρεύονται ταξίδια στη ράχη ενός δελφινιού με το φεγγάρι να ψιχαλίζει φως, ώσπου να βρουν το δρόμο για τη Ζαχαρούπολη, όπου θα γνωρίσουν τα καραμελένια της ανθρωπάκια, θα διαπιστώσουν πως η σοκολάτα δεν τελειώνει και θα έρθουν αντιμέτωπα με εκπλήξεις σιροπιαστές…

Για περισσότερα βιβλία των «Εκδόσεων Printa & Ροές» εδώ!

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ο ποιητής Ανδρέας Α. Γεωργαλλίδης στις Νότες Λογοτεχνίας


O Ανδρέας Α. Γεωργαλλίδης σπούδασε Παιδαγωγικά, Ιστορία-Αρχαιολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Aκολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Paris Ι-Panthéon-Sorbonne και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο του Sussex (UK).
Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές Αντικείμενες Ημιευθείες (1998), Παγωμένο Kενό στους 516oC (2001), Κλειδωμένες Θάλασσες (2003), Όταν Βυθίζεται το Πιάνο (2004), Χρώματα Απέναντι (2007), Το Πιάνο Κόπασε (2011) σε ψηφιακή μορφή (cd) και την ποιητική συλλογή Ελάχιστα Περισσότερο Άδειο (2018).
Το ποιητικό του έργο έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε δεκαέξι γλώσσες. Μετέφρασε το Tractatus Logico-Philosophicus στα ελληνικά (Ίαμβος, 2016) και είναι ο συγγραφέας του έργου From Theory to Mysticism: the Unclarity of the Notion ‘Object’ in Wittgenstein’s Tractatus (Cambridge Scholars, 2018), έργο το οποίο κυκλοφόρησε και στα ελληνικά (2018), σε μετάφραση του ίδιου, από τις «Εκδόσεις Ίαμβος». 

Την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018, στις 19:00, στο «Σπίτι της Κύπρου» (Ξενοφώντος 2Α, 10557, Αθήνα, 2103734934) θα παρουσιαστεί η τελευταία δίγλωσση ποιητική συλλογή του κ. Γεωργαλλίδη, με τίτλο «Ελάχιστα Περισσότερο Άδειο» (Barely More Empty).

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι:
Δρ Άγγελος Ευαγγέλου (Lecturer in Comparative Literature, University of Kent, UK).
Δρ Ανδρέας Αντζουλής (Επιστημονικός Συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο Κύπρου).
Αντιφώνηση από τον ποιητή.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη στήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.

Με αφορμή αυτή την εκδήλωση, στεκόμαστε στην ιδιαίτερη, ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή του Κύπριου λογοτέχνη και συγκεκριμένα στις τρεις τελευταίες ποιητικές του δημιουργίες.


Το 2011 κυκλοφόρησε «Το πιάνο κόπασε», ένας ψηφιακός δίσκος με ποίηση του Ανδρέα Γεωργαλλίδη, η οποία επενδύθηκε μουσικά από τον Βασίλη Σωκράτους στο πιάνο, ενώ τα ποιήματα απαγγέλει ο ραδιοφωνικός παραγωγός Πάμπος Σακκάς. Στο βίντεο που ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα με τίτλο «Καληνύχτα».


Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Χρώματα Απέναντι», από τις «Εκδόσεις Ίαμβος». Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε σε οκτώ γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, πολωνικά, βουλγαρικά, ιρανικά, αραβικά, αζέρικα και κινέζικα), ενώ είχε προηγηθεί και η κυπριακή του έκδοση, το 2007, όπου είχε εκδοθεί και πάλι σε 8 γλώσσες: ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, ρώσικα και τούρκικα!
Τρία δείγματα γραφής:

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

Ανανεώνω
τις σιωπηρές μου συμβάσεις
διαγράφοντας τον ήχο.
Η σιωπή δεν παραφράζεται
Όταν οι έννοιες
Έχουν αληθινό βάθος

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ

Αποστέλλω λοιπόν
ένα παράθυρο κενού
στη σιωπή της σιωπής.
Ας προσπαθήσει ο παραλήπτης
να αναγνώσει
τούτη τη λευκή σελίδα
και με υπομονή
να μετρήσει
τις τόσες ανύπαρκτες λέξεις της.

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

…χρώματα απέναντι
φτιαγμένα να ταιριάζουν
αφέθηκαν
να ακουμπήσει το ένα το άλλο
μέσα στη συμφωνία μιας σιωπής,
το φως να καθρεφτίζεται
σκιές να υπάρχουν
εσύ

Η τελευταία ποιητική συλλογή του Ανδρέα Γεωργαλλίδη, «ελάχιστα περισσότερο άδειο», είναι το ίδιο καλαίσθητη και υψηλού επιπέδου (ως έκδοση καταρχάς), όπως και οι προηγούμενες λογοτεχνικές καταθέσεις του. Το βιβλίο είναι δίγλωσσο (την μετάφραση στα αγγλικά έχει κάνει ο Άγγελος Ε. Ευαγγέλου – Associate Lecturer στη Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Kent) και κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Ίαμβος».

Αυτό το βιβλίο, όπως γράφει και ο ίδιος ο ποιητής, αποτελείται από μετρημένες λέξεις, οι οποίες δεν κατόρθωσαν να συναντηθούν σε στίχους ενός ποιήματος, στίχους που να μιλούν αληθινά για τον εαυτό τους. Συνεπώς, οι αντί-στιχοι του βιβλίου αυτού, δεν φιλοδοξούν την κατανόησή τους και δεν διεκδικούν καμιά φιλοξενία στον χώρο του νοήματος. Ορισμένα δείγματα γραφής.

ξανάρχομαι ελάχιστα λίγο, φορώντας κατάσαρκα την ιδιότητα του ξένου

…το σκοτάδι αυτού του άμετρου φεγγαριού, δεν ζωγραφίζεται στον χώρο

Η αποστολή ενός ανεπίδοτου σημειώματος - εσύ ξέρεις

Απολογία - ένα μεγάλο συγγνώμη στα απειθάρχητα φθινοπωρινά φύλλα που δεν πατήσαμε

Λίγο περισσότερο «λίγο» σας παρακαλώ

Η αγενής γραμματική των χρωμάτων και το συντακτικό των άχρονων σκιών

ξαναφεύγω ελάχιστα λίγο με την ιδιότητα του αληθινά αληθινού ξένου

Επικοινωνία με τον κ. Ανδρέα Α. Γεωργαλλίδη: ageorgallidis@yahoo.com

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Ηλίβατος Πέτρη της Κατερίνας Κατσίρη


Η Κατερίνα Κατσίρη γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αρκαδίας και ζει στην Αθήνα. Εκτός από την ποίηση ασχολείται με τη ζωγραφική και με τη μουσική. Μόλις κυκλοφόρησε η ένατη ποιητική της συλλογή από τις «Εκδόσεις Γκοβόστη», με τίτλο «Ηλίβατος Πέτρη». Όπως και στα περισσότερα βιβλία της σειράς «Τα Ποιητικά» του σπουδαίου αυτού εκδοτικού οίκου, έτσι κι εδώ, επιμέλεια – διορθώσεις κειμένου έχει κάνει η Ευγενία Νικολάου και τη μακέτα εξωφύλλου ο Πέτρος Τσαλπατούρος. Παρακάτω, δύο δείγματα της ιδιαίτερης ποιητικής γραφής της Κατερίνας Κατσίρη.

«Ηλίβατος Πέτρη»
Μέσα σ' αυτή τη φωνή, μόνο πέτρες φυτρώνουν
άγριες, καυτερές
που διεγείρουν τραύματα της μνήμης
σαν ηφαίστεια κεκραμένων ψυχών
προπαντός τη δυσκολότερη συνείδηση
λύοντας όλους τους τοκετούς της γυναικός
Δεν υπάρχουν πέτρες
Γλώσσες γεννήτορες που αλαλάζουν
σφίγγοντας αινιγματικά τη μοναξιά του ιερού κενού
Μέσα σ’ αυτή τη φωνή δεν έχω τίποτε άλλο
μια πέτρη ηλίβατος
θρέφει ζεστό το αίμα κόκκινο
στα χέρια που έχω κρύψει κάτω απ’ το ρόδο

«Η γέννηση»
Να φύγω έλεγε, καθώς αγρίευαν ανατριχίλες
και μαύριζαν τις μισοτελειωμένες προσευχές της αφοβίας
Έκρυψε την ετοιμόγεννη κοιλιά
που κουβαλούσε μέσα της σπόρο
Ύστερα χτένιζε τα μαλλιά, γλιστρώντας στις
ατσάλινες ώρες που τα συγκρατούσαν
και τα μάτια, διαβάζοντας με μέλλον από ανατολή σε δύση
άνοιγαν τα ψιλά γράμματα του παρόντος
Ακούγαμε τότε τη γέννηση
των επτά καταστροφών.

Άλλα Βιβλία της:
• Αιώρηση Αθήνα 2005
• Μικρές Σκιές Αθήνα 2006
• Παγιδευμένοι Κύκλοι Αθήνα 2006
• Αόρατα Τοπία Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗΣ 2007
• Αόρατα Τοπία Φωτός και Σκιάς Εκδόσεις ΒΙΟΓΡΑΦΟΣ 2007
• ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗΣ 2008
• Αναγκαία λήθη Εκδόσεις Οδός Πανός 2009
• αν είσαι λέξη Εκδόσεις Οδός Πανός 2012

Για περισσότερα βιβλία των «Εκδόσεων Γκοβόστη» εδώ.

Ασυνταξίες λαβυρίνθων του Τάσου Μιχαηλίδη


Η ποιητική συλλογή του Τάσου Μιχαηλίδη, «Ασυνταξίες λαβυρίνθων», που κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Γκοβόστη», είναι η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά του ποιητή και ερευνητή της λογοτεχνίας. Παρακάτω, ακολουθεί το ολοκληρωμένο και επαρκέστατο σημείωμα του εκδότη, το βιογραφικό σημείωμα του ποιητή, το οπισθόφυλλο και ένα δείγμα γραφής.

«Τα σαράντα δύο ποιήματα της συλλογής, χωρισμένα σε έξι κεφάλαια («Αντίλαλοι Μινωταύρων», «Της πόλης», «Μεσάνυχτα χειμώνα», «Υμέναιοι του Άδη», «Του έρωτα» και «Κατάγματα στις κλωστές της Αριάδνης»), είναι αυτόνομα, αλλά λειτουργούν ταυτόχρονα και ως ενότητα.
Ο ποιητής, εκπρόσωπος μιας νεώτερης γενιάς δημιουργών, ανησυχεί, αναρωτιέται και διαλέγεται με το πολιτισμικό και κοινωνικό παρόν, αναζητώντας τα δικά του νοηματικά και εκφραστικά όρια σε μια εποχή ρευστότητας, ρήξεων και μεταβάσεων. Επιδιώκοντας να ανακαλύψει ή έστω να «κατασκευάσει» μια μορφή ενότητας στην αποτύπωση της πολυδιασπασμένης πραγματικότητάς μας, δομεί το σύνολο των ποιημάτων του οργανώνοντας μια χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους, με άξονα τον μύθο του Θησέα. Έτσι, ανασυνθέτει πλήρως το μυθικό αρχέτυπο της κατάβασης του Αθηναίου ήρωα στο σκοτάδι του λαβυρίνθου ως σύμβολο ενός υπαρξιακού («Λωτοφάγα δέσμευση»), κοινωνικού («Πειραιάς, ξημερώματα θλιμμένα», «Street art») και ψυχικού θανάτου («Μόλυνση», «Ανάγκη επαλήθευσης») αλλά και την επάνοδό του στο φως με τη βοήθεια του έρωτα – σαρκικού, συναισθηματικού ή καλλιτεχνικού («Όταν ανταμώσουμε»).
Ο ποιητής αξιοποιεί δημιουργικά τη θητεία του στη μελέτη της τέχνης του λόγου, διαμορφώνοντας τα εκφραστικά του εργαλεία, κατά τρόπο ώστε να αποδώσουν ποιητικά το κοινωνικό τοπίο της σύγχρονης Ελλάδας.
Ο Τάσος Μιχαηλίδης διαλεγόμενος με τη λογοτεχνική παράδοση, αλλά και πειραματιζόμενος εκφραστικά, οργανώνει με τα έργα του έναν ιδιότυπο «μίτο της Αριάδνης», που παρασύρει τον αναγνώστη στην καταβύθιση και την ανάδυση από τους προσωπικούς μας λαβυρίνθους («Διαπιστευτήρια», «Διάλογος κωφαλάλων»).
Τα ποιήματα προβάλλουν ορατές και αθέατες όψεις της πολιτισμικής, κοινωνικής, καλλιτεχνικής κρίσης που βιώνει η Ελλάδα στην εποχή του. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο ποιητής στο οπισθόφυλλο «είναι συλλογικό, υπαρξιακά πολεοδομικό το πρόβλημα της ασυνταξίας των λαβυρίνθων».
Άλλες φορές εμφατικά, με λυρική πικρία και εξομολογητική διάθεση («Ανεπίδεκτος χρησιμότητας») κι άλλες υπόκωφα, ειρωνικά και αυτοσαρκαστικά («Απογραφόμενος») με ύφος πεζολογικό και αφηγηματικό θέτει τα ζητήματα της απώλειας, της δύναμης των συγκυριών, της ανθρώπινης θέλησης, των ανθρώπινων σχέσεων σε έναν κόσμο ατομισμού και το τίμημα που απαιτεί κάθε εμβάθυνση σε μια βαθύτερη σφαίρα βίωσης είτε κοινωνικά είτε καλλιτεχνικά («Φαρμακοποιός»).
Ο ποιητικός του λόγος είναι μια μορφή ένστασης, αγωνίας και προβληματισμού σχετικά με το αν η κάθοδος στο όποιο συλλογικό ή προσωπικό σκοτάδι είναι ποτέ χωρίς ουλές και κόστος («Ο γιος του Αιγέα ξέχασε νωρίς»). Την ίδια στιγμή η ορμή της ζωής ενός νέου δημιουργού που αγαπάει τις έντονες εικόνες υφαίνει έναν ιστό αυτοαναίρεσης των φόβων και των αναστολών, μια πάλη διεξόδου από έναν λαβύρινθο ασυνταξιών».

O Τάσος Μιχαηλίδης είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν τη μελέτη της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, τη Θεωρία της Λογοτεχνίας, τη Συγκριτική Φιλολογία, τη Δημιουργική Γραφή και τη Διδακτική της Λογοτεχνίας. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων. Το 2012 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Σπαράγματα προσώπων, από τις εκδόσεις του περιοδικού Manifesto. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, σε ποιητικές ανθολογίες και έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Ψηλαφείς τα τοιχία. Γρατζουνάς σημάδια. Υπολογίζεις το κόστος κάθε συγκίνησης. Τεντώνεις την πετονιά. Ελέγχεις, αν σου υφαίνουν έξοδο. Στο χασμουρητό του θηρίου χάνεις τα λογιστικά. Τώρα, αργά. Θα γίνεις ήρωας εραστής δημόσιος κίνδυνος. Αιμορραγείς στον αφαλό. Θ' άφησες την Αριάδνη εγκαίρως. Στην αναλαμπή κραυγής έμπηξες μαχαίρι. «Σφάξε το κτήνος του Μίνωα», είπαν. Εξετελέσθη μάλλον το καθήκον. Τρέχεις πανικόβλητος σε φωτός πινελιά. Έλλειψη οξυγόνου και βαρύτητας.

Δεν θα βάψεις και μαύρα τα πανιά σου. Μπαίνεις στο βαπόρι με τρύπα στην κοιλιά. Δεν το παίρνεις προσωπικά. Είναι συλλογικό, υπαρξιακά πολεοδομικό το πρόβλημα της ασυνταξίας των λαβυρίνθων.

Το ποίημα «Ανάγκη Επαλήθευσης» (σελ. 49)

Ειπώθηκε πως είχα δίκιο.
Δέχτηκαν οι αντίδικοι ότι έσφαλαν.
Επέμενα χρόνια να το αποδείξω.
Πάλεψα με σοφιστείες
και μάσκες εγωισμών που βάφουν
με ψέματα τις ιστορίες των ανθρώπων.
Βρήκα μέχρι και τα όστρακα που ηχογράφησαν
Τη διήγησή τους, απαίτησα να διορθωθούν.
Επιτέλους, δικαιώθηκα.
Μου το έγραψαν και σε χαρτί, να έχω να το δείχνω.
Εκδικήθηκα, επιβάλλοντας
Να αποδεχτούν τον βαθμό που με έθιγε
Η θέση τους επικινδύνως.
Τέλος, δικαιωμένος έσβησα
Μόνος.

Για περισσότερα βιβλία των «Εκδόσεων Γκοβόστη» εδώ.

4+2 φθινοπωρινές βιβλιοπροτάσεις


Φθινόπωρο 2018. Τέσσερα ελληνικά και δύο ξένα μυθιστορήματα, επιλεγμένα από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή, που σας προτείνουμε να αναζητήσετε.

Το 2018 κυκλοφόρησε από τις "Εκδόσεις Πατάκη" η νέα έκδοση της συλλογής διηγημάτων «Ντιάλιθ’ ιµ, Χριστάκη» του Σωτήρη Δημητρίου, ο οποίος γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας το 1955 και μεγάλωσε στην Ηγουμενίτσα. Η πρώτη κυκλοφορία έγινε το 1987 και περιέχει τα διηγήματα: "Βαλέρια", "Απών", "Ο καταμετρητής", "Η κορνίζα", "Το κιντόι", "Πολύδροσο Θεσπρωτίας", "Τα καλώδια", "Ντιάλιθ' ιμ, Χριστάκη", "Περπάτει, παλιάλογο", "Δεσμά", "Τα όνειρα της Βαρβάρας", "Στα Πετράλωνα", "Γέλα, πουλί μου", "Φιλανθρωπικό ίδρυμα".

Το Ντιάλιθ’ ιµ, Χριστάκη έχει τιµηθεί µε το βραβείο διηγήµατος της εφηµερίδας Τα Νέα (1987). Το 2014 συγκαταλέχθηκε στα 100 καλύτερα βιβλία της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, σύμφωνα µε έρευνα του περιοδικού bookpress και του βιβλιοπωλείου Πολιτεία. "Λέγεται ότι το πρώτο βιβλίο εκβάλλει µε ορµή. Ίσως γιατί ο συγγραφέας ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ιστορία του. Πιθανώς αυτή η ορµή αφήνει βαθύτερα ίχνη στον αναγνώστη. Τουλάχιστον στον τότε συγκαιρινό του. Ο τρόπος χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι µε τα χρόνια. Το «τίποτα» πλέον µπορεί να γίνει διήγηµα. Και ίσως είναι πιο πιθανόν —κι από την έλλειψη προθέσεως— να φωτίσει, κατά τι, κάτι. Ίσως η αλήθεια —αν υπάρχει— ταυτίζεται µε την παρηγορία των µορφών. Όπως ίσως συµβαίνει και µε τις όψεις της —εσαεί κρυβοµένης— φύσεως". Σωτήρης Δημητρίου.

Το 2017 κυκλοφόρησε το «Ιστορία χωρίς όνομα – Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα» (Εκδόσεις Ψυχογιός). Ένα από τα πιο επιτυχημένα μυθιστορήματα της προηγούμενης χρονιάς. Συγγραφέας ο Στέφανος Δάνδολος, ο οποίος γεννήθηκε το 1970 και εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1996.

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει…
(από γράμμα της Πηνελόπης Δέλτα στον Ίωνα Δραγούμη).

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας. Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.

Τη χρονιά που διανύουμε κυκλοφόρησε και το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Γρηγοράκη, «Αληθινοί και ονειροπόλοι», από τις Εκδόσεις Κέδρος. Ακολουθεί και εδώ, το δελτίο τύπου-οπισθόφυλλο και το βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα. 

Αν όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ποιος είναι, αλήθεια, ο σκηνοθέτης της ανθρώπινης μοίρας; Κι από πού μας παρατηρεί, από τα βάθη των ονείρων μας; 
Μακρινό πλάνο - αποσπασματική μνήμη: Μέσα δεκαετίας του 1920. Ο αμπελουργός Λέων Αληθινός έχει ένα όραμα ζωής. Να φτιάξει ένα οινοποιείο στη Μαντίνεια της Αρκαδίας. Η οικονομική κρίση όμως του 1929 βάζει φρένο στα σχέδιά του. Ο γιος του Άγγελος θα θελήσει να πραγματοποιήσει το όραμα του πατέρα του, αλλά ξεσπά ο πόλεμος και ακολουθεί η περίοδος της Κατοχής. 
Μεσαίο πλάνο - μακρινή μνήμη: Ο εγγονός του Λέοντα, Διόνυσος, είναι αυτός που θα υλοποιήσει το όνειρο της οικογένειας ύστερα από πενήντα χρόνια. Το κτήμα Διόνυσος Αληθινός γνωρίζει διεθνή αναγνώριση. 
Κοντινό πλάνο - καθαρή μνήμη: Αρχές του 21ου αιώνα η επιχείρηση καταρρέει από αστάθμητους παράγοντες. Οι τελευταίοι απόγονοι της οικογένειας φαντάζουν χαμένοι μέσα στα προσωπικά τους αδιέξοδα. Ενώ ο Διόνυσος ζει τις τελευταίες αναλαμπές της ζωής του, εμφανίζεται στην περιοχή ο Κάρλο, που κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία. Αναζητά μαρτυρίες για Ιταλούς στρατιώτες που πολέμησαν στα βουνά της Αρκαδίας στο πλευρό της Αντίστασης, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβρη του 1943. Η αναζήτησή του διασταυρώνεται με την οικογένεια Αληθινού. 

Ένα μυθιστόρημα που διαπερνά τον άνθρωπο μέχρι τα βάθη της ύπαρξής του, όπου γεννιέται ο προσωπικός του χρόνος - το φύλο και η ταυτότητά του -, αλλά και η μοίρα του, που παρασύρεται από τα γυρίσματα της Ιστορίας. 

Ο Γιάννης Γρηγοράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Σπούδασε νομικά και για περισσότερο από τριάντα χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Το Αληθινοί και ονειροπόλοι είναι το ένατο μυθιστόρημά του. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: Ο διαβήτης του Πλάτωνα (2009), Μαύρη πέτρα (2011), Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις (2012), Τέταρτος Κόσμος (2013), Κόκκινο και γυμνό (2015) και Αληθινοί και ονειροπόλοι (2018). Άλλα έργα του: Η μητρόπολη του χάους (1998), Η συνωμοσία των αγγέλων (2001) και Καφέ Προκόπ (2004).

«χόλι μάουντεν» είναι ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε το 2017 από τις «Εκδόσεις Κέλευθος» και φέρει την υπογραφή του Νίκου Βεργέτη, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στη μνήμη του ποιητή Πάνου Οικονόμου (1968-2014), με την επιμέλεια και τις διορθώσεις της Δέσποινας Παπαγιαννοπούλου.

χόλι μάουντεν: ο παραληρηματικός, κωμικοτραγικός, γλυκόπικρος μονόλογος ενός ετοιμοθάνατου, που μπροστά στη γυναίκα του ανασύρει μνήμες, προβαίνει σε αποκαλύψεις, μπερδεύει ψέματα κι αλήθειες, φοβάται, αυτοσαρκάζεται, ζηλεύει, ενθουσιάζεται, προκαλεί, στοχάζεται.

Χωρίς κεφαλαία γράμματα και με μια τελεία, στο τέλος του βιβλίου, του πρώτου που έγραψε ο Νίκος Βεργέτης.

«…έχει ξημερώσει, κοίτα να δεις, την καλύτερη ώρα ξύπνησα, έχει αυτόν τον ήλιο τον όμορφο, τον διακριτικό, έτσι είναι ο ήλιος το ξημέρωμα, διακριτικός, ευγενικός, γι’ αυτό δίνει αυτό το υπέροχο φως, σαν τους ανθρώπους είναι κι ο ήλιος, βγαίνει δειλά δειλά με ένα ίσως, με ένα τεράστιο μάλλον στο κεφάλι του, γεμάτος απορίες, αναρωτιέται, λες να μην πρέπει να βγω; μήπως κάνω λάθος; μετά, όταν βλέπει ότι τον δέχονται με χαρά και τον καλωσορίζουν αρχίζει να παίρνει τα πάνω του και γίνεται όλο και ζωηρότερος, σιγά σιγά γεμίζει με έπαρση μέχρι που το μεσημέρι, γύρω στις τέσσερις, φτάνει στο αποκορύφωμα της χυδαιότητάς του, μας τρίβει στη μούρη τη δύναμή του, μας δείχνει ποιος είναι το αφεντικό, εξαντλεί κάθε στάλα υπομονής, και όταν βλέπει ότι έχουμε πια αγανακτήσει και είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε μπαϊράκι, φοβάται και αρχίζει να μαζεύεται, ξαναγίνεται διακριτικός, γεμίζει με ευγένεια και σιγά σιγά αποσύρεται περιμένοντας την επόμενη φορά που θα ξαναχτυπήσει, έτσι δεν είμαστε κι εμείς; τα ίδια δεν κάνουμε;»

Ο Νικολά Μπαρρό γεννήθηκε το 1980 στο Παρίσι από Γερμανίδα μητέρα και Γάλλο πατέρα. Σπούδασε ρομανική φιλολογία και πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Εργάστηκε σε βιβλιοπωλείο στο κέντρο του Παρισιού, όντας όμως κάθε άλλο παρά αυτό που λέμε μονήρης βιβλιοφάγος. Το πρώτο του μυθιστόρημα «Η εποχή των κερασιών» (Εκδόσεις Πατάκη, 2014) μεταφράστηκε σε 16 γλώσσες και απέσπασε επαινετικές κριτικές και ενθουσιώδεις αντιδράσεις από το αναγνωστικό κοινό. Με το νέο του βιβλίο, «Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα», που κυκλοφορεί και πάλι από τον Πατάκη και σε μετάφραση Ειρήνης Αποστολάκη, κερδίζει για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις, γράφοντας ένα όμορφο και ευχάριστο ρομαντικό μυθιστόρημα. Σχεδιασμός εξωφύλλου: Βασιλική.

Η Ροζαλί Λoράν είναι η ονειροπόλα ιδιοκτήτρια ενός µικρού χαρτοπωλείου στο Σαιν Ζερµαίν, την καρδιά του Παρισιού. Αν ήταν στο χέρι της, όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω της θα έστελναν κάρτες. Παρόλο που οι κάρτες µε τις ωραιότερες ευχές είναι η ειδικότητα και η επιτυχία της, τα πράγµατα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά όσον αφορά την εκπλήρωση των δικών της ευχών. Κάποια µέρα, ένας ηλικιωµένος κύριος, σκοντάφτοντας µέσα στο µαγαζί της, αναποδογυρίζει το σταντ µε τις κάρτες. Η Ροζαλί ανακαλύπτει ότι ο άνδρας που προσγειώθηκε ανώµαλα στη ζωή της δεν είναι άλλος από τον αγαπηµένο –και διάσηµο– συγγραφέα των παιδικών της χρόνων, Μαξ Μαρσαί. Όταν εκείνος της προτείνει να εικονογραφήσει το καινούριο του (και µάλλον τελευταίο) βιβλίο, η Ροζαλί δέχεται και µια µοναδική φιλία γεννιέται ανάµεσα στους δύο ιδιόρρυθµους καλλιτέχνες. Οι ευχές τόσων ετών αρχίζουν επιτέλους να γίνονται πραγµατικότητα, µέχρι που ένας αδέξιος Αµερικανός καθηγητής εισβάλλει στο µαγαζί της, κατηγορώντας την ίδια και τον Μαρσαί για λογοκλοπή. Η Ροζαλί αδυνατεί να καταλάβει αν της χτυπάει την πόρτα ο έρωτας ή κάποιος µεγάλος µπελάς. 

Ο Γιούνας Γιούνασον γεννήθηκε στη Σουηδία το 1961. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, σύμβουλος σε μέσα μαζικής ενημέρωσης και τηλεοπτικός παραγωγός. Όταν άρχισε να γράφει, αποφάσισε να αλλάξει εντελώς τη ζωή του. Πούλησε όλα τα υπάρχοντά του, έφυγε από τη Σουηδία και μετακόμισε σε μια μικρή πόλη κοντά στη λίμνη Λουγκάνο, στην Ελβετία. Τώρα έχει γυρίσει στην πατρίδα του και ζει στην εξοχή, σε ένα νησί, μαζί με τον γιο του και πολλές κότες.

Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί, μεταξύ άλλων, το μυθιστόρημα «Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε», το οποίο έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ, έχει κυκλοφορήσει σε πάνω από 40 χώρες και γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία. Πρόκειται για ένα βιβλίο που δικαίως έχει μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα, από την πρώτη χρονιά (2013) της κυκλοφορίας του έως σήμερα!

Ένας εκατοντάχρονος στα χνάρια του Φόρεστ Γκαμπ -εάν ο Γκαμπ ήταν ειδικός στα εκρηκτικά και τιμούσε υπέρ το δέον τη βότκα- αποφασίζει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις μια καινούργια αρχή… Μέσα στην ησυχία της κάμαράς του, στο γηροκομείο, ο Άλαν Κάρλσον περιμένει ένα πάρτι που εύχεται να μην άρχιζε ποτέ. Πρόκειται για το πάρτι των εκατοστών γενεθλίων του. Ο δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι θα είναι παρόντες. Οι δημοσιογράφοι από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης θα είναι επίσης παρόντες. Ο Άλαν, όμως, αποφασίζει να είναι απών. Έτσι, βάζει τις παντόφλες του και το σκάει από το παράθυρο. Έχοντας κάνει τη μεγάλη έξοδο, θα ζήσει μιαν απίθανη περιπέτεια η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με διάφορους εγκληματίες, μια βαλίτσα γεμάτη μετρητά, κάμποσους ανίκανους αστυνομικούς και έναν ελέφαντα. Για οποιονδήποτε άλλο, αυτή η περιπέτεια θα ήταν μοναδική. Όχι όμως για τον Άλαν, που έχει ένα συγκλονιστικό παρελθόν, αφού έχει μοιραστεί γεύματα - και πολλά περισσότερα- με τον Στάλιν, τον Τσόρτσιλ, τον Μάο, τον Φράνκο, τον Τρούμαν και τον Ντε Γκολ, έχοντας διαδραματίσει ένα ρόλο-κλειδί σε μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του 20ού αιώνα. Ένα ξεκαρδιστικά αστείο και βαθύτατα ανθρώπινο μυθιστόρημα για το ταπεινό μεγαλείο της κάθε μέρας και την ομορφιά τού να ζεις με πάθος ακόμα και όταν ο κόσμος πάει να σε πείσει ότι όλα είναι απελπιστικά άσχημα.

Για περισσότερα βιβλία, μείνετε εδώ!

Μονά παπούτσια περιπάτου της Κατερίνας Αυγέρη


Τα «Μονά παπούτσια περιπάτου» (Εκδόσεις Γκοβόστη, 2018) είναι η τρίτη ποιητική συλλογή της Κατερίνας Αυγέρη, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Πολιτιστική Διαχείριση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, Νυχτερινή Λήψη (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2009) και Σε τρίτο πρόσωπο (Εκδόσεις Γκοβόστη, 2014). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες.

Η μητέρα, η γιαγιά, η έγκυος ξαδέλφη, η λεχώνα κολλητή, η κακοποιημένη θεία, η γεροντοκόρη φίλη της μαμάς, η άπληστη σύζυγος, όλες γυναίκες μίας πόλης «άκοπης και αδιάβαστης» που στέκεται φωτίζοντας τις ιστορίες τους με μια λάμπα δρόμου. Η συλλογή «Μονά παπούτσια περιπάτου» είναι ιστορίες γυναικών γραμμένες σε δεκαπέντε ποιήματα, είναι σύντομες και αχρείαστες εξομολογήσεις ανθρώπων μόνων που βρήκαν μια σελίδα συντροφιά.

Ένα δείγμα γραφής της ιδιαίτερης ποιητικής γραφής -πεζολογικής σχεδόν- της Κατερίνας Αυγέρη:

«Αν δε μιλήσουμε κι απόψε ας σκάψουμε τουλάχιστον λίγο βαθύτερα το στρώμα μας, εσύ με γόνατα και εγώ με αγκώνες μήπως μικρύνει κάπως η απόσταση. Δεν θα μας βγουν τα τετραγωνικά κι ας επιμένουμε γεννοβολώντας να ανανεώνουμε τους όρκους μας. Στο γραφείο βιβλία σφραγισμένα από κάποιο δικηγόρο με τηλέφωνο χωρίς το 210 και διεύθυνση μία αθήνα, άκοπη και αδιάβαστη να μας χωρίζει, που μ’ έκανες να την μυρίζω άπρεπα, σκύλα με οίστρο οκτώ μηνών».

Για περισσότερα βιβλία των «Εκδόσεων Γκοβόστη» εδώ.

Τα παράθυρα του Γιώργου Αναγνώστου


Τα «Ποιητικά» των «Εκδόσεων Γκοβόστη» είναι εδώ. Συνεχίζουν, σε δύσκολες εποχές, να εκδίδουν ποιητικές συλλογές παλιών και νέων λογοτεχνών. Διευθυντής της σειράς ο εξαίρετος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου. Από τις πρόσφατες κυκλοφορίες της αξιόλογης αυτής εκδοτικής σειράς είναι και «Τα Παράθυρα» του Γιώργου Αναγνώστου.

Ο κος Αναγνώστου κατάγεται από τη Φιλιππιάδα Πρεβέζης, απ’ όπου έφυγε σε μικρή ηλικία. Σπούδασε φιλολογία και είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στον τομέα Μεσαιωνική Δημώδης Γραμματεία, δημώδης Ποίηση. Εργάστηκε ως φιλόλογος και Λυκειάρχης στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γερμανία. Ζει μετακινούμενος ανάμεσα σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Νότιο Γαλλία (Aix-en-Provence).
Η σχέση του με την ποίηση χρονολογείται από πολύ παλιά. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί παλιότερα στη Νέα Εστία και νεότερα σε διάφορα περιοδικά σε Ελλάδα και Κύπρο: Νέα Εστία, Νέα Πορεία, Μανδραγόρας, Πνευματική Κύπρος, Ακτή, Άνευ, Νέα Αριάδνη, Τα Ποιητικά κ.λπ., καθώς και λίγες μεταφράσεις σύγχρονων Γάλλων ποιητών.

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί οι παρακάτω ποιητικές συλλογές:
1. Τα Καθημερινά (με το ψευδώνυμο Γ. Γιορνάς), Λωτός, Αθήνα 1993. 2. Επιστροφή στο Μέλλον, Σήμα, Αθήνα 2008.
3. Στιγμή, Σήμα, Αθήνα 2010.
4. Λόγος Αρρήτου, Τα Ποιητικά, Γκοβόστης, Αθήνα 2015.
5. Άρατα Πέρατα, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015.
6. Το χρέος της Άνοιξης, Τα Ποιητικά, Γκοβόστης, Αθήνα 2016.

Στο οπισθόφυλλο ένα μικρό απόσπασμα από το σημείωμα του ποιητή: "Κλειστά ακόμη τα παράθυρα και ίσως παραμείνουν έτσι για πολύ. Όμως σε κάθε εποχή υπάρχει πάντα η ελπίδα. Κι ένα παράθυρο μπορεί ν’ ανοίξει".

Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν από το 2015 έως το 2017 σε διάφορες περιοχές, εντός και εκτός Ελλάδας. Από την Αθήνα και την Πεύκη στις Βρυξέλλες και από τη Ρώμη στη Μασσαλία. Παρακάτω, δύο δείγματα γραφής από την έβδομη ποιητική συλλογή του Γιώργου Αναγνώστου:

Η ΠΛΗΓΗ
Όταν βαθιά μεσάνυχτα σιγήσουν
Χαρές και λύπες στο κατάστρωμα που σαρώνει ο αέρας
Σβήνουν τα φώτα πέφτει αυλαία σε βαθύ σκοτάδι
Κυλάει η ψυχή μετανιωμένη

Τούτη την ώρα συ ρωτάς σιωπηλή μπρος στον καθρέφτη
Απάντηση περιμένοντας αλλά καμία
Λέξη για το φεγγάρι το ορφανό μια νύχτα
Έκοψες μόνη σου τα σχοινιά και βούλιαξε στο μαύρο
Πηγάδι της αυλής σου πικραμένο
Μέρα και νύχτα ανοιχτό σα μια πληγή
Οπού ποτέ δε λέει να κλείσει.

ΕΛΠΙΔΑ
Το να ονειρεύεσαι, αυτό είναι ελπίδα
Το ν’ αγωνίζεσαι, αυτό είναι ελπίδα
Το να ταξιδεύεις, αυτό είναι ελπίδα.

Γι’ αυτό τον κόσμο άφησε να πάει όπως πάει
Και μη βιαστείς απόφαση να πάρεις
Γιατί μπορεί να κόψεις την κλωστή για πάντα
Κι οι ρίζες των δεντρών στη μακρινή αλέα
Να μείνουνε δίχως νερό πέρα για πέρα.

Η αγάπη δε χωράει στο μήκος και στο πλάτος μιας απόφασης
Κρέμονται τα πόδια της από του κρεβατιού τις διαστάσεις
Κοίτα του ουρανού το άπειρο γαλάζιο
Και μη λυπάσαι για το τέλος, πες πως ήταν ένα όνειρο ή ένα ταξίδι
Που συνεχίζεται κατά καταβολάδες με τεντωμένα μάτια. 

Για περισσότερα βιβλία των "Εκδόσεων Γκοβόστη" εδώ.

"Νότες Λογοτεχνίας"

Πολιτιστικό ιστολόγιο (από το 2009) και ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" (από το 1998), με συνεντεύξεις, απόψεις, ιδέες και θέσεις γύρω από τη Μουσική, το Ελληνικό Τραγούδι, το Θέατρο, το Βιβλίο, τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά, τη Φωτογραφία, το Ραδιόφωνο, τη Θράκη. Μπορείτε να στέλνετε υλικό για παρουσιάσεις (LP, CD, βιβλία -παλιά & καινούργια-, περιοδικά, προσκλήσεις εκδηλώσεων) και να στηρίξετε ποικιλοτρόπως την προσπάθειά μας, επικοινωνώντας μαζί μας: theodosisv@gmail.com

Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση των άρθρων και των φωτογραφιών, με σαφή αναφορά της πηγής σε ενεργό σύνδεσμο. Υπεύθυνος - Διαχειριστής: Θεοδόσιος Π. Βαφειάδης. Στις βιβλιοκριτικές συνεργάζεται η αριστούχος απόφοιτη Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Αθηνά Ντίνου.