Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Ανθολογία σημαντικών αντιπολεμικών κειμένων


Το βιβλίο «Θραύσματα πολέμου» αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και επίκαιρων απηχήσεων ανθολογία, στην οποία περιλαμβάνονται σημαντικά αντιπολεμικά κείμενα συγγραφέων που βίωσαν τα τραυματικά γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αποσπασματικές αφηγήσεις που κινούνται γύρω από τον παραλογισμό του Μεγάλου Πολέμου, μέσα από τον οποίο κάθε αξία ανατρέπεται δια παντός, στοχεύουν σε μια απόπειρα αφύπνισης, ενεργοποίησης της κριτικής σκέψης και εναντίωσης στην επιζήμια λήθη, προκειμένου να αποφευχθούν τα φρικτά λάθη του παρελθόντος. Ανθολογούνται κείμενα, μαρτυρίες και στοχασμοί των: Στράτη Μυριβήλη (Η Ζωή εν Τάφω), Ανρί Μπαρμπύς (Η Φωτιά), Ζαν Πωλάν (Ο ζήλος του πολεμιστή), Πιέρ Μακ Ορλάν (Τα νεκρά ψάρια), Λουί-Φερντινάν Σελίν (Ταξίδι στην άκρη της νύχτας), Μαρσέλ Προυστ (Ο ξανακερδισμένος χρόνος), Πωλ Βαλερύ (Η κρίση του πνεύματος).

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται εργοβιογραφικές αναφορές για κάθε συγγραφέα που ανθολογείται, ενώ οι μεταφράσεις πραγματοποιήθηκαν στα Εργαστήρια Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, από πέντε σπουδαστές (Αγγελική Αδάμου, Σέργιος Τρεχλής, Άννα Τριανταφύλλου, Μαρία, Κουτρουμπή και Δήμητρα Ματθιοπούλου), υπό την εποπτεία της καθηγήτριας Έφης Κορομηλά. Στο εισαγωγικό σημείωμα της Άννας Τριανταφύλλου, διαβάζουμε: «Στις αρχές του 1914 κανένας δεν πίστευε ότι η Ευρώπη θα πιανόταν στα πλοκάμια μιας τεραστίων διαστάσεων τραγωδίας. Και όταν στις αρχές του Αυγούστου ο πόλεμος κηρύχτηκε, όλοι πίστευαν ότι η διάρκειά του θα ήταν μικρή. Ωστόσο, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, γνωστός επίσης και ως ο Μεγάλος Πόλεμος ή ο Πόλεμος των χαρακωμάτων, θα καταστρέψει μια ολόκληρη ήπειρο μέσα σε τέσσερα χρόνια, με άμεσες και έμμεσες συνέπειες: μαζικοί θάνατοι και εκατομμύρια θύματα στο μέτωπο»...

Αυτή την πραγματικότητα αφηγούνται οι καταξιωμένοι συγγραφείς που βρέθηκαν στη δίνη του πολέμου, αποτυπώνοντας ποικίλες στιγμές και εικόνες των αποτρόπαιων συνθηκών διαβίωσης, της φρίκης του πολέμου και της συνεχούς αγωνίας, αποδίδοντας την ιστορική στιγμή με τον δικό τους τρόπο, συχνά μέσα από σημάδια ζωής κι ελπίδας που ξεπροβάλλουν, κάποτε δίνοντας αντιηρωικό μα βαθιά ανθρώπινο τόνο στις πολεμικές εμπειρίες (Σελίν: «Ποτέ δεν είχα αισθανθεί τόσο άχρηστος ανάμεσα σ’ όλες εκείνες τις σφαίρες και τα φώτα εκείνου του ήλιου. Μια απέραντη, παγκόσμια κοροϊδία»), ενώ το -δοκιμιακού χαρακτήρα- κείμενο του Πωλ Βαλερύ, πραγματεύεται την κρίση των αξιών και διερωτάται για τις αρετές του γερμανικού λαού: «είδαμε την ευσυνείδητη εργασία, την πιο στέρεη παιδεία, την πιο σοβαρή πειθαρχεία και την επιμέλεια να χρησιμοποιούνται για την επίτευξη τρομακτικών στόχων».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέλευθος.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

12 παιδικά θεατρικά τραγούδια του Λουκιανού Κηλαηδόνη


 «Απ' τα χρόνια τα παλιά οι γάτες κυνηγούσαν τα ποντίκια, τις γάτες κυνηγούσαν τα σκυλιά κι όλοι ζούσαμε καλά...»

Έτσι αρχίζει ένα από τα δώδεκα υπέροχα τραγούδια του Λουκιανού Κηλαηδόνη που γράφτηκαν για το θεατρικό έργο «Φίνο Ριριλίνο». Τι γίνεται όμως όταν η γάτα αγαπήσει τα ποντικάκια, ο σκύλος ερωτευτεί τη γάτα και όλοι μαζί νιώσουν την ευεργετική και συμφιλιωτική επίδραση ενός περιπλανώμενου ηθοποιού; Να το πάρει το ποτάμι;

Γίνεται μια υπέροχη, ξεκαρδιστική θεατρική παράσταση που ο Λουκιανός Κηλαηδόνης την έντυσε με τις μαγικές του μελωδίες, αφήνοντας στα παιδιά του σήμερα και του αύριο ένα απίστευτα διασκεδαστικό αλλά και τόσο χρήσιμο ανάγνωσμα, άκουσμα και (γιατί όχι) υλικό για μια ιδιαίτερη σχολική δραστηριότητα.

Το παιδικό θεατρικό έργο «Φίνο Ριριλίνο» του Κώστα Λιάκουρη ανέβηκε για πρώτη φορά τη θεατρική περίοδο 1985-86 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλατζόπουλου, ο οποίος υπογράφει και τους στίχους των τραγουδιών που μελοποίησε ο μοναδικός Λουκιανός Κηλαηδόνης. Το ξεχωριστό αυτό έργο κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, για πρώτη φορά, σ' ένα καλαίσθητο βιβλίο-cd από τις «Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο», με την εικονογράφηση της Μαριλένας Μελισσηνού.

Το έργο παρουσιάστηκε επίσης και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Δεκέμβριο του 2019, στο πλαίσιο της  μουσικοθεατρικής παράστασης που έστησε η Άννα Βαγενά με τίτλο «Ο Λουκιανός των παιδιών». Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη εργασία που θα αγαπήσουν μικροί και μεγάλοι αναγνώστες - ακροατές. Μια κατάθεση ψυχής που φανερώνει την ευαισθησία και το ταλέντο όλων των εμπλεκόμενων συντελεστών.

Όσο για το Καλειδοσκόπιο, ευελπιστούμε σε ανάλογη συνέχεια με αξιοπρόσεκτες και ζηλευτές εκδόσεις, συνδυάζοντας το βιβλίο με τη μουσική και το θέατρο! 



Ο Λουκιανός των παιδιών

Αγαπημένα μας παιδιά, γεια σας.

Η ιστορία μας είναι η εξής:

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που οι παππούδες σας και οι γιαγιάδες σας ήταν μικρά παιδιά σαν κι εσάς, ζούσε στην Αθήνα, στη γειτονιά της Άνω Κυψέλης, ένα μικρό αγόρι, που το έλεγαν Λουκιανό.
Τότε οι γειτονιές της Αθήνας δεν ήταν όπως σήμερα, με μεγάλα κτίρια και πολυκατοικίες. Οι δρόμοι, αντί για άσφαλτο, οι περισσότεροι είχαν χώμα και τα σπίτια ήταν χαμηλά, ένα μόνο πάτωμα και όλα είχαν δικές τους αυλές με δέντρα και λουλούδια. Ανάμεσα στα σπίτια υπήρχαν μεγάλα οικόπεδα, που τα έλεγαν «αλάνες». Στις αλάνες αυτές μαζεύονταν τα παιδιά της γειτονιάς και έπαιζαν πολλά παιχνίδια, κρυφτό, κουτσό, κυνηγητό, κρυφτοντενεκέ, αμάδες και άλλα.
Τα παιδιά τότε έπαιζαν πολύ έξω, γιατί δεν είχαν ούτε tablet, ούτε τηλεοράσεις, ούτε υπολογιστές και έτσι έβγαιναν στον δρόμο, μπροστά στα σπίτια τους – αυτοκίνητα δεν περνούσαν – έβρισκαν τους φίλους τους και χόρταιναν παιχνίδι.
Δε χρειαζόταν να πάνε στους παιδότοπους για να παίξουν, γιατί όλη η γειτονιά ήταν ένας μεγάλος παιδότοπος.
Αλλά και πολλά άλλα πράγματα ήταν διαφορετικά εκείνη την εποχή.  Για παράδειγμα, τις απόκριες ντύνονταν όλοι καρναβάλια και τριγύριζαν στους δρόμους και περνούσε και το γαϊτανάκι από τις γειτονιές και οι χορευτές του χόρευαν στα σταυροδρόμια.
Την Καθαρά Δευτέρα πήγαιναν για κούλουμα στα χωράφια που ήταν κοντά στα σπίτια παρέες-παρέες όλη η γειτονιά μαζί, άπλωναν κάτω στη γη κουβέρτες και τραπεζομάντηλα και τρώγανε τα φαγητά που είχαν φέρει από το σπίτι τους. Δεν πήγαιναν μόνο σε ταβέρνες και εστιατόρια όπως σήμερα. Το Πάσχα έψηναν τα αρνιά στον δρόμο μπροστά στο σπίτι, άναβαν φωτιά κάτω στο χώμα και έτρωγαν πάλι όλοι μαζί.
Ο Λουκιανός, λοιπόν, μεγάλωνε μαζί με τους φίλους του σε μία τέτοια γειτονιά. Από μικρός, όμως, άρχισε να μαθαίνει μουσική και να παίζει πιάνο. Όταν μεγάλωσε αρκετά, άρχισε να γράφει δικά του τραγούδια και να τα τραγουδάει ο ίδιος. Τα τραγούδια αυτά άρεσαν πολύ στον κόσμο και έτσι ο κόσμος αγάπησε πολύ τον Λουκιανό. Ήταν και πολύ όμορφος και ο κόσμος ήθελε να τον βλέπει και να τον ακούει να τραγουδάει. Τον άκουγε στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και αγόραζε τα cd του.
Όταν, λοιπόν, ο Λουκιανός κατάλαβε πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος σκέφτηκε να γράψει τραγούδια για τα παιδιά, που θα ζούσαν μετά από αυτόν, για να τα βοηθήσει να μην τον ξεχάσουν ποτέ. Έτσι έγραψε τραγούδια για θεατρικά έργα για παιδιά. Ένα από αυτά είναι το “Φίνο Ριριλίνο” που κρατάτε στα χέρια σας. Ελπίζω να περάσετε καλά με αυτό, όπως πέρασαν και τα δικά μας παιδιά όταν το άκουγαν από τον μπαμπά τους τον Λουκιανό.

Με αγάπη,
Άννα Βαγενά

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Η Ελευθερία του Τζόναθαν Φράνζεν



Ακόμη ένα πολυδύναμο μυθιστόρημα του συγγραφέα των Διορθώσεων, Τζόναθαν Φράνζεν (1959), κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις εκδόσεις Ψυχογιός, πάντα με την άψογη μεταφραστική απόδοση του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη. Για άλλη μια φορά, πίσω από την επιφανειακή χαρούμενη πραγματικότητα μιας τυπικής οικογένειας, εντοπίζονται οι πιο βαθιές και χρόνιες πληγές κάθε γωνιάς της Αμερικής. Μέσα από πειστικές σκιαγραφήσεις χαρακτήρων και ατέρμονες περιγραφές όλων όσων συντελούνται στη ζωή των κεντρικών μυθιστορηματικών ηρώων που απαρτίζουν την οικογένεια Μπέργκλαντ, ο Τζόναθαν Φράνζεν, μέσα από την "Ελευθερία", επιχειρεί να θέσει στο λογοτεχνικό επίκεντρο ευαίσθητα ζητήματα, θρησκευτικής, πολιτικής, οικολογικής και οικονομικής υφής, που προβληματίζουν και εντείνουν συνεχώς το αναγνωστικό ενδιαφέρον, θέτοντας ερωτήματα σχετικώς με τα όρια και τον βαθμό ελευθερίας που μπορεί να έχει ο κάθε άνθρωπος στην εποχή μας.

Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο: Η Πάτι και ο Γούλτερ Μπέργκλαντ ήταν υποδειγματικό ζευγάρι. Εκείνος, δικηγόρος με περιβαλλοντικές ανησυχίες, πήγαινε στη δουλειά του με το ποδήλατο και ήταν αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Εκείνη, τέλεια σύζυγος και μητέρα, ανακύκλωνε τις μπαταρίες, νοιαζόταν για την υγιεινή διατροφή και για τη γειτονιά τους. Οι Μπέργκλαντ ήταν από αυτούς που κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο. Τι τους συνέβη ξαφνικά; Γιατί ο γιος τους πήγε να μείνει στους διπλανούς τους, που είναι φανατικοί Ρεπουμπλικάνοι; Γιατί ο Γουόλτερ άρχισε να δουλεύει για τις μεγάλες εταιρείες εξόρυξης άνθρακα και η Πάτι να συμπεριφέρεται σαν έξαλλη μαινάδα μπροστά στους έκπληκτους γείτονές της;

Ο Τζόναθαν Φράνζεν των θρυλικών ΔΙΟΡΘΩΣΕΩΝ υπογράφει μια κωμικοτραγική ιστορία για τους πειρασμούς της ελευθερίας, την εύθραυστη ασφάλεια των προαστίων, το εφηβικό πάθος, τους συμβιβασμούς της μέσης ηλικίας, το βάρος τού να αποκτάς εξουσία. Και καθώς παρακολουθεί τις αγωνιώδεις προσπάθειες των ηρώων του να προσαρμοστούν σ’ έναν κόσμο που τους μπερδεύει όλο και περισσότερο, συνθέτει μια εύστοχη, ειρωνική και συγκινητική τοιχογραφία της ίδιας της εποχής μας.

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

Δοκιμασίες - Όψεις του οικογενειακού πλέγματος στο νεοελληνικό μυθιστόρημα


Το 2019 κυκλοφόρησε από τις "Εκδόσεις Gutenberg - Γιώργος και Κώστας Δαρδανός" το σπουδαίο βιβλίο "Δοκιμασίες - Όψεις του οικογενειακού πλέγματος στο νεοελληνικό μυθιστόρημα, 1922-1974". Συγγραφέας η Καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μαίρη Μικέ, η οποία γεννήθηκε το 1958 στην Καβάλα και έχει εκδώσει κι άλλους αξιόλογους τίτλους μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια αξιέπαινη μελέτη, από αυτές που κατά κόρον κυκλοφορεί ο σπουδαίος εκδοτικός οίκος. Ευελπιστούμε σε ανάλογη συνέχεια!

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσει τρόπους με τους οποίους αναπαρίσταται σε νεοελληνικά μυθιστορήματα των χρόνων 1922-1974 μια διπλή δοκιμασία ανάμεσα στα μέλη ενός οικογενειακού πλέγματος: τόσο μια ενδογενή κι εσωτερική που μπορεί να προέρχεται από τους κόλπους της οικογένειας όσο, και πρωτίστως, μια εξωγενή δοκιμασία που ξεφεύγει από την επικράτεια του οίκου, αντιμετωπίζει γεγονότα κατά το μάλλον ή ήττον καθοριστικά που υπερβαίνουν τα όρια του ατομικού και του οικογενειακού βιώματος και ως προς τις αιτίες και ως προς τις επιπτώσεις τους. 

Μερικά ερωτήματα που αντιμετωπίζονται είναι: Πώς οργανώνονται οι τρόποι της οικογενειακής εξουσίας και πώς προβάλλονται οι έννοιες των απογόνων, της κληρονομικής μεταβίβασης και της διαδοχής; Πώς το καθένα από τα επιλεγμένα κείμενα καταστρώνει και προβάλλει οικογενειακές δομές σε συνδυασμό με κοινωνικές, ταξικές, ιστορικές, πολιτικές συνθήκες και πώς οι συγγραφείς αντιλαμβάνονται την επικοινωνία ανάμεσα στις ιδιωτικές ζώνες της οικογενειακής εστίας και τη δημόσια σφαίρα; 

Η εργασία παρακολουθώντας στο πεδίο της αφηγηματικής αναπαράστασης αισθητικούς και ιδεολογικούς μετασχηματισμούς δοκιμάζει απαντήσεις και αναδεικνύει τομές ειδικά ανάμεσα στα μεσοπολεμικά και τα μεταπολεμικά χρόνια.

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Δύο παιδικά βιβλία από την Άγκυρα


Το Γονεοτροφείο (Χρήστος Δασκαλάκης - Βασίλης Παπατσαρούχας)

Τι είναι άραγε αυτό το μεγάλο κτίριο στην κορυφή του λόφου; Γιατί είναι γεμάτο με μεγάλους που κάθονται πίσω από τα θρανία; Γιατί άνοιξαν οι πόρτες διάπλατα και γέμισε η αυλή με ποδήλατα και οι καρδιές με ελπίδα;

Ο Χρήστος Δασκαλάκης, ο συγγραφέας του best seller «Η Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι», επιστρέφει και μοιράζεται μαζί μας μια ανατρεπτική ιστορία για τη δύναμη της οικογένειας, της αγάπης, της αποδοχής και της ασφάλειας. Ένα ενήλικο παραμύθι για παιδιά και ένα παιδικό παραμύθι για ενήλικες. Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, τρυφερότητα, αισιοδοξία και μυρωδιά από μαμά.

"Ένα βιβλίο με πολλούς αποδέκτες. Παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς, θεραπευτές. Μια ανατρεπτική ιστορία για την ξεχωριστή και αναντικατάστατη αξία της οικογένειας. 
Μέσα από τις σελίδες του Γονεοτροφείου αναδεικνύεται με γλαφυρό και παιχνιδιάρικο τρόπο η αδιαπραγμάτευτη ανάγκη των παιδιών για αγάπη και ασφάλεια. Για την ασφάλεια που έρχεται με τη φροντίδα, τα όρια, την αποδοχή. Μια ασφάλεια τρυφερή, που δεν περιορίζει την αυτονομία, δεν είναι υπερπροστατευτική αλλά ούτε ανεξέλεγκτη, αδιάφορη, ενοχική. Ένα παραμύθι που θα λατρέψουν τα παιδιά, που επιτέλους τους δίνεται ο πρώτος λόγος και τους χαρίζεται ο σεβασμός που τους αξίζει". Μαρίνα Ρογάρη Παιδοψυχολόγος MSc. University of London.

"Από την πρώτη ανάγνωση, το Γονεοτροφείο καταθέτει αξίες, συναισθήματα και σπουδαίες αλήθειες. Άκρως συγκινητικό και διλημματικό, αναφέρεται με εύστοχο τρόπο σε βασικά θέματα που αφορούν τις διαπροσωπικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη κάθε οικογένειας. Η αγάπη, το πραγματικό ενδιαφέρον, η ασφάλεια μέσα από την τήρηση των ορίων, ο σεβασμός και πολλές άλλες ανεκτίμητες αξίες ξετυλίγονται στις σελίδες του παρόντος βιβλίου προκαλώντας ερωτήματα και γόνιμες σκέψεις. Αντιπαραβάλλει με επιτυχία τις σκέψεις και τους φόβους των πρωταγωνιστών του. Διαβάζοντάς το κανείς, νιώθει ότι βρίσκεται κάπου εκεί, στην κορυφή του λόφου και παρατηρεί τη σπουδαιότητα του τόσο ξεχωριστού Γονεοτροφείου. Συγχρόνως όμως μπαίνει και στην αίθουσα του Γονεοτροφείου. Εκεί γίνεται ένα με τους υποψήφιους γονείς και τα παιδιά. Υιοθετεί τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τα όνειρα και την τόσο μεγάλη ανάγκη της ασφάλειας που επιθυμούν να ζήσουν όλοι οι ένοικοί του. Ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο του Χρήστου Δασκαλάκη που σαν μητέρα θα φροντίσω να το ενσταλάξω στην ψυχή των παιδιών μου. Παράλληλα όμως, ως εκπαιδευτικός, υπόσχομαι πως θα το χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω τα παιδιά να εξωτερικεύσουν συναισθήματα, φόβους, κανόνες και όρια, που με τη συζήτηση και τον διάλογο μπορούν να οδηγήσουν στην εσωτερική ισορροπία των μαθητών¨. Κωνσταντία Σιακαβάρα Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευση.

"Μια υπέροχα παράξενη ιστορία! Ένα παιχνίδι ρόλων το οποίο άμεσα διασκεδάζει τα παιδιά και έμμεσα ευαισθητοποιεί τους μεγάλους. Ένας έξυπνος τρόπος για συνειδητοποίηση της απλότητας και της ουσίας, της αγάπης και της αποδοχής στη ζωή μας. Ως μητέρα συγκινήθηκα γλυκά. Ως παιδαγωγός σκέφτηκα εποικοδομητικά. Ως ψυχοθεραπεύτρια βρήκα ένα πολύτιμο μέσο για συζήτηση και περισυλλογή. Αν ήμουν παιδί, θα έγερνα χαμογελώντας στην αγκαλιά της μητέρας μου και μαζί, θα διαβάζαμε την ιστορία πριν απ’ το τελευταίο φιλί της καληνύχτας…". Κατερίνα Τσιμόγιαννη Παιδαγωγός, Ψυχοθεραπεύτρια.

Το πολύχρωμο παιδί (Νίκος Μιχαλόπουλος-Μιχάλης Λουκιανός)

Πόσο διαφορετικός ήταν απ’ όλους αυτούς ή πόσο ίδιος ήταν τελικά μ’ αυτούς; Στο σώμα του τους έκλεινε όλους. Στηριζόταν σε μαύρα πόδια, δούλευε με κίτρινα χέρια, ανέπνεε σε κόκκινο σώμα, μιλούσε και γελούσε με το λευκό του πρόσωπο. Τώρα ήταν όλοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλο.  Ένας πολύχρωμος ανάμεσα σε μονόχρωμους ανθρώπους, που όμως είχαν τα χρώματά του. Τελικά δεν ήταν και τόσο διαφορετικός, αλλά κι αν ήταν, σίγουρα αυτό δεν ήταν τόσο κακό! Ποιος μπορεί άλλωστε να αρνηθεί ότι ο κόσμος μας είναι πιο όμορφος όταν μπορεί να είναι φτιαγμένος με πολλά χρώματα; Μια ιστορία που μιλά για τον σεβασμό απέναντι στη διαφορετικότητα, την αξία της ειρήνης και της φιλίας, καθώς και για την ανάγκη να μάθουμε όλοι να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας.

Ένα βιβλίο με όμορφα μηνύματα για τους μικρούς μας φίλους!

Για περισσότερα, στις "Εκδόσεις Άγκυρα" 

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

Μπράντι με πάγο, από τον Στάμο Τσιτσώνη


«Άσε να ακούσουμε τη μουσική», του ψιθύρισε. «Άλλωστε πού θα ξαναβρείς την ευκαιρία να είσαι παρών σε ένα θαύμα; Να έχεις να λες κάτι στα παιδιά και στα εγγόνια σου. Αν κάνεις τον κόπο να έρθεις πάλι αύριο, η μουσική θα έχει τελειώσει και μαζί μ' αυτήν οι φόβοι και οι ανησυχίες σου». 

Ένας ιδιόρρυθμος μαθηματικός, ένας ονειροπόλος διευθυντής τσίρκου, ένας συλλέκτης, ένας ηθοποιός που ψάχνει μια ευκαιρία, ένας συγγραφέας που αναζητάει την έμπνευση, ένας επιστήμονας που βρίσκεται στον κόσμο που ο ίδιος έπλασε με τη φαντασία του είναι μερικοί από τους ήρωες που ζωντανεύουν στα νέα διηγήματα του Στάμου Τσιτσώνη. 

Ο συγγραφέας σερβίρει μπράντι με πάγο, αναλαμβάνει ρόλο εξομολογητή και μεταφέρει όσα άκουσε, όσα φαντάστηκε ο ίδιος και οι συνομιλητές του μεταξύ νηφαλιότητας και ήπιας μέθης. Χαρακτηριστικά και αυτών των ιστοριών είναι ο σαρκασμός, η ευθυμία, η λύπη, οι θαμμένες επιστημονικές ανησυχίες και τα ξεθωριασμένα κατορθώματα των πρωταγωνιστών που διαπλέκουν το καθημερινό με το παράδοξο, το χαμόγελο με τον προβληματισμό.

Ο Στάμος Τσιτσώνης σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου και ζει. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στη Σχολή Μωραΐτη και στο Κολλέγιο Αθηνών. Έχει μεταφράσει αρκετά βιβλία που γεφυρώνουν τη λογοτεχνία με τα μαθηματικά, καθώς και το επιστημονικό σύγγραμμα Απειροστικός λογισμός (Κριτική 2018). Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Στις εκδόσεις Κριτική κυκλοφορούν οι συλλογές διηγημάτων του Χωρίς απόδειξη, Πετεινός νοτίων προαστίων, Μια διαφορετική μέρα και Μπράντι με πάγο που κυκλοφόρησε στις 11 Απριλίου 2019. 

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2020

Ο Πάνος και το ποτάμι


Ο μικρός Πάνος ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Αν και η μαμά του τού θυμίζει ότι πρέπει να κάνει τσισάκια και να πλύνει τα δόντια του, αυτός αποφασίζει να πέσει για ύπνο χωρίς ν’ ασχοληθεί με όλα αυτά. Ένα όνειρο, όμως, θα του αλλάξει γνώμη… 

Πρόκειται για την πρώτη συγγραφική δουλειά της Άννας Πλιάτσικα, την οποία «έντυσε» με τις εικόνες του ο Κωνσταντίνος Ρουγγέρης. Ένα έργο για παιδιά προσχολικής ηλικίας, που προσπαθούν να βαδίσουν προς τον κόσμο των μεγάλων! Κυκλοφορεί από τις "Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή".

Η Άννα Πλιάτσικα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και έχει ένα γιο, τον Κωστή. Είναι απόφοιτη της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας Ιωαννίνων. Η πτυχιακή της εργασία είχε θέμα την Ιστορία του Παιχνιδιού. Σήμερα εργάζεται σε παιδικό σταθμό του δήμου Άνω Λιοσίων και είναι εκλεγμένη στην Εκτελεστική Επιτροπή του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής. 

Ο Κωνσταντίνος Ρουγγέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Ασχολείται επαγγελματικά με την πολιτική γελοιογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων. Σκίτσα του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Οδηγητής και στο περιοδικό Γαλέρα.

"Νότες Λογοτεχνίας"

Πολιτιστικό ιστολόγιο (από το 2009) και ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" (από το 1998), με συνεντεύξεις, απόψεις, ιδέες και θέσεις γύρω από τη Μουσική, το Ελληνικό Τραγούδι, το Θέατρο, το Βιβλίο, τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά, τη Φωτογραφία, το Ραδιόφωνο, τη Θράκη.

Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση των άρθρων και των φωτογραφιών, με σαφή αναφορά της πηγής σε ενεργό σύνδεσμο. Υπεύθυνος - Διαχειριστής: Θεοδόσιος Π. Βαφειάδης.

Βιβλιοκριτικές γράφει και η αριστούχος απόφοιτη Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Αθηνά Ντίνου, όπως και άλλοι φιλόλογοι.