Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Αφιέρωμα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής


Την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2016 επισκεφτήκαμε τη «Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής» και εκεί μας υποδέχτηκε η έφορος βιβλιοθήκης και προϊσταμένη του Τμήματος Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης, κα Αργυρώ Σαλπιγγίδου. Ήρθε στην Κομοτηνή πριν πολλά χρόνια ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του «Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης», έμεινε κι εργάζεται 33 χρόνια ως δημοτική υπάλληλος. 


Η «Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής», η οποία δεν αποτελεί ξεχωριστό νομικό πρόσωπο, αλλά υπηρεσία του Δήμου, ιδρύθηκε με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου την 19η Μαΐου 1954 και λειτουργεί ως Γενική – Λαϊκή, και δανειστική από το 1986. Διαθέτει συλλογές από βιβλία (πάνω από 24.850 τόμους), περιοδικά (φιλολογικά και γενικότερου ενδιαφέροντος), αρχείο τοπικού τύπου (από το 1968 και μετά) και αρχείο ΦΕΚ σε έντυπη μορφή από το 1940. Σήμερα στεγάζεται στην οδό Σαμοθράκης 12, σε ένα κτίριο συνολικής επιφάνειας 600 περίπου τ.μ. και εκτείνεται σε τρεις ορόφους, με την επέκταση που έγινε τα τελευταία χρόνια.


«Στο συγκεκριμένο κτίριο βρισκόμαστε από το 2008» επισημαίνει η κυρία Σαλπιγγίδου. «Μέχρι τότε η Δημοτική βιβλιοθήκη στεγαζόταν σε διάφορα κτίρια του Δήμου Κομοτηνής. Πέρα από το κτίριο που βλέπετε, υπάρχει και η πίσω προέκταση, ένας καινούργιος χώρος, όπου στο υπόγειο βρίσκεται το πολύτιμο αρχειακό υλικό της βιβλιοθήκης με εφημερίδες της κυβέρνησης, επαρχιακό τοπικό τύπο και ορισμένα παλιά βιβλία. Και στον επάνω όροφο υπάρχει μια εξαίσια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για παρουσιάσεις βιβλίων, σεμινάρια, ημερίδες και λοιπές πολιτιστικές εκδηλώσεις».


«Στο αρχείο έχουν άμεση πρόσβαση μόνο οι υπάλληλοι της Βιβλιοθήκης. Όμως αυτό το σημαντικό αρχείο υπάρχει για να χρησιμοποιείται και από τους πολίτες, οι οποίοι πρέπει να το προσεγγίζουν πάντα με προσοχή και σεβασμό. Όταν θέλει κάποιος να δει μια παλιά εφημερίδα, οφείλει να μας δώσει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί (τίτλο εφημερίδας, χρονολογία έκδοσης, ημερομηνία γεγονότος) και εμείς με τη σειρά μας θα τη βρούμε και θα του τη δώσουμε να την δει επί τόπου. Υπάρχει η δυνατότητα να βγάλει φωτοτυπίες ή φωτογραφίες εντός του χώρου της Βιβλιοθήκης ή να την πάρει μαζί του για λίγες ώρες, αφήνοντας την ταυτότητά του. Όπως καταλαβαίνετε, είναι ένα αρχείο που πρέπει να διατηρηθεί στο διηνεκές, γιατί απεικονίζει τη ζωή της πόλης και τα τεκταινόμενα κάθε περιόδου», τονίζει η έφορος βιβλιοθήκης. «Οι εκδότες έχουν ιερή υποχρέωση να καταθέτουν αντίτυπα της εφημερίδας που εκδίδουν στη βιβλιοθήκη της περιοχής τους και αυτό οι συμπολίτες μας, ευτυχώς, το τηρούν» συμπληρώνει.


Η Δ.Β.Κ. τα τελευταία χρόνια –ειδικά από τότε που εγκαταστάθηκε στην Οδό Σαμοθράκης 12- συμμετέχει στα πολιτιστικά της Κομοτηνής με διάφορες εκδηλώσεις. Το χρονικό διάστημα που ακολουθεί, αυτό θα γίνει εντονότερο, υπόσχεται η κα Σαλπιγγίδου. Συνεργάζονται με όλα τα σχολεία του Δήμου Κομοτηνής και της Περιφέρειας και είναι στενή και σημαντική η συνεργασία της Δ.Β.Κ. με το Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας, του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (http://helit.duth.gr/).


«Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική τη συνεργασία μας με το Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του ΔΠΘ. Κάνουμε αναγνωστικές εμψυχώσεις σε μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου, δημιουργική απασχόληση παιδιών 6 έως 12 ετών (ανάγνωση βιβλίου, δημιουργικά παιχνίδια, θεατρολογία, τραγούδια, κ.λπ.). Όλα αυτά με φοιτητές του συγκεκριμένου τμήματος. Από τον Οκτώβριο ξεκινά ένα νέο πρόγραμμα, μέσω του προγράμματος «Άτλας» (Σύστημα Κεντρικής Υποστήριξης της Πρακτικής Άσκησης Φοιτητών ΑΕΙ), όπου κάθε μήνα θα έρχονται στη Βιβλιοθήκη μας φοιτητές για να κάνουν την πρακτική τους. Θα πληρώνονται από τον Άτλαντα και εμείς θα τους δίνουμε βεβαιώσεις για την εργασία τους» τονίζει με έμφαση η υπεύθυνη και συνεχίζει: «Είναι μια πολύ ωραία διαδικασία, διότι βάζει τον αναγνώστη στην ουσία της ανάγνωσης. Πώς δηλαδή πρέπει να προσεγγίζει ένα κείμενο και ένα έργο συνολικά». 


Η Δ.Β.Κ., όπως προαναφέραμε, είναι λαϊκή – γενική και δανειστική, και έχει βιβλία από όλες τις κατηγορίες της γνώσης, τα οποία απευθύνονται στο μέσο αναγνώστη. Έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις πολλές καλές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες των Τμημάτων του Δ.Π.Θ. που βρίσκονται στην πόλη της Κομοτηνής και απευθύνονται κυρίως σε καθηγητές και φοιτητές. Η Βιβλιοθήκη έχει αρκετούς αναγνώστες και από τη μειονότητα. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν βιβλία στην τουρκική γλώσσα. Γενικώς, η επιλογή του υλικού αντανακλά τις τρέχουσες ανάγκες και τάσεις της κοινωνίας, ενώ παράλληλα αποφεύγεται υλικό που έχει προφανή σκοπό τον προσηλυτισμό, την διασπορά μίσους ή την προσβολή συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη είναι θεσμός μάθησης, παιδείας, πληροφόρησης και παρέχει υπηρεσίες ΔΩΡΕΑΝ και ΙΣΟΤΙΜΑ σε κάθε πολίτη χωρίς διακρίσεις.


Το σημαντικότερο πρόβλημα -όπως διαπιστώσαμε εκ της επισκέψεώς μας- της Δ.Β.Κ. και γενικότερα του Δήμου Κομοτηνής, είναι η έλλειψη προσωπικού. Αυτή τη στιγμή στη Βιβλιοθήκη εργάζονται μόνο δύο άνθρωποι. Το κακό είναι γενικό, βέβαια, και αφορά όλη την χώρα, δεν είναι πρόβλημα μόνο της πρωτεύουσας του Νομού Ροδόπης.

Επίσης, η Δ.Β.Κ. δε διαθέτει πια, όπως παλιά, την κινητή βιβλιοθήκη της. Υπήρχε ένα όχημα, μια κινητή μονάδα εξοπλισμένη με 1.000 τόμους περίπου, η οποία είχε στόχο να εξυπηρετεί απομακρυσμένους χρήστες και μειονεκτικές ομάδες πληθυσμού, όπως μετανάστες, ηλικιωμένους, ασθενείς, εγκλείστους. Ελπίζουμε άμεσα να ενεργοποιηθεί η «Κινητή Βιβλιοθήκη» του Δήμου Κομοτηνής.


Και τέλος, θερμή παράκληση προς όλους τους πολίτες, από την Προϊσταμένη του Τμήματος Παιδείας του Δήμου Κομοτηνής και από εμάς: «Να φέρνουν οι πολίτες στη βιβλιοθήκη όσα βιβλία και περιοδικά δεν χρειάζονται. Να τα φέρουν εδώ πριν καταλήξουν στην ανακύκλωση. Κάποια από αυτά θα τα εντάξουμε στη συλλογή μας και όσα δεν ενταχθούν στα ράφια της Δ.Β.Κ., θα τα αφήσουμε σ’ ένα μεγάλο ράφι που έχουμε κάνει με βιβλία που μπορεί να έρθει και να τα πάρει όποιος τα χρειάζεται. Τα δωρίζουμε σε όσους τα έχουν ανάγκη. Εγκυκλοπαίδειες, σχολικά βοηθήματα, λογοτεχνικά βιβλία, περιοδικά ποικίλης ύλης, οτιδήποτε έχουμε διαβάσει ή έχουμε διπλό ή δεν θέλουμε να πιάνει πια χώρο στη βιβλιοθήκη μας, καλό θα ήταν να το δωρίσουμε σε κάποιον άλλον, μέσω της Βιβλιοθήκης μας. Θα ήθελα να ενημερώσετε τους πολίτες γι’ αυτή τη δράση και προτρέπω όλους να επισκέπτονται το site του Δήμου Κομοτηνής και να ενημερώνονται για οτιδήποτε συμβαίνει στην πόλη μας».


Επικοινωνία με τη «Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής»: 25310 22589 & vivkomot@otenet.gr

Για περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία, στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Κομοτηνής: http://www.komotini.gr/ -  http://www.komotini.gr/koinoniki-politiki-pedia-kai-athlitismos/ypiresies-paideias

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Αηδονίδης και Γκαϊφύλλιας για τον Καζαντζίδη


Πέρασαν 15 χρόνια από τότε που έφυγε ο Στέλιος Καζαντζίδης (29 Αυγούστου 1931-14 Σεπτεμβρίου 2011), η φωνή που αγάπησαν οι Έλληνες σε όλο τον κόσμο. Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε. Και άλλα τόσα ν' ακούσουμε. Ειδικά τα τραγούδια που έκανε με τον Άκη Πάνου, αλλά και με τον Τάκη Σούκα, το Χρήστο Νικολόπουλο, το Θόδωρο Δερβενιώτη, οι σύντομες "συναντήσεις" του με τους Μάνους, το Μίκη, το Χρήστο Λεοντή, ακόμα και με τον Σταμάτη Σπανουδάκη στα "Πέτρινα Χρόνια". 


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν δύο παλαιότερα κείμενα που γράφτηκαν για τον Καζαντζίδη, από δύο σημαντικούς θρακιώτες καλλιτέχνες. Το πρώτο από τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια και το δεύτερο από τον τραγουδιστή και δάσκαλο της παραδοσιακής και βυζαντινής μουσικής, Χρόνη Αηδονίδη

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΝΗ

Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην Κομοτηνή, τα έζησα σε μια φτωχογειτονιά με πλίνθινα σπίτια. Εκεί είδα φτώχεια, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Όλοι όσοι έμεναν εκεί ήθελαν να ξεφύγουν απ’ τη μίζερη και αδιέξοδη ζωή τους. Ακόμα και η διεύθυνση μας το θύμιζε καθημερινά. Οδός Πύργου - Αδιέξοδος Α. Στη διπλανή αυλή έμενε μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά. Τρία κορίτσια κι ένα αγόρι, που ήταν τρίτο στη σειρά. Ο Χρήστος μόλις είχε τελειώσει τη θητεία του, αλλά τα πραγματικά ζόρια τώρα άρχιζαν γι’ αυτόν. Θα έπρεπε πρώτα να παντρέψει τα κορίτσια και ύστερα, αν του έμενε χρόνος και κουράγιο, θα έκανε κι αυτός οικογένεια.
Τα κορίτσια στο βελόνι κι ο Χρήστος εργάτης, που έκανε μεροκάματο, όταν και όπου έβρισκε. Δύσκολες μέρες και το χειρότερο, χωρίς προοπτική. Υπήρχε όμως μια μέρα που ξεχώριζε. Η Κυριακή. Τότε ο Χρήστος έβγαινε στην αυλή φορώντας ένα άσπρο φανελάκι κασκορσέ, που τόνιζε το γεροδεμένο και ηλιοκαμένο του κορμί, στερέωνε ένα καθρεφτάκι πάνω στο μουσλούκι (δοχείο με νερό κρεμασμένο στον τοίχο) και καθώς ξυριζόταν, από ένα φορητό πικάπ άκουγε τα αγαπημένα του δισκάκια. Αποκλειστικά Καζαντζίδη. Μόλις άκουγα μουσική πήγαινα κι εγώ στην αυλή τους, γιατί μου άρεσε το σκηνικό, αλλά τα τραγούδια του Στέλιου μου ήταν αδιάφορα. Μια Κυριακή άκουσα έναν άλλο τραγουδιστή (αργότερα έμαθα ότι τον έλεγαν Αγγελόπουλο) κι όταν πήγα στην αυλή, ο Χρήστος δεν ήταν εκεί. Είχε πάει στη Γερμανία και προφανώς είχε πάρει τα αγαπημένα δισκάκια μαζί του.
Τα χρόνια περνούσαν και καθώς μεγάλωνα στην καινούργια μου γειτονιά, κάθε φορά που άκουγα τις…φάμπρικες της Γερμανίας, έφερνα την εικόνα του Χρήστου στο μυαλό μου να λιώνει εκείνα τα δισκάκια στην καταραμένη ξενιτιά. Άκουγα αχόρταγα από το ραδιόφωνο κάθε τι καινούργιο (κυρίως Νέο Κύμα) κι αργότερα ξόδευα το χαρτζιλίκι μου στα juke box για χάρη του Elvis, των Beatles και των Stones, αλλά ποτέ δεν χάλασα μια δραχμή για χάρη του Στέλιου. Είδα με συμπάθεια την προσπάθειά του να μπει στα χωράφια του Μπιθικώτση, τραγουδώντας Μίκη και Μάνο, αλλά ως εκεί. Έπρεπε να ωριμάσω για να γίνω πιο διαλλακτικός με τις επιλογές μου και τότε πρόσεξα την ερμηνεία του στο «Ποια είσαι εσύ» του Νικολόπουλου κι έπαθα την πλάκα μου. Δεν χόρταινα να τον ακούω να παίζει με μια jazz διάθεση με τα ημιτόνια, να βυθίζει τη φωνή του στα έγκατα του πενταγράμμου και με άνεση να την εκτοξεύει δυο οκτάβες επάνω, χωρίς να χάσουν οι νότες τίποτε απ’ τη δυναμική τους. Άνοιγε το στόμα του για το αγαπημένο του ΑΑΑΑ και νόμιζε κανείς πως έκρυβε τον τρούλο της Αγιά-Σοφιάς στο λαρύγγι του.
Ανακάλυψα το «Μίσος» του Άκη Πάνου και υποκλίθηκα. Και κάποια στιγμή επέτρεψα στον εαυτό μου να βουρκώσει ακούγοντας «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» του Λοΐζου. Α ρε Χρήστο, δίκιο είχες που λάτρευες την «απόλυτη φωνή».

Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Κομοτηνή 07-09-2009

Πηγή: Εφημερίδα "Εποχή"


Με τον μεγάλο Στέλιο, ενώ τον ήξερα και με ήξερε από τότε που πρωτοβγήκαν οι φωνές μας στον αέρα, δηλαδή αρχές της δεκαετίας του 1950, η γνωριμία μας από κοντά έγινε το 1980 στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, όπου εργαζόμουν στις οικονομικές υπηρεσίες επί πολλά χρόνια.

Ο Στέλιος την περίοδο εκείνη έφερε για πρώτη φορά, ως ασθενή στο καρδιολογικό τμήμα, τη μητέρα του, την οποία υπεραγαπούσε και επισκεπτόταν κάθε μέρα. Έβρισκε λοιπόν το χρόνο και περνούσε και από το γραφείο μας για να τα πούμε. Θυμάμαι ότι συζητούσαμε διάφορα γύρω από τα καλλιτεχνικά μας ενδιαφέροντα. Ήταν η εποχή που είχε κάποιες διαμάχες με τις εταιρείες και τις δεσμεύσεις που του είχαν επιβάλει μέσω συμβολαίων, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να έρχεται σε επαφή με το κοινό του, που τόσο τον θαύμαζε και τον αγαπούσε, κι έτσι μου εξέφραζε συχνά την πικρία και το παράπονό του.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν και θα μείνει ανεπανάληπτος όχι μόνο για το μοναδικό θείο χάρισμα της φωνής του αλλά και για το ήθος, το ύφος και την ευαισθησία του.

Τη φωνή του σίγουρα θα την χαρακτήριζα βυζαντινή. Εξάλλου η καταγωγή του (Μ. Ασία) και μόνο, την επικυρώνει. Πιστεύω πως, πέραν από τα υπέροχα λαϊκά κομμάτια που ανέδειξε, θα μπορούσε κάλλιστα, αν είχε ασχοληθεί ειδικά με την βυζαντινή μουσική, να αποδώσει και εκκλησιαστικούς βυζαντινούς ύμνους αλλά και δημοτικά τραγούδια της παράδοσής μας.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στη μουσική ιστορία της χώρας μας, γιατί όχι μόνο ανέθρεψε μουσικά γενιές και γενιές αλλά και γιατί προσέφερε παρηγοριά στον πόνο των ανθρώπων, την εποχή που την είχαν ανάγκη, συμπάσχοντας ειλικρινά και από καρδιάς, με όλη του την ψυχή, μέσα από τα τραγούδια του.

Καλή μας αντάμωση Στέλιο!

Χρόνης Αηδονίδης
2009



Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Η Ξάνθη τιμά τον αξεπέραστο Άκη Πάνου


Η πόλη της Ξάνθης, στο πλαίσιο των Γιορτών Παλιάς Πόλης, τιμά για πρώτη φορά, απ' όσο θυμάμαι, τον αξεπέραστο Άκη Πάνου, τον δημιουργό που έζησε στην ακριτική πόλη από το 1986 ως το τέλος... 

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν πως ήταν σχεδόν απαγορευμένο να γίνει στην πόλη της Ξάνθης, συναυλία - αφιέρωμα στον Άκη Πάνου, μετά από τα γνωστά και θλιβερά γεγονότα του Αυγούστου του 1997.

Η συναυλία - αφιέρωμα στον φιλόσοφο του λαϊκού μας τραγουδιού, θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 08 Σεπτεμβρίου 2016, στην "Κεντρική Σκηνή - Πλατεία Μητροπόλεως" στις 20:30. 

Ελπίζω και εύχομαι τα χρόνια που ακολουθούν να πραγματοποιηθούν πολλές συναυλίες και μουσικές βραδιές, σε όλη την Ελλάδα, αφιερωμένες σ' αυτόν το σπουδαίο καλλιτέχνη.

Διάβασα με χαρά το παρακάτω δελτίο τύπου: 

"16 χρόνια μετά το θάνατο του μεγαλύτερου των μεγάλων Συνθετών του λαϊκού μας τραγουδιού Άκη Πάνου, αποτίουμε φόρο τιμής στον μεγάλο αυτόν καλλιτέχνη με την πραγματοποίηση συναυλίας - αφιέρωμα στη μνήμη του. Τα τραγούδια θα ερμηνεύσουν με σεβασμό παλαιότεροι δημοφιλείς ερμηνευτές, οι οποίοι συνεργάστηκαν δισκογραφικά μαζί του και σφράγισαν με την ερμηνεία τους τα τραγούδια του, αλλά και νεότεροι ερμηνευτές που στο διάβα του χρόνου απέδειξαν την αγάπη τους στο λαϊκό τραγούδι. Θα συμμετέχουν η Μαίρη Μαράντη, ο Γιάννης Ντουνιάς, ο Μάκης Σεβίλογλου, ο Δημήτρης Μαρκούλης και η Χρύσα Μωραΐτη. Τους τραγουδιστές θα συνοδεύει δεκαμελής λαϊκή ορχήστρα, η οποία θα αποδώσει με το προσήκοντα σεβασμό την τεχνοτροπία του Άκη Πάνου"


Ο Άκης Πάνου στο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια":

Η αλληλογραφία του Άκη Πάνου με το Μάνο Χατζιδάκι: http://theovaf.blogspot.gr/2016/07/blog-post_16.html
Άκης Πάνου και Θανάσης Γκαϊφύλλιας στις Φυλακές Κομοτηνής: http://theovaf.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html
Παλαιότερη συνέντευξη του Άκη Πάνου: http://theovaf.blogspot.gr/2011/04/blog-post_20.html


Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Τα Τραγούδια της Κομοτηνής



Η Κομοτηνή είναι μια πόλη που ενέπνευσε αρκετούς δημιουργούς της ελληνικής μουσικής, γι' αυτό και αναφέρεται σε πολλά τραγούδια. Αρκετά από αυτά έχουν ως κύριο θέμα και τίτλο την πόλη της Κομοτηνής, ενώ σε πολλά άλλα έχουμε απλές αναφορές στην πρωτεύουσα του Νομού Ροδόπης.


Η Κομοτηνή του Θανάση Γκαϊφύλλια

Ο καλλιτέχνης που τίμησε αυτή την πόλη όσο κανείς άλλος και συνέδεσε το όνομά του μ' αυτήν, είναι ο τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Αν και γεννήθηκε στο Σουφλί του Έβρου (25 Οκτωβρίου 1947), μεγάλωσε στην Κομοτηνή, όπου και ζει μέχρι σήμερα με την οικογένειά του, μ' ένα μικρό διάλειμμα (1968-1977) όπου έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ευρισκόμενος σε κάποιο ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, γράφει το ποίημα "Κομοτηνή", το οποίο και δημοσιεύει σε εφημερίδα της εποχής. Το 1984 το μελοποιεί ο Γιώργος Ανδρέου και με ερμηνευτή τον Στάθη Παχίδη (https://www.youtube.com/watch?v=xS-fEDAlTcU) κυκλοφορεί στον ένα και μοναδικό δίσκο του συγκροτήματος "Αλέ Ρετούρ" -στο οποίο συμμετέχει και ο Βαγγέλης Κοντόπουλος- με τίτλο "Σαν ελληνική ταινία".

Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί και η εκδοχή (μελοποίηση-ερμηνεία) του ίδιου του Γκαϊφύλλια (https://www.youtube.com/watch?v=uQXkarOIsyg στον προσωπικό του δίσκο "Φύλλο Πορείας". Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, στο δίσκο "Stavento" του 1999 το ερμηνεύει και ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, με τη συνοδεία του δημιουργού (https://www.youtube.com/watch?v=qbG_msYdwLw). Το 2010 στο διπλό άλμπουμ "Αυτά που ρωτάς - Ζωντανά στο Κύτταρο" θ΄ ακούσουμε και τη ζωντανή δισκογραφική εκδοχή του τραγουδιού, από το Θανάση Γκαϊφύλλια. Είναι το πιο γνωστό και αγαπημένο τραγούδι της Κομοτηνής.

Το 1991 στο δίσκο "Βραδιάζει", υπάρχει το τραγούδι "Ματιές στις πόλεις" (https://www.youtube.com/watch?v=6uXq-qM4QaE), σε στίχους Παναγιώτη Καρανίκα, μουσική Θανάση Γκαϊφύλλια, ο οποίος και το ερμηνεύει με τον Τάκη Κεραμέα.

"Πάμε μια βόλτα αλαμπρατσέτα, 
Καβάλα και Κομοτηνή...".


Το 1996 ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας κυκλοφορεί, ως παραγωγός, το δίσκο "Επί Πτυχίω", με τη στήριξη του "Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης". Σ' αυτήν τη δουλειά, ζητά από ταλαντούχους φοιτητές (παλιούς και νέους) να γράψουν και να ερμηνεύσουν τραγούδια για τα φοιτητικά χρόνια και την πόλη που σπούδασαν. Έτσι προέκυψε, μεταξύ άλλων, το "Μια φορά κι ένα καιρό" σε στίχους-μουσική Θοδωρή Ξυδιά και ερμηνεία Λίας Τζιαμπάζη-Θοδωρή Ξυδιά, το "Σε νοσταλγώ" (https://www.youtube.com/watch?v=Q1wkkxOzfnE) σε στίχους-ερμηνεία Λάκη Λαζόπουλου και μουσική Νίκου Δανίκα και το "Κρυφή μου πορεία" (https://www.youtube.com/watch?v=FkfqGaGEq9A) σε στίχους-μουσική-ερμηνεία Κώστα Λειβαδά.

"Κομοτηνή μου, είσαι η ψυχή μου,
όταν πονάς εσύ, πονάω μέσα μου κι εγώ..."

"Το τζαμί μου στα δεξιά,
η εκκλησία στ' αριστερά..."

Το 2008 τα ΚΑΠΗ του Δήμου Κομοτηνής κυκλοφορούν ένα cd single με το τραγούδι "Κι αν τα χρόνια περνούν" (https://www.youtube.com/watch?v=I-dH_E0uZsQ), τον περίφημο "Ύμνο των ΚΑΠΗ", σε στίχους Αντώνη Παπαϊωάννου, μουσική Θανάση Γκαϊφύλλια και ερμηνεία Σούλας Κυρατζόγλου.

"Και αν τα χρόνια περνούν θα 'ρθουν άλλα         
Η ζωή θα 'ναι πιο φωτεινή               
Άναψε όλα τα φώτα στη σάλα
Να χορέψει η Κομοτηνή!"

Πέρα όμως από τα παραπάνω τραγούδια, ο γνωστός καλλιτέχνης αποτελεί πολιτιστικό εκπρόσωπο της ευρύτερης περιοχής σε όλο τον κόσμο. Όπου κι αν τραγουδά όλα αυτά τα χρόνια μιλά για την Κομοτηνή και τη Θράκη. Επίσης, στις συνεντεύξεις που δίνει αντιλαμβάνεται κανείς την αληθινή αγάπη για τον τόπο του, μιας και περισσότερο μιλά για την ιδιαίτερη πατρίδα του, παρά για τον εαυτό του. Τέλος, δε νομίζω να υπάρχει αφιέρωμα στην πόλη (είτε τηλεοπτικό, είτε στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο) χωρίς την παρουσία του αγαπητού αυτού δημιουργού!



Άλλα τραγούδια με τίτλο και θέμα την Κομοτηνή

Το 1987 ο μουσικός, ηχολήπτης και πτυχιούχος Αρχιτεκτονικής, Σπύρος Χατζηνικολάου, που γεννήθηκε το 1956 στην Κομοτηνή και ζει από το 1974 στην Αθήνα, κυκλοφορεί τον προσωπικό του δίσκο "Φύσα το καλάμι σου", με ερμηνευτές το Γιώργο Δημητριάδη, στην παρθενική του εμφάνιση στη δισκογραφία, και τον τραγουδοποιό Γιώργο Κούκιο, γνωστό και από τη συμμετοχή του στο συγκρότημα "Morel". Τους στίχους αυτής της τζαζ Κομοτηνής υπογράφει ο Κ. Καυχόπουλοςhttps://www.youtube.com/watch?v=1Ufkl_L4rW0

Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφορεί άλλο ένα τραγούδι, μια ηλεκτρική μπαλάντα, με τίτλο και θέμα την "Κομοτηνή". Το γράφει και το ερμηνεύει ο τραγουδοποιός - πτυχιούχος Μαθηματικών, Θωμάς Μπακαλάκος, στον προσωπικό του δίσκο "Από έρωτα": https://www.youtube.com/watch?v=Z6DVIRLZaMY

Λίγα χρόνια αργότερα, ο μουσικοσυνθέτης και στιχουργός Γιώργος Ανδρέου γράφει το τραγούδι "Ο θεός Απρίλιος και μια Κομοτηναία" και κυκλοφορεί στο δίσκο "Δέκα τελευταία χρόνια" (1994) με ερμηνευτή τον Κώστα Χαριτάτο.

Το 2004 ο συνθέτης και στιχουργός Βαγγέλης Σίμος, κυκλοφορεί το λαϊκό δίσκο "Δυο δρόμοι, δυο φεγγάρια" με την Ελένη Βιτάλη και την Πίτσα Παπαδοπούλου. Η πρώτη ερμηνεύει, μεταξύ άλλων, το τσιφτετέλι "Στην Κομοτηνή, στη Κω":https://www.youtube.com/watch?v=D6IA2YnHEgw

Το 2010 ο Ροδοπίτης Χρήστος Χατζόπουλος, εξαίρετος συνθέτης και δάσκαλος μουσικής, κυκλοφορεί το δίσκο "Πέτρινο Δαχτυλίδι", στον οποίο ακούμε ένα νοσταλγικό τραγούδι, σε στίχους Κύρου Στεργίου: "Περνούν οι μέρες στην Κομοτηνή".

Το 2015 ο "Άκρος, μέσος, έσχατος" Γιώργος Κούτσικος γράφει με τη σειρά του ένα τραγούδι για τα φοιτητικά χρόνια που πέρασε στην πόλη. Τίτλος; "Της Κομοτηνής"!


Απλή αναφορά της πόλης έχουμε σε πολλά άλλα τραγούδια. Από τα πρώτα είναι το "Ταραμπούμπα" σε μουσική-ερμηνεία Μανώλη Αγγελόπουλου και στίχους Λάκη Τσώλη, αλλά και το "Σεπτέμβρης του '62" σε μουσική Βασίλη Δημητρίου, στίχους Μάνου Ελευθερίου και ερμηνεία Στράτου Διονυσίου.


Την πόλη της Κομοτηνής, έχουν αναφέρει σε τραγούδια τους, ο Γιώργος Νταλάρας ("Καράβια στη στεριά" σε στίχους Μιχάλη Γκανά και μουσική Μίνωα Μάτσα), ο Μίλτος Πασχαλίδης ("Με μια καμήλα στους Δελφούς"), ο Νίκος Ζιώγαλας ("Δυο λέξεις μόνο" σε στίχους Νίκου Πορτοκάλογλου και μουσική Νίκου Ζιώγαλα), ο Στάθης Δρογώσης ("Αλίκη" σε στίχους Κώστα Αδαμόπουλου και μουσική Στάθη Δρογώση), ο Λάκης Παπαδόπουλος ("Σκληρά παιχνίδια"), η Μαρία Καναβάκη ("Ίχνη από ρόδες"), ο Σταμάτης Κραουνάκης ως στιχουργός και ο Δήμος Αναστασιάδης ως συνθέτης ερμηνεύουν μαζί το "Κούλα μπεε", ο Κώστας Μπίγαλης ("Ταξιδιάρα αγάπη" σε μουσική-στίχους Χρήστου Γιαννόπουλου), ο Μανώλης Μητσιάς  ("Τα ψέματα τελειώσανε" σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη)...


Τέλος, σε ορισμένα τραγούδια υπάρχει αναφορά και στο Νομό Ροδόπης: "Το γλέντι" του Σταμάτη Κραουνάκη, το "Δράμα - Ξάνθη" του Γιώργου Ανδρέου με την Τάνια Τσανακλίδου, το "Απ' τη Ροδόπη ως τον Αίμο" σε στίχους Ανδρέα Ταρνανά, μουσική Νίκου Πιτλόγλου και ερμηνεία Μανώλη Χατζημανώλη, το "Αχ κορμί ζωγραφιστό" σε στίχους Ηλία Κατσούλη, μουσική Παντελή Θαλασσινού και ερμηνευτές τον Γεράσιμο Ανδρεάτο την πρώτη φορά και τον Χρόνη Αηδονίδη τη δεύτερη.

Το άρθρο αποτελεί μια πρώτη καταγραφή. Σίγουρα υπάρχουν αρκετά άλλα τραγούδια με αναφορές στην Κομοτηνή και τη Ροδόπη. Βοηθήστε μας να το συμπληρώσουμε - ολοκληρώσουμε. Ευχαριστούμε και καλή ακρόαση!

Πηγές:
Κατάλογος Ελληνικής Δισκογραφίας (1950-2007) - Πέτρος Δραγουμάνος
http://www.stixoi.info/

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Νέο τραγούδι από τους "Ταξιδιώτες Ψυχής" της Αλεξανδρούπολης


Οκτώ χρόνια μετά το δίσκο "Δε θέλει λόγο η καρδιά ν' αγαπά", οι "Ταξιδιώτες Ψυχής", το συγκρότημα από την Αλεξανδρούπολη, επιστρέφει μ' ένα καινούργιο -αγγλόφωνο αυτή τη φορά- τραγούδι, σε στίχους - μουσική - σύνθεση και ερμηνεία του Παντελή Μακρή

Ο Παντελής γεννήθηκε το 1984 στην Αλεξανδρούπολη, όπου και μεγάλωσε. Από το Δημοτικό ακόμα, αλλά κυρίως από το Γυμνάσιο, τον θυμάμαι με μια κιθάρα στα χέρια, να σκαρώνει μελωδίες, να γράφει στίχους και δειλά δειλά να τραγουδά. Σ' εκείνα τα μαθητικά χρόνια δημιούργησε το συγκρότημα "Όσιρις", το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε "Ταξιδιώτες Ψυχής". 

Εκείνα τα πρωτόλεια τραγούδια τους, μεταδόθηκαν πρώτη φορά στο ραδιόφωνο από τη δική μας εκπομπή. Τα χρόνια περνούσαν και ο Παντελής -πότε με το γκρουπ και πότε μόνος του- εμφανιζόταν σε διάφορα μουσικά στέκια της πόλης. Αργότερα ήρθε ο πρώτος δίσκος με ποπ - ροκ ήχους και αρκετές συναυλίες σε διάφορα μέρη της Θράκης. 

Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα του Καναδά και το "Window" που ακούμε σήμερα είναι μια ευχάριστη δημιουργική στιγμή ενός ταλαντούχου και παλιού καλού φίλου. Καλοτάξιδο!


Ταξιδιώτες Ψυχής: 
Παντελής Μακρής - φωνή, κιθάρα 
Γιάννης Αμπατζόγλου - τύμπανα 
Νίκος Βενετικίδης - κιθάρα 
Επίσης έπαιξαν: Πασχάλης Τσιαλιάφας - κιθάρα & Γιάννης Καρακασίδης - κρουστά

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο;


Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ
Αντάρτες και θεοί κληρονομιά μου
Μετρούσα τους αιώνες με τον ήλιο αρχηγό
Τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου.

Μα κύλησαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό
Ξεφτίλα, τηλεόραση και πλήξη
Τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό
Κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει.

Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο
Σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη
Αστράψε το νήμα, όνειρο παράνομο
Θεέ μου, φτάνει πρώτο
Για ποια Ελλάδα, ρε γαμώτο

Αθάνατη πατρίδα μου, προεκλογική
Της αφασίας και του μετ’ εμποδίων
Αδίστακτο τοπίο, τροχιά ελλειπτική
Των οραμάτων και των μυστηρίων.

Μια πίκρα, μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό
Με το που ανοίγεις την εφημερίδα
Ελλάδα σ’ αγαπούσα κι ακόμα σ’ αγαπώ
Όπως σε πρόλαβα, σε γνώρισα, σε είδα.

Στη χώρα των ηρώων, γεννήθηκα κι εγώ
Βαριά, πολύ βαριά η κληρονομιά μου
Τις μέρες να μετρώ με ένα ήλιο ναυαγό
Τα τραύματα του κόσμου όλα δικά μου.


Ένα σπουδαίο τραγούδι που θυμόμαστε πάντα, όχι μόνο κάθε φορά που διεξάγονται Ολυμπιακοί Αγώνες. Γράφτηκε από την Αφροδίτη Μάνου και κυκλοφόρησε στο δίσκο του 1994 "Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό". Είχε γυριστεί μάλιστα και το παραπάνω βίντεο κλιπ, το οποίο -σύμφωνα με την εξαίρετη τραγουδοποιό- παίχτηκε μόνο μία και μοναδική φορά από γνωστό ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό.

Είχε έρθει για τα καλά η εποχή του "Mega Star" και των γνωστών καψουροσκυλάδικων και δεν υπήρχε χώρος και χρόνος γι' άλλα ακούσματα. Όπως και να ΄χει όμως, το καλό τραγούδι θα είναι για πάντα καλό και αργά ή γρήγορα βρίσκει το δρόμο του.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ποτέ δε με συγκινούσαν ιδιαίτερα και με καλύπτει απόλυτα ο καλός δημοσιογράφος και συγγραφέας, Νίκος Μπογιόπουλος με το άρθρο του "Ολυμπιακοί Αγώνες: Γιορτή μάσας, ντόπας, μίζας...".

Πάντα θα υπάρχουν και έντιμοι, καθαροί και σοβαροί αθλητές που θ' αγωνίζονται με την ψυχή τους για ένα καλύτερο αποτέλεσμα, για μια διάκριση στη χώρα τους, για την προσωπική τους δικαίωση. Αφιερωμένο σε όλους αυτούς, το τραγούδι που αναρτήσαμε σήμερα. Και σ' αυτούς που κέρδισαν τα μετάλλια στους φετινούς Ο.Α. του Ρίο και σ' εκείνους που δεν κέρδισαν, αλλά συμμετείχαν και αγωνίστηκαν με την καρδιά τους.

Και βέβαια σ' όλους τους νέους ανθρώπους, είτε είναι αθλητές, είτε είναι καλλιτέχνες, είτε είναι επιστήμονες και σκέφτονται να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη, μιας και το ελληνικό κράτος συνεχίζει να τους χαλάει το όνειρο και να σκοτώνει κάθε ελπίδα τους.

Καλή τύχη σε όλους!

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Μικρή Αναφορά στη Νέα Ορεστιάδα Έβρου


Η Ορεστιάδα είναι μια πόλη 93 ετών. Ίσως η πιο καινούργια πόλη της Θράκης και ολόκληρης της Ελλάδας. Η ζωή της ξεκινά το 1923, όταν βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης, το Κάραγατς, το κοσμοπολίτικο προάστιο της Αδριανούπολης επί της δυτικής όχθης του ποταμού Έβρου, που το 1920 είχε λάβει το όνομα Ορεστιάδα, παραδόθηκε στην Τουρκία. Τότε, πρόσφυγες από την Αδριανούπολη και κυρίως από το Κάραγατς εγκαταστάθηκαν στο Κουμ Τσιφλίκ, το «στολίδι της Άμμου» και εκεί με πείσμα και υπομονή όρθωσαν τη νέα πόλη.

Σήμερα η Νέα Ορεστιάδα είναι μια σύγχρονη πόλη και αποτελεί σημαντικό αγροτικό – κτηνοτροφικό και εμπορικό κέντρο της βορειοανατολικής Ελλάδας, με σιδηροδρομική και οδική σύνδεση από και προς όλη τη χώρα. Απέχει 907 χλμ από την Αθήνα, 406 χλμ από τη Θεσσαλονίκη, 114 χλμ από την Αλεξανδρούπολη και 266 χλμ από την Κωνσταντινούπολη. Στην πόλη λειτουργεί από το 1999 το Τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης και το Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων, της Σχολής Επιστημών Γεωπονίας και Δασολογίας, του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (http://duth.gr/).

Ο πληθυσμός του Καλλικρατικού Δήμου ανέρχεται σε 40.000 περίπου κατοίκους, ενώ στην ίδια την πόλη της Ορεστιάδας ζουν πάνω από 20.000 πολίτες (http://www.orestiada.gr/portal/page/portal/Orestiada).
Η Ορεστιάδα έχει ένα Κέντρο Υγείας και το πιο κοντινό νοσοκομείο είναι στα 20 χλμ, στο ιστορικό Διδυμότειχο (https://www.didymoteicho.gr/el/).


Έτσι όπως την έζησα για δύο ολόκληρα χρόνια (Σεπτέμβριος 2014-Ιούνιος 2016), έχω την αίσθηση πως είναι μια πόλη που προσπαθεί, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό στις μέρες μας, να αναπνεύσει, να αναπτυχθεί, να δημιουργήσει, να ζήσει, σ' ένα κατά τ΄ άλλα άνυδρο -πολιτιστικά και όχι μόνο- τοπίο.

Ας μη γελιόμαστε! Ο κεντρικός και ο βόρειος Έβρος είναι από τις πιο παραμελημένες περιοχές της χώρας μας. Βασικός αιμοδότης της περιοχής, κακά τα ψέματα, ήταν και παραμένει ο στρατός. Οι μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που υπηρετούν στα πολλά στρατόπεδα της Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου, του γραφικού Σουφλίου (http://www.soufli.gr/index.php/el/) και των πολλών εγκαταλελειμμένων χωριών, γύρω από αυτές τις τρεις πόλεις.

Πηγαίνοντας σ' αυτά τα σχεδόν έρημα χωριά, βλέπεις την εγκατάλειψη στο βλέμμα όχι μόνο των ηλικιωμένων ανθρώπων, αλλά και των νέων που αναζητούν μια διέξοδο. Βλέπεις την εγκατάλειψη στους δρόμους -κάκιστο επαρχιακό δίκτυο-, στα λιγοστά ανοιχτά καφενεία, στις αυλές και τα σπίτια των συνταξιούχων αγροτών.

Συνήθως, οι ειδήσεις που φτάνουν στο πανελλήνιο από το Βόρειο Έβρο, δυστυχώς, αφορούν συλλήψεις διακινητών που μετέφεραν παράνομα μετανάστες, υπερχειλίσεις ποταμών και μεγάλες πλημμύρες, πορείες διαδηλωτών κατά του φράχτη, κλείσιμο εργοστασίων, αυτοκτονίες στρατιωτών και ρεπορτάζ για την ερήμωση της επαρχίας γενικότερα και τη μετανάστευση των νέων ειδικότερα.

Ως χώρος μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας στο Βόρειο Έβρο, ξεχωρίζει ο μεγάλος τύμβος της Μικρής Δοξιπάρας, όπου το 2002 αποκαλύφθηκαν πέντε άμαξες με δεκαπέντε άλογα, θαμμένα μαζί τους, και άλλα εντυπωσιακά κινητά ευρήματα (http://www.mikridoxipara-zoni.gr/). Δυστυχώς δεν απασχόλησε τα Μ.Μ.Ε. όπως και όσο θα έπρεπε!

Η Ορεστιάδα έχει επίσης ένα υπέροχο Δημοτικό Στάδιο, στο οποίο τρέχουν και αθλούνται νέοι και νέες κάθε ηλικίας. Αρκετοί πηγαίνουν και για περπάτημα, μιας και δυστυχώς η πόλη αυτή δε διαθέτει πάρκα για πεζοπορία και βόλτες.
Έχει όμως μια μεγάλη τσιμεντένια πλατεία, που τα βράδια ομορφαίνει με το φωτισμό και τα τρεχούμενα νερά στα σκαλοπάτια της. Αν είχε και μερικά δέντρα θα ήταν ακόμα καλύτερη!
Είναι μια τετραγωνισμένη και καθαρή πόλη. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς. Αν έλειπαν οι λακκούβες στους δρόμος και αν υπήρχαν φωτεινοί σηματοδότες σε ορισμένα σημεία, θα ήταν τέλεια! Στην ακριτική αυτή πόλη έχει πολλή υγρασία και κρύο το χειμώνα και πολλή ζέστη (και κουνούπια) το καλοκαίρι. Αυτό, μπορεί μερικές μέρες, να την κάνει ανυπόφορη!


Αν σας βγάλει όμως ποτέ ο δρόμος σας προς τη Νέα Ορεστιάδα, αξίζει να δείτε και να επισκεφτείτε το "Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Ορεστιάδας και Περιφέρειας" (http://www.musorest.gr/index.php/el/), το "Θέατρο Διόνυσος" (http://www.dionysos-net.gr/), το "Άλσος Αδριανουπόλεως" με το τσιμεντένιο υπαίθριο θεατράκι, το χώρο αναψυχής στον παραπόταμο Άρδα στις Καστανιές και τη "Βιβλιοθήκη Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Αδριανουπόλεως" (απ' όπου και οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες), η οποία στεγάζεται στο χώρο της "Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ορεστιάδας", στην οποία, όσοι έχετε τη δυνατότητα και τη διάθεση, μπορείτε να στείλετε βιβλία για να την ενισχύσετε (τηλέφωνο: 2552027588, Ευριπίδου 65, τ.κ. 68200, Νέα Ορεστιάδα Νομού Έβρου).

Στο παρελθόν, το ιστολόγιό μας είχε ασχοληθεί με την ευρύτερη περιοχή (http://theovaf.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html), παρουσιάζοντας αρκετά μουσικά ρεπορτάζ με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Άρδα, στις Καστανιές Έβρου, που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, από το 1995, την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου: 16η Συνάντηση Νέων Άρδα (http://theovaf.blogspot.com/2011/01/16-2010.html), 17η (http://theovaf.blogspot.com/2011/08/17-2011.html), 18η (http://theovaf.blogspot.gr/2012/08/blog-post_19.html), κ.ά.

Αφιέρωμα στο ένα και μοναδικό μουσείο της πόλης, το "Ιστορικό - Λαογραφικό Μουσείο Νέας Ορεστιάδας και Περιφέρειας" (http://theovaf.blogspot.gr/2014/10/blog-post.html) και στο δραστήριο θεατρικό οργανισμό "Διόνυσο" (http://theovaf.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html), όπου πριν λίγες μέρες, το Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος του θεατρικού εργαστηρίου, ανέβασε τον "Αγαμέμνωνα" του Αισχύλου, υπό την καθοδήγηση και διδασκαλία του γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη, Αντώνη Θεοδωρακόπουλου.

   Η ΕΡΑ Ορεστιάδας την εποχή που ήταν κλειστή

Στην επίσκεψή σας στο Νομό Έβρου, μη ξεχάσετε να παραλείψετε το "Δάσος της Δαδιάς" (http://dadia-np.gr/) και το "Δέλτα του Έβρου" (http://www.evros-delta.gr/), που βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού, κοντά στην πρωτεύουσα Αλεξανδρούπολη (http://www.alexpolis.gr/).

Σε αντίθεση με την Κομοτηνή και την Ξάνθη, για την Ορεστιάδα και το Διδυμότειχο δεν έχουν γραφτεί πολλά τραγούδια. Τρία από τα πιο γνωστά είναι η "Ορεστιάδα" που έγραψε ο εβρίτης στιχουργός Λευτέρης Χαψιάδης και ο Θανάσης Πολυκανδριώτης (ερμηνεία: Στέλιος Διονυσίου - Γιάννης Πλούταρχος), το περίφημο "Διδυμότειχο Μπλουζ" του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, σε στίχους Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλου, η "Φωτογραφία" των Γιάννη Ξανθούλη - Σταμάτη Σπανουδάκη με την Άλκηστις Πρωτοψάλτη και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα με αναφορά στις πόλεις αυτές.

Καλά ταξίδια σε όλους και καλή επιστροφή στους τόπους που αγαπάμε, που δεν είναι απαραίτητο να είναι και οι τόποι καταγωγής και γέννησής μας. Καλό καλοκαίρι!