Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Μαρία Κάλλας - Γράμματα και Αναμνήσεις (Εκδόσεις Πατάκη)



«Μια μέρα θα γράψω την αυτοβιογραφία μου. 
Θα ήθελα να τη γράψω εγώ η ίδια, 
ώστε να φωτίσω καλύτερα τα γεγονότα. 
Έχουν ειπωθεί τόσο πολλά ψέματα για μένα...» 

Χάρη σε αυτό το βιβλίο που περιλαμβάνει επιστολές της μεγάλης υψιφώνου, καθώς και τις δύο απόπειρές της να γράψει τα απομνημονεύματά της (το 1957 και το 1977), η ευχή της Μαρίας Κάλλας γίνεται επιτέλους πραγματικότητα. 

Από τα δύσκολα παιδικά της χρόνια στη Νέα Υόρκη έως τα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής στην Αθήνα, από τα δειλά πρώτα της βήματα στον κόσμο της όπερας έως την παγκόσμια αναγνώριση, τα σκάνδαλα και τις προσωπικές της δοκιμασίες, από την εξιδανικευμένη αγάπη της για τον σύζυγό της έως τον παθιασμένο έρωτά της για τον Ωνάση, αυτή η έκδοση δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε την πραγματικότητα πίσω από τον μύθο. 

Άλλοτε ξεδιπλώνεται μπροστά μας η Μαρία, μια γυναίκα ευαίσθητη και εύθραυστη, και άλλοτε ο θρύλος Κάλλας, συχνά θύμα του μεγάλου ονόματός της, σε συνεχή αγωνία για την κατάσταση της φωνής της, έως και τον πρόωρο θάνατό της, σε ηλικία μόλις 53 ετών, στη μοναξιά του παρισινού διαμερίσματός της. Η συναρπαστική και γοητευτική αυτοπροσωπογραφία της μεγαλύτερης φωνής του 20ού αιώνα.


O
Τομ Βολφ, δημιουργός της ταινίας Maria by Callas, επιμελητής της φερώνυμης έκθεσης, αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους κατεξοχήν ειδικούς σε οτιδήποτε σχετικό με τη ζωή και τη σταδιοδρομία της μεγάλης σοπράνο. Επίσης, είναι ο ιδρυτής και η ψυχή του Fonds de Dotation Maria Callas, που κύριο μέλημά του είναι η συγκέντρωση και η διαφύλαξη των προσωπικών αρχείων της Κάλλας. Η παρούσα έκδοση είναι καρπός πέντε ετών έρευνας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση Ανδρέα Παππά, ενώ έχει μεταφερθεί και επί σκηνής με πρωταγωνίστρια τη Μόνικα Μπελούτσι.


Η Μαρία Κάλλας (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι 16 Σεπτεμβρίου 1977) υπήρξε κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας. Η Μαρία Κάλλας, γεννημένη στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς, κορυφαία υψίφωνος του 20ού αιώνα, σημάδεψε ανεξίτηλα με τη σπάνια ποιότητα της φωνής της, τη μουσική της ιδιοφυΐα και το μοναδικό δραματικό της ταλέντο την ιστορία της όπερας, έτσι ώστε να μιλούμε έκτοτε για εποχή πριν και μετά την Κάλλας. 

Σε συνεργασία με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του καιρού της, όπως ο μαέστρος Τούλλιο Σεραφίν και ο σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι, αναβίωσε την τέχνη του λυρικού θεάτρου, την οποία κατέστησε δημοφιλή στο ευρύτερο κοινό, αναδεικνύοντας όλα σχεδόν τα έργα του λυρικού ρεπερτορίου, από τον Γκλουκ, τον Μπελλίνι, τον Ροσσίνι, τον Ντονιτσέττι, τον Βέρντι, τον Πουτσίνι μέχρι και τον Βάγκνερ. Αλησμόνητες έχουν μείνει οι ηρωίδες που ενσάρκωσε με τρόπο σχεδόν μεταφυσικό, όπως η Άλκηστις, η Μήδεια, η Νόρμα, η Άννα Μπολένα, η Λουτσία ντι Λαμμερμούρ, η Βιολέττα, η Τόσκα, η Αμίνα (Υπνοβάτις), η Ελβίρα (Πουριτανοί), η Λαίδη Μάκβεθ και τόσες άλλες. Λατρεύτηκε από το κοινό –και πέρα από τον χώρο της όπερας– για τον μαγνητισμό και τη γοητεία που εξέπεμπε, την τέλεια κομψότητά της και τη θυελλώδη σχέση της με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο σπίτι της στο Παρίσι από καρδιακή ανακοπή.

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2021

Όλα είναι ένα όνειρο - Σύνη Αναστασιάδη (Οδός Πανός-Σιγαρέτα)



Στις αρχές του 2020 κυκλοφόρησε το «Όλα είναι ένα όνειρο», από τις «Εκδόσεις Οδός Πανός-Σιγαρέτα» του ποιητή Γιώργου Χρονά, ένας καλαίσθητος κατάλογος με έργα της ζωγράφου Σύνης Αναστασιάδη.

Η Σύνη Αναστασιάδη, που ζει και δημιουργεί στην Αλεξανδρούπολη, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στον χώρο των εικαστικών τεχνών, με μια απολύτως προσωπική και αναγνωρίσιμη σφραγίδα. Το «Όλα είναι ένα όνειρο» είναι από τις πιο επιτυχημένες εκθέσεις κατασκευών και ζωγραφικής της δημιουργού, δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως αποφασίστηκε η έκδοση αυτής της συλλογής έργων.



Το 2016 γνωρίσαμε το υλικό μέρος της σειράς "Όλα είναι ένα Όνειρο" με την έκθεση των κατασκευών. Δύο χρόνια μετά, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε το άυλο κομμάτι της, το όνειρο, με την έκθεση των έργων ζωγραφικής. Το όνειρο παραπέμπει αυτόματα σε μια κατάσταση ύπνου ή ύπνωσης. Κατάσταση στην οποία οι αισθήσεις μας σβήνουν τρόπον τινά. Και το σβήσιμό τους ανοίγει μια τεράστια πύλη στη φαντασία, στις εικόνες που πλάθει ο ανθρώπινος νους ελεύθερος από όρια, στερεότυπα και στεγανά. Το όνειρο όμως που πλάθει ο νους δεν είναι πάντα ταυτόσημο με το ενύπνιο. Σημαίνει συχνά τον στόχο, την πορεία της ζωής, την πραγμάτωση κάθε προσδοκίας.

Στους πίνακες της Σύνης Αναστασιάδη, οι δύο αυτές έννοιες του ονείρου άλλοτε ενώνονται, άλλοτε απομακρύνονται, άλλοτε συνυπάρχουν. Για να κατανοήσουμε καλύτερα, καλούμαστε λοιπόν να δούμε με τα μάτια κλειστά, αν είναι ποτέ δυνατόν, τη σειρά αυτή της ζωγραφικής. Με τα μάτια της ψυχής και του νου. Θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε πράξη τον "Εξαγνισμό των εσωτερικών παρορμήσεων". Παρορμήσεων που απατηλά παραπέμπουν σε συγκεκριμένες μορφές και στερεότυπα που κουβαλάμε. Αρωγός μας στην πορεία αυτή η ίδια η ζωγράφος με τα έργα και τους τίτλους τους.

Δεν μπορούμε να δούμε με τα όργανα της όρασης τη "Διαδικασία αναμόρφωσης του νου" που οπτικοποιεί με σχήμα και χρώμα η Σύνη Αναστασιάδη. Μέσα από μια εσωτερική διαδικασία μπορούμε να νιώσουμε το αποτέλεσμα της "Ανάκτησης της αρχικής δυναμικότητας". Στον πίνακα, η δυναμικότητα παρουσιάζεται σαν μια μορφή που προσπαθεί να αποκτήσει υπόσταση σε τρεις διαφορετικές στιγμές της κίνησής της. Στο αρχικό στάδιο στο βάθος, η μορφή αχνοφαίνεται. Στην ενδιάμεση στιγμή αρχίζει να αποκτά υπόσταση και στο τελικό στάδιο έχοντας πάρει μορφή, συστρέφεται, μας γυρνάει την πλάτη και αυτοδύναμη πια η μορφή απομακρύνεται. Είναι επίσης λογικό, όταν σταθούμε μπροστά στην Αυθεντική φωνή, "ν’ ακούσουμε" την κραυγή της όταν φτάνει στο βάθος της ύπαρξης. Ή μήπως φτάνει στο ανώτατο σημείο της ύπαρξης; [...]

Κική Χριστοδούλου, "Ονείρου συνέχεια..." (Από την εισαγωγή του βιβλίου).


Στον σύνδεσμο που ακολουθεί θα διαβάσετε το βιογραφικό σημείωμα της εικαστικού και μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, στον Θεοδόση Βαφειάδη: https://theovaf.blogspot.com/2013/11/blog-post_890.htm

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

Διαγωνισμοί στο Instagram, με βιβλία για τους αναγνώστες μας!

 


Λόγω των εορταστικών ημερών, αλλά και της παρατεταμένης καραντίνας, αποφασίσαμε να κάνουμε ορισμένους διαγωνισμούς στην επίσημη σελίδα μας στο Instagram, προσφέροντας για τους αναγνώστες μας, βιβλία που έχουμε διπλά, είτε από την προσωπική μας βιβλιοθήκη, είτε από τη συνεργασία μας με περισσότερους από 50 εκδοτικούς οίκους. «Ακολουθήστε μας» και μείνετε συντονισμένοι, όπως λένε και στο ραδιόφωνο, για να συμμετέχετε στις κληρώσεις που γίνονται μέσω εφαρμογής τυχαίας επιλογής σχολίου.

Καλή χρονιά σε όλους.
Χρόνια πολλά, με υγεία, ευτυχία και ειρήνη σε όλο τον κόσμο!

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2020

Η αυτοβιογραφική ποιητική κατάθεση του Δημήτρη Καταλειφού



Λαχταρώ: Ένα μέρος δίχως Χριστούγεννα, δίχως Πάσχα, δίχως εθνικές εορτές. Ένα απάνεμο, περίκλειστο κρατίδιο. Πότε πότε θα επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε γαλαζωπές ανταύγειες από παιδικό ουρανό. Τίποτε άλλο.

Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο. Πίσω στο σπίτι η µαµά καβούρδιζε τον χαλβά. Το γλυκό που ακόµα αγαπώ. Όταν θα γύριζα, θα ήταν όλοι εκεί. Ο µπαµπάς, η µαµά, τ’ αδέλφια, η Μαριώ. Τα είχα όλα. Τους είχα όλους. Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο ξέροντας τι θα πει ευτυχία. 

Η ποίηση έρχεται και τον βρίσκει ενώ έχει τόσο σοβαρές δουλειές. Ξαπλώνει στο κεφάλι του σαν γάτα που μουρμουρίζει για να την προσέξει. Οι λογαριασμοί μένουν απλήρωτοι επί μήνες. Πρόσφατα του έκοψαν το νερό, αλλά αυτός ζητάει απτόητος να ξεδιψάσει από τη γάργαρη πηγή των λέξεων.

Το θέατρο είναι τόπος φαντασμάτων και ιδεών. Μετά έβαλα φόβο,ιδρώτα και χαρά. Μαζί κι ένα κοστούμι. Έπειτα έρχονται οι άνθρωποι. Λόγια και σώματα επί σκηνής. Η πρώτη πράξη πάντα πιο σφιγμένη Στην δεύτερη επιτέλους χαλαρώνει η κοιλιά, καλό σημάδι. Στην τρίτη συντελείται η ένωση. Χέρια πιάνονται να υποκλιθούν με ιερό ναρκισσισμό. Ζωή και θάνατος μέσα σε δύο ώρες Οι άνθρωποι φεύγουν, οι ηθοποιοί ξεβάφονται, και η αυλαία περιμένει κόκκινη. Να ξανανοίξει.

Τέσσερα από τα εξήντα πέντε σύντοµα "κείµενα ποιητικής πρόζας" που έγραψε ο σπουδαίος ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος πολλών ηθοποιών, Δηµήτρης Καταλειφός. Τα περισσότερα ποιήματα γράφτηκαν µέσα στον εγκλεισµό λόγω της πανδηµίας, από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις 21 Μαΐου 2020, παραµονή των γενεθλίων του και είναι αφιερωμένα, όπως γράφει χαρακτηριστικά, στους απόντες. Μπορεί να είναι η πρώτη συγγραφική απόπειρα του κυρίου Καταλειφού, μπορεί τα ποιήματα να ονοματίζονται κείμενα ποιητικής πρόζας, αλλά η αληθινή ποίηση δεν κρύβεται.

Τα ποιητικά αυτά κείμενα έχουν ως κυρίαρχο θέμα τον χρόνο που περνά και την οδυνηρή απώλεια αγαπημένων προσώπων. Πρόκειται για μια ζωντανή, γλαφυρή και προσωπική καταγραφή των ιδεών και σκέψεων του ποιητή, που όμως αγγίζει βαθιά και καταφέρνει να αποτυπώσει αριστοτεχνικά στο χαρτί πολλές από τις σκέψεις που έρχονται αναπόφευκτα στο μυαλό μας όλη αυτή τη δύσκολη χρονική περίοδο. Λόγω του παρατεταμένου εγκλεισμού το θέατρο έκλεισε και ο Δημήτρης Καταλειφός, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, βρέθηκε απέναντι στον εαυτό του, χωρίς άλλες υποχρεώσεις και δραστηριότητες, και πραγματικά μεγαλούργησε και σε αυτόν τον τομέα. Χωρίς υπερβολή αποτέλεσε ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία αυτής της χρονιάς.

Καλοτάξιδο και πολύ θα θέλαμε κι άλλες συγγραφικές καταθέσεις από τον εξαίρετο αυτό καλλιτέχνη!


Ο Δηµήτρης Καταλειφός γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και µεγάλωσε στη Νέα Σµύρνη. Ο πατέρας του ήταν από τη Σέριφο και η µητέρα του από τη Σµύρνη. Αποφοίτησε από τη δραµατική σχολή του Πέλου Κατσέλη το 1975. Από τότε εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, στον κινηµατογράφο και σποραδικά στην τηλεόραση· έχει επίσης σκηνοθετήσει µερικές παραστάσεις. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 υπήρξε ιδρυτικό µέλος της Εταιρείας θεάτρου «Η Σκηνή» και του Θεατρικού οργανισµού «Μορφές» αντίστοιχα. 

Έχει τιµηθεί µε το βραβείο Αιµίλιος Βεάκης (2002-2004) για τις ερµηνείες του στο θεατρικό έργο Ξεριζωµός του Φρίελ και στα µονόπρακτα Αυτός και το παντελόνι του του Ιάκωβου Καµπανέλλη, Κύκνειο άσµα του Τσέχοφ και Η τελευταία µαγνητοταινία του Κραπ του Μπέκετ· µε το βραβείο κοινού του περιοδικού Αθηνόραµα, επίσης για τον Ξεριζωµό (2003), τους Βρικόλακες του Ίψεν (2005) και τον Επι­στάτη του Πίντερ (2011). Το 1987 του απονεµήθηκε το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερµηνεία του στην ταινία Θεόφιλος του Λάκη Παπαστάθη. Από την εφηµερίδα Έθνος τιµήθηκε το 2008 µε το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου για την ερµηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Το Δέκα της Πηγής Δηµητρακοπούλου. 

Έχει διδάξει υποκριτική στη δραµατική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο θεατρικό τµήµα του Πανεπιστηµίου Πατρών και του Α.Π.Θ, κ.ά. Από το 1993 έως το 2000 ήταν συνδηµιουργός της δραµατικής σχολής του «Εµπρός». 

Οι Συµπληγάδες γενεθλίων (Εκδόσεις Πατάκη, 2020) είναι η πρώτη του συγγραφική απόπειρα. Στο εξώφυλλο το έργο Μνήμη είναι του Δημήτρη Καταλειφού.

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020

Το «Τελευταίο έπος» του Peter Handke

 


"Αχ, η καρδιά σου: πώς είναι πλασμένη, πώς είναι φτιαγμένη, να ραγίζει για το τίποτα, για το απολύτως τίποτα, το ίδιο κι εσύ, πλασμένη και φτιαγμένη να σε λούζει κρύος ιδρώτας απ' το φόβο ότι δεν θα ξαναξυπνήσεις... αλλά την ίδια στιγμή: κανένας πιο χαρούμενος, κανένας πιο χαρά γεμάτος, κανένας πιο ικανός για τη χαρά από σένα, Κλέφτρα των Φρούτων!"

Προσφάτως, κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του Πέτερ Χάντκε (Νόμπελ 2019) "Η Κλέφτρα των Φρούτων ή απλό ταξίδι στην ενδοχώρα" σε μετάφραση Μαρίας Αγγελίδου.

Ένας ηλικιωμένος άντρας που ζει απομονωμένος σε ένα σπίτι στη γαλλική εξοχή (όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας) αποφασίζει, με αφορμή ένα ασήμαντο γεγονός, να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στην ενδοχώρα. Στην πορεία του συναντά μια νέα κοπέλα που την αποκαλούν Κλέφτρα των Φρούτων γιατί από μικρή βρίσκει, ακόμα και στην καρδιά μιας πόλης, και μαζεύει όμορφα φρούτα.

Ποια είναι η κλέφτρα των φρούτων, και ποια η ενδοχώρα όπου ένας ηλικιωμένος αφηγητής αποφασίζει να ταξιδέψει αφήνοντας πίσω του τον Κόλπο του Κανένα; Τι συνδέει τα δύο πρόσωπα και πώς συμπίπτουν οι πορείες τους; Και γιατί αυτός ο «παράνομος» ταξιδιώτης συγχωνεύει τη φωνή του με τον πολυταξιδεμένο πατέρα της κλέφτρας, έναν «παραβάτη»;

Ένα μυθιστόρημα γεμάτο ευρηματικές προσωποποιήσεις, ένας μονοφωνικός λόγος πίσω από μια πολυπρόσωπη ιστορία, ένας βαθύς στοχασμός για τη γραφή, τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας, τη φύση, την αξία των απλών πραγμάτων στη ζωή μας.

Με την Κλέφτρα των Φρούτων ο συγγραφέας συλλέγει τους καρπούς της ωριμότητας. Το νεανικό και θερμό βλέμμα της «κλέφτρας» γίνεται έμπνευση για να παρατηρήσει τον κόσμο και τους γύρω του, να σχολιάσει ιστορικά γεγονότα μαζί με πιο σύγχρονα, να ανακαλέσει και να φωτίσει με καινούργιο τρόπο αναμνήσεις, εμπειρίες, προσωπικές σχέσεις.


Ο Πέτερ Χάντκε γεννήθηκε το 1942 στην Καρινθία της Αυστρίας. Η μητέρα του ήταν σλοβενικής καταγωγής, ο πατέρας του Γερμανός στρατιώτης. Σπούδασε νομικά στο Γκρατς, αλλά διέκοψε τις σπουδές του το 1966, όταν δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο "Σφήκες". Την ίδια χρονιά ανέβηκε στη Φρανκφούρτη σε σκηνοθεσία Κλάους Πάιμαν το θρυλικό θεατρικό του "Βρίζοντας το κοινό". Χαλκέντερος συγγραφέας, ο Χάντκε δημοσίευσε έκτοτε δεκάδες μυθιστορήματα, νουβέλες και θεατρικά έργα και θεωρείται πια ένας από τους κλασικούς μοντέρνους του 20ού αιώνα. Μετέφρασε επίσης ξένους συγγραφείς στα γερμανικά, μεταξύ άλλων τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Η φιλοδοξία του ήταν να δημιουργήσει μια σύγχρονη επική γραφή που θα απελευθερώνει την πραγματικότητα από τα τετριμμένα σχήματα πρόσληψης. Τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία. Τάχθηκε κατά της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας και κυρίως κατά της αποκλειστικής ενοχοποίησης των Σέρβων για τον πόλεμο. Για το έργο του τιμήθηκε με τα βραβεία Μπύχνερ (1973) και Κάφκα (1979). Το 2019 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας "για το επιδραστικό έργο του που με γλωσσική αυθεντικότητα διερεύνησε τα περιφερειακά ζητήματα και την ιδιαιτερότητα της ανθρώπινης εμπειρίας", σύμφωνα με την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας. Από το 1991 ζει στη Σαβίλ της Γαλλίας, κοντά στο Παρίσι.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gutenberg.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020

Η νέα ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου

 


Η νέα ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου, «Ο δρόμος και πάλι», αποτελείται από έντεκα νέα ποιήματα που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Στοχαστικά, με έντονη αποφθεγματικότητα και έναν τόνο απολογισμού, με τη γνώριμη προτίμηση του Τίτου Πατρίκιου στον διαλεκτικό τρόπο σκέψης και έναν ρυθμό που αξιοποιεί τη φυσικότητα της καθημερινής ομιλίας, τα ποιήματα της συλλογής αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα στον αναγνώστη.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την «Κίχλη» σε μια καλαίσθητη έκδοση που σχεδίασε η Γιώτα Κριτσέλη, με τη διόρθωση της Αλεξάνδρας Δένδια και το σχεδιασμό εξωφύλλου ανέλαβε η Βάσω Αβραμοπούλου. Ο ποιητής το αφιερώνει στις εγγονές του Ακακία, Ναταλία, Αλίκη.

Ξεκινώντας με ένα απόσπασμα από την πρώτη ποιητική του συλλογή «Προχωρώντας στον ατέλειωτο χωματόδρομο του χρόνου απαντούμε τις χιλιάδες ροδεσιές απ’ τ’ άλλα κάρα» («Γη και Θάλασσα», Χωματόδρομος, 1954), εκκινεί η καινούργια ποιητική κατάθεση του σπουδαίου ποιητή, σε μια άκρως καλαίσθητη έκδοση. 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ

Ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν κάνουμε
ό,τι κι αν σιωπηλά ή φωναχτά αναψηλαφούμε
κάποιοι άλλοι, μικρά παιδιά ακόμα
θα ζήσουν τα ίδια χιλιοειπωμένα βάσανα
τις ίδιες απρόσμενες χαρές, θα προσπαθήσουν
ν’ ανοίξουν καινούργιους δρόμους, ξεκινώντας όμως
από έναν που δεν διαφέρει και πολύ απ’ τον δικό μας
κάποτε αλλάζοντας, κάποτε ταλαιπωρώντας
κάποτε ομορφαίνοντας τη ζωή
ζωή με χίλια πρόσωπα, ζωή μοναδική
ζωή δική μας και των άλλων.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Η βασανιστική αναζήτηση ενός τέλους άρτιου, σωστού
μήπως και φτάσεις ως την τελειότητα
έχει τον κίνδυνο ενός τέλους κλειστού και οριστικού
που αρνείται ν' ανοιχτεί στην περιπέτεια μιας νέας αρχής.


Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στρατευμένος αρχικά στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ. Το 1944 καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των Γερμανών και η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1951-1952) και κατά τη διετία 1952-1953 στον Αϊ-Στράτη, από όπου επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια εξορίστου. 

Από το 1959 ως το 1964 σπούδασε κοινωνιολογία στην École Pratique des Hautes Études του Παρισιού και πήρε μέρος σε έρευνες του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου όμως κατέφυγε ξανά στο Παρίσι, όπου πήρε μέρος σε εκδηλώσεις ενάντια στο παράνομο καθεστώς, και εργάστηκε στην έδρα της Unesco στο Παρίσι και στη Fao στη Ρώμη. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975 και εργάστηκε ως δικηγόρος, κοινωνιολόγος και λογοτεχνικός μεταφραστής. Το 1982 επέστρεψε στη θέση που κατείχε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πριν το 1967. Στην Αθήνα εργάστηκε επίσης στο Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποιήθηκε το 1943 με τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο περιοδικό Ξεκίνημα της Νιότης, ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Χωματόδρομος. 

Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης από το 1954 δημοσίευσε πολλά άρθρα και κριτικές στις στήλες του, ενώ πολλά δοκίμιά του συμπεριλήφθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση (κείμενα των Σταντάλ, Αραγκόν, Μαγιακόφσκι, Νερούντα, Γκόγκολ, Γκαρωντύ, Λούκατς και άλλων) και την πεζογραφία, ενώ τα περισσότερα κοινωνιολογικά έργα του είναι γραμμένα στα γαλλικά. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με ειδικό κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2020

Οι αγαπημένες μου ιστορίες για τα Χριστούγεννα

 
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός (σε μετάφραση Έρρικας Πάλλη) μια όμορφη χριστουγεννιάτικη συλλογή με 17 μαγικές και τρυφερές γιορτινές ιστορίες που θα ενθουσιάσουν τους μικρούς μας φίλους. 

Ο Άγιος Βασίλης που έρχεται με το έλκηθρο και μοιράζει δώρα, λαίμαργα σκυλάκια που τρώνε σοκολατάκια, ζωάκια που στέλνουν το ένα μετά το άλλο γράμματα, ποντικάκια που περιμένουν από την καμινάδα τα δώρα τους, χαριτωμένα ξωτικά που ψάχνουν να βρουν τον σάκο του Άγιου Βασίλη, ευαίσθητοι λύκοι που αποζητούν αποδοχή, ξεπηδούν γλυκά από τις υπέροχα εικονογραφημένες σελίδες του βιβλίου. 
                                                          
Οι ιστορίες, μικρές και διασκεδαστικές, απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας 3-5, ενώ με πολλή χαρά περιπλανιούνται στις γεμάτες χρώμα σελίδες και μικρότεροι αναγνώστες. Τα παιδιά έρχονται κοντά με το μαγικό κλίμα των Χριστουγέννων, αλλά και με σημαντικές ηθικές αξίες, όπως το αίσθημα της αλληλεγγύης που κυριαρχεί σε αρκετές ιστορίες.

"Νότες Λογοτεχνίας"

Πολιτιστικό ιστολόγιο (από το 2009) και ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" (1999-2014). Συνεντεύξεις, αφιερώματα, ρεπορτάζ, απόψεις, ιδέες και θέσεις γύρω από το Βιβλίο, τη Μουσική και το Ελληνικό Τραγούδι, το Θέατρο και τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά και τη Φωτογραφία, τη Θράκη...

Για αποστολές βιβλίων, περιοδικών, μουσικών έργων (LP-CD), καθώς επίσης και για προτάσεις, ιδέες, παρατηρήσεις, επικοινωνήστε μαζί μας: theodosisv@gmail.com

Το blog δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δημοσιεύονται άρθρα πολιτιστικού και κοινωνικού περιεχομένου και οι κάθε είδους διαφημίσεις απαγορεύονται.

Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση των άρθρων και των φωτογραφιών, με σαφή αναφορά της πηγής σε ενεργό σύνδεσμο. Υπεύθυνος - Διαχειριστής: Θεοδόσιος Π. Βαφειάδης.