Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Για τον Γιάννη Κωνσταντινίδη (Κώστα Γιαννίδη)

 Φωτογραφία εξωφύλλου: Στη Γερμανία τη δεκαετία του '20

Το 2010 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις επιστημονικών βιβλίων και περιοδικών "University Studio Press", το βιβλίο του Γιώργου Σακαλλιέρου: "Γιάννης Κωνσταντινίδης, 1903-1984, Ζωή, έργο και συνθετικό ύφος". Ο κ. Σακαλλιέρος είναι επίκουρος καθηγητής ιστορικής μουσικολογίας (Α.Π.Θ.) και κατάφερε να φέρει εις πέρας ένα απαιτητικό και δύσκολο εγχείρημα. Να παραδώσει στο αναγνωστικό και μουσικόφιλο κοινό, μια πλήρως ολοκληρωμένη μελέτη - εργασία για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου αυτού δημιουργού, που ήταν σαν να έκανε δύο καριέρες. Ως Γιάννης Κωνσταντινίδης με τη λόγια μουσική και ως Κώστας Γιαννίδης με το λεγόμενο "ελαφρό τραγούδι". Υπηρέτησε και τα δύο -κι ας έκανε το δεύτερο για βιοποριστικούς λόγους κυρίως- με αφοσίωση, συνέπεια και αγάπη. Από τη μια μεγάλα έργα για ορχήστρα και μουσική δωματίου και από την άλλη μουσική για οπερέτες, επιθεωρήσεις και αγαπημένα "ελαφρά" τραγούδια, όπως "Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου" και "Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα". 


Αναζητήστε αυτό τον τόμο των 500 σελίδων περίπου. Δεν είναι βιογραφία, είναι μια απίστευτη έρευνα - κατάθεση, για τα πεπραγμένα του Γιάννη Κωνσταντινίδη - Κώστα Γιαννίδη. Θέλω να σταθώ όμως στο πικρό και άδικο τέλος, αντιγράφοντας ένα απόσπασμα (σελίδες 66-67):

Ο Γ.Κ. πέθανε στην Αθήνα, στις 17 Ιανουαρίου 1984 (είχε γεννηθεί στις 21 Αυγούστου του 1903 στη Σμύρνη), νικημένος από τον καρκίνο. Η κηδεία του συνέπεσε την ίδια μέρα με αυτήν του συνθέτη Βασίλη Τσιτσάνη (21/08/15-17/01/84) , γεγονός που σηματοδότησε τόσο την στάση του επίσημου κράτους απέναντι στο λαοφιλή και προβεβλημένο λαϊκό συνθέτη σε σχέση με τον αφανή δημιουργό, όσο και στο εύρος δημοσιότητας που έλαβαν τα δύο θλιβερά αυτά γεγονότα: στην κηδεία του Τσιτσάνη έσπευσαν η πολιτική ηγεσία, εστίασε ο τύπος και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και κηρύχτηκε γενικό πένθος. Στην κηδεία του Γ.Κ. το επίσημο κράτος έλαμψε δια της απουσίας του, αποστέλλοντας, απλώς, ένα στεφάνι, ενώ παρευρέθησαν όλοι κι όλοι 12 άνθρωποι μαζί με τους συγγενείς του συνθέτη, μεταξύ αυτών και οι Λάμπρος Λιάβας και Γιώργος Λεωτσάκος, οι οποίοι σχολίασαν, εύγλωττα και καίρια, το γεγονός στον τύπο: 

[...] Το τραγικότερο ίσως: ελάχιστοι, ακόμη και μουσικοί, συνειδητοποίησαν ότι μαζί με τον Κωνσταντινίδη τελείωσε μια ολόκληρη εποχή της μουσικής ιστορίας μας. Το χώμα πάνω στο απλό του φέρετρο έκλεισε το τεράστιο αυτό κεφάλαιο που λέγεται Εθνική Σχολή. Το ουσιαστικότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για τον Κωνσταντινίδη ήταν ότι υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος επιζών της και ένας από τους μεγάλους όλης της μουσικής γραμματολογίας. (Γ. Λεωτσάκος, "Γιάννης Κωνσταντινίδης ή το τέλος μιας εποχής", 22/01/84, νεκρολογία στην εφημερίδα Ελεύθερη Γνώμη).



[...] Για τον Τσιτσάνη έγιναν -και δίκαια- αφιερώματα, δημόσιες τιμές, γενικό πένθος. Και για τον Κωνσταντινίδη; Μερικοί φίλοι στο νεκροταφείο, καμιά "επίσημη" δήλωση, λίγα λόγια από τα μέσα ενημέρωσης, το υπουργείο που του έδινε μια πενιχρή σύνταξη αρνείται να πληρώσει έστω και μέρος των εξόδων της κηδείας. Οι εφημερίδες αφιέρωσαν ένα μικρό κομμάτι, κάπου στην καλλιτεχνική τους σελίδα με τον τίτλο "Πέθανε ο Κώστας Γιαννίδης" αναφερόμενες κυρίως στο έργο του στον τομέα της λεγόμενης "ελαφράς" μουσικής (τραγούδι και μουσικό θέατρο) για το οποίο και είναι γνωστός στο πλατύ κοινό. Και μόνο στο τέλος του κομματιού έγραφαν "τα τελευταία (!) χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την κλασική μουσική". Μ' αυτήν την μια αράδα "ξόφλησαν" μ' ένα έργο που θεωρούμε -και όχι μόνο εμείς- σαν ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της έντεχνης ελληνικής μουσικής. Πίσω από τον Κώστα Γιαννίδη που με τόση συνέπεια και ευαισθησία υπηρέτησε τη "βιοποριστική του ασχολία" -το τραγούδι- υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς συνθέτες, ο Γιάννης Κωνσταντινίδης. Σεμνός και αθόρυβος έμεινε στο περιθώριο των προβολέων της δημοσιότητας και το ίδιο σεμνά και αθόρυβα έφυγε τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι - καθοδηγητές της κοινής γνώμης, μόνιμα απληροφόρητοι, έτρεχαν στην είδηση του Τσιτσάνη". (Λ. Λιάβας, "Γιάννης Κωνσταντινίδης - Βασίλης Τσιτσάνης. Τα του Καίσαρος... και τα του Χριστού...",Ήχος και Hi-Fi 5, 1984).



Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ο Σπύρος Σαμάρας από τον Θωμά Ταμβάκο

Εξώφυλλο βιβλίου. Πηγή: www.tamvakosarchive.blogspot.com

Στις αρχές του 2017, τρία χρόνια μετά το σπουδαίο λεύκωμα "Μουσουργοί της Θράκης" (http://theovaf.blogspot.gr/2014/04/blog-post_7.html), κυκλοφόρησε από την "Μουσική Εταιρεία Αλεξανδρούπολης" το πόνημα του μουσικογράφου, ερευνητή και κριτικού, Θωμά Ταμβάκου: "Σπυρίδων - Φιλίσκος Σαμάρας, 17.11.1861 - 25.03.1917, επίσημη δισκογραφία 1904 - 2016, συμβολή στα 100 χρόνια από την εκδημία του"

Πρόκειται για μια άκρως προσεγμένη και λεπτομερής εκδοτική εργασία - κόσμημα, πάνω στη δισκογραφία του σπουδαίου συνθέτη της λόγιας μουσικής. Δημιουργός του γνωστού σε όλο τον κόσμο "Ύμνου των Ολυμπιακών Αγώνων" που έγραψε ο Κωστής Παλαμάς με αφορμή τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες (Αθήνα, 1896). Το συγκεκριμένο έργο επελέγη από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ως επίσημος ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων και από τους αγώνες της Ρώμης (1960) και έπειτα, ερμηνεύεται πάντα στις τελετές έναρξης και λήξης. Ο Σαμάρας γεννήθηκε στην Κέρκυρα και πέθανε στην Αθήνα, ενώ έζησε και δημιούργησε για αρκετά χρόνια στη Γαλλία και στην Ιταλία. Συνέθεσε όπερες, οπερέτες, έργα για πιάνο, τραγούδια για πιάνο και φωνή και αναδείχτηκε -από τα τέλη του 19ου αιώνα στην Κεντρική Ευρώπη- ως ένας από τους κορυφαίους μουσικοσυνθέτες και ενορχηστρωτές του είδους και της εποχής του. 

Η έκδοση ξεκινά με εισαγωγικά κείμενα των στενών συνεργατών του κ. Ταμβάκου, Αθανάσιου Τρικούπη (Πιανίστας, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Μουσικής Εταιρείας Αλεξανδρούπολης) και Γιώργου Κωνστάντζου (Διδάκτωρ Ιονίου Πανεπιστημίου), του ίδιου του κ. Ταμβάκου, αλλά και ένα σύντομο, αλλά πληρέστατο βιογραφικό σημείωμα του Σπυρίδων - Φιλίσκου Σαμάρα, με στοιχεία από το λήμμα Γιώργος Λεωτσάκος για τον Σπ. Σαμάρα, από το "Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό". 

Στη συνέχεια περιλαμβάνονται οι 117 δισκογραφικές εκδόσεις σε δίσκους γραμμοφώνου, επαφής και ακτίνας,  με έργα του μουσουργού από το 1904 έως το 2016. Συμπεριελήφθησαν επίσης οι 8 ψηφιακές εκδόσεις και 2 ευχετήριες κάρτες (με τον "Ολυμπιακό Ύμνο"). Μετά τα ευρετήρια έργων και ερμηνευτών, ακολουθεί το παράρτημα με την ανεπίσημη δισκογραφία και τις 191 γνωστές ηχογραφήσεις και μαγνητοσκοπήσεις με έργα του. Η έκδοση συνοδεύεται με άφθονο και πλούσιο φωτογραφικό υλικό... σύμφωνα με το δελτίο τύπου... το οποίο και μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, μιας και αυτό το κόσμημα -επαναλαμβάνω- της μουσικής βιβλιογραφίας, το έχουμε στην κατοχή μας. Απαραίτητο εργαλείο όχι μόνο για τους ειδήμονες, αλλά και για όλους τους μουσικόφιλους, ακόμα και για τους λιγότερο μυημένους στη λεγόμενη "λόγια και σοβαρή μουσική", όπως ο γράφων. 

Ο συγγραφέας Θ. Ταμβάκος με την προτομή του Σ. Σαμάρα
στο Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας (07/12/2017) 
Πηγή: https://www.facebook.com/thomas.tamvakos

Γιώργος Ζαμπέτας - Και η βρόχα έπιπτε... στρέιτ θρου


Είκοσι χρόνια πέρασαν (1997) από τότε που η Ιωάννα Κλειάσιου και ο Στέλιος Ελληνιάδης, κυκλοφόρησαν το βιβλίο "Γιώργος Ζαμπέτας - Βίος και Πολιτεία" σε δύο τόμους, από τις "Εκδόσεις Ντέφι". Με το που ανοίγεις διαβάζεις το τετράστιχο του Δημήτρη Χριστοδούλου:

Πού ήσουνα φίλε κι άργησες
τα χρόνια έχουν φύγει
κι η πόρτα που σου άνοιξα
χίλιες πληγές μ'  ανοίγει.

Στη συνέχεια παρατίθενται τα κείμενα που έγραψαν για τον τεράστιο Γιώργο Ζαμπέτα (1925-1992), ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Στέλιος Ελληνιάδης, ο Άκης Πάνου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Ιωάννα Κλειάσιου "Κάτι σαν εισαγωγή" και στο τέλος του δεύτερου τόμου, τον επίλογο γράφει ο Γιώργος Ι. Κοντογιάννης, ενώ η συγγραφέας μαζί με τον Σωτήρη Λυκουρόπουλου ανέλαβαν την επιμέλεια της πλούσιας εργογραφίας του και την παράθεση πολλών ντοκουμέντων (αφίσες εποχής, παρτιτούρες, εξώφυλλα δίσκων, ιδιόχειρα σημειώματα του δημιουργού, κ.λπ.). Όλα αυτά, μαζί με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, είναι συμπληρωματικά και βοηθητικά της εξαιρετικής αυτής έκδοσης.
Η ουσία είναι οι μαρτυρίες του Ζαμπέτα, όλα όσα κατέθεσε τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του στη συγγραφέα, στις συχνές συναντήσεις τους στο Αιγάλεω.

Η αφήγηση ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της ζωής και της οικογένειάς του.  Στην πορεία μπλέκουν τα προσωπικά βιώματα με την ιστορία του τόπου. Από τους πρώτους έρωτες, στα Δεκεμβριανά. Από την επαφή με το χασίσι, στο κυνήγι από τους ΕΛΑΣίτες και στο Κόμμα. Από την στρατιωτική του θητεία στα μαγαζιά της εποχής και στις πρώτες μουσικές συνεργασίες...

Μιλά για όλους και για όλα όσα αγαπά, αλλά και για εκείνα που τον πικραίνουν. Ο Βαμβακάρης, ο Χατζιδάκις, ο Καζαντζίδης από τη μια... ο Θεοδωράκης, ο Νταλάρας και η Μερκούρη από την άλλη... ο Ζαμπέτας δεν χαρίζεται σε κανέναν, καταθέτει την δική του αλήθεια χωρίς φόβο και με πάθος και αυτό -είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε μαζί του, δεν έχει καμία σημασία- οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.


Θέλω να σταθώ όμως σε κάτι που μου έκανε (κακή) εντύπωση. Σε μία παράγραφο του κειμένου (σελ.35) που έγραψε ο διάσημος στιχουργός και συγγραφέας, Λευτέρης Παπαδόπουλος. Αφού γράφει ορισμένα εγκωμιαστικά όπως "Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα πρωταγωνιστούσε πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή" και πως τον θεωρεί έναν καταπληκτικό σόουμαν και τον καλύτερο οργανοπαίκτη με την πιο ξεχωριστή πενιά στην πιάτσα, κ.λπ. (καλά ως εδώ), συμπληρώνει παρακάτω:

"Πιστεύω πως ο Ζαμπέτας υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδοποιός. Δεν πιστεύω όμως, ότι είναι λαϊκός συνθέτης του ύψους του Βαμβακάρη, του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Παπαϊωάννου και του Μητσάκη. Μπορεί να έχει γράψει τα "Δειλινά", το "Σταλιά - Σταλιά", τον "Αλήτη", το "Γράμμα", το "Τι να φταίει", το "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" ή το "Κοντά στα ξημερώματα", που είναι ωραία τραγούδια και έγιναν και σουξέ, αλλά δεν έχει "κομίσει στην τέχνη" -λέει ο κος Παπαδόπουλος!-, μεγάλα τραγούδια, όπως είναι η "Φραγκοσυριανή", το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι", το "Χάραμα", τη "Συννεφιασμένη Κυριακή", το "Κομπολογάκι", τη "Φαληριώτισσα", κ.λπ.. Ακόμη, θεωρώ αδυναμία του, το γεγονός ότι τα ζεϊμπέκικά του-ρυθμός που χρησιμοποίησαν, με εξαιρετική επιτυχία, οι ρεμπέτες και οι ρεμπετογενείς συνθέτες- είναι ελάχιστα και όχι υψηλής ποιότητας".

Τι κάνει εδώ; Καταθέτει την απολύτως σεβαστή άποψή του. Συγκρίνει το μέγιστο Ζαμπέτα με όλα αυτά τα ιερά τέρατα, για να καταλήξει πως έγραψε λίγα και χαμηλής ποιότητας ζεϊμπέκικα, σε σχέση με όσους ανέφερε και το χειρότερο απ' όλα: Τραγούδια όπως Δειλινά - Αλήτης  - Μάλιστα κύριε - Που σαι Θανάση... είναι ωραία τραγούδια και σουξέ, όχι όμως μεγάλα τραγούδια! Αν δεν το ξέρατε, σας το λέει ο "Λε Πα του Έντεχνου" (όπως τον αποκαλεί και ο Τζίμης Πανούσης - να γελάσουμε και λίγο, μέρες που ναι). Αν είναι δυνατόν!

Φαντάσου να κυκλοφορήσει κάποτε ένα βιβλίο γι' αυτόν. Και κάποιος νεότερος συνάδελφός του να γράψει: Σπουδαίος στιχουργός ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, αλλά δεν έχει "κομίσει στην τέχνη" μεγάλα τραγούδια, όπως αυτά που έγραψε ο Νίκος Γκάτσος και η Ευτυχία Παπαγιανοπούλου....


Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μιχάλης Σουγιούλ - Ας ερχόσουν για λίγο...


Ο μουσικοσυνθέτης Μιχάλης Σουγιουλτζόγλου (1906-1958), τώρα που το σκέφτομαι, έχει γράψει μερικά από τα ωραιότερα -και πιο αγαπημένα μου- ελληνικά τραγούδια, ανεξάρτητα από είδη, εποχές και ταμπέλες. Άσε τον παλιόκοσμο να λέει - Το τραμ το τελευταίο - Ο μήνας έχει εννιά - Ας' τα τα μαλλάκια σου - Ας ερχόσουν για λίγο...

Αυτό το τελευταίο τραγούδι έδωσε και τον τίτλο στην βιογραφία που έγραψε το 2005 ο ραδιοφωνικός παραγωγός και μελετητής του ελληνικού τραγουδιού, Γιώργος Τσάμπρας: "Μιχάλης Σουγιούλ - Ας ερχόσουν για λίγο..." από τις Εκδόσεις Άγκυρα.

Η αλήθεια είναι πως άργησα λίγο να διαβάσω αυτό το βιβλίο, αλλά κάλλιο αργά, παρά αργότερα, που λένε! Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα και εύκολα, δε σε κουράζει και -ευτυχώς- σε ταξιδεύει στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, όπου έζησε και δημιούργησε αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης. Σε βάζει στο κλίμα της εποχής και αυτό δεν είναι λίγο για μια βιογραφία. Η γέννηση στο Αϊδίνι το 1906 από μια εύπορη οικογένεια του Μικρασιατικού Ελληνισμού, η μετανάστευση στην Ελλάδα λίγο πριν την Καταστροφή του 1922, οι πρώτες απόπειρες να σταθεί μουσικά στην Τρίπολη και στην Αθήνα και έπειτα οι τρεις γεμάτες, από καλλιτεχνική δημιουργία και καταξίωση, δεκαετίες στην Ελλάδα. Μουσικές και τραγούδια για το θέατρο (επιθεώρηση κυρίως), και τον κινηματογράφο αργότερα, συνεργασίες με σπουδαίους στιχουργούς και συγγραφείς και βέβαια, μουσικές συνευρέσεις και φιλίες με όλα σχεδόν τα θρυλικά ονόματα του "ελαφρού τραγουδιού" και της μουσικής διασκέδασης εκείνων των δύσκολων χρόνων.


Η Δανάη και η Σοφία Βέμπο, ο Μαρούδας και ο Γούναρης, η Μπελίντα, η Μελάγια και οι αδερφές Καλουτά, ο Αλέκος Σακελλάριος, η Σπεράντζα και προς το τέλος η Ζωζώ! Και τόσοι άλλοι! Περνούν από τις σελίδες ενός βιβλίου που γράφτηκε με αγάπη και με σκοπό όχι μόνο να γνωρίσουμε έναν δημιουργό του μακρινού (ή μήπως όχι και τόσο "μακρινού";) παρελθόντος, αλλά να αναρωτηθούμε γιατί και πώς αδικήθηκε, παραγκωνίστηκε, παρεξηγήθηκε κάποτε, από ορισμένους, μια ολόκληρη "κοσμοθεωρία" τραγουδιού!

Εξαιρετικά ενδιαφέρον το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο "1960-2000 : Τα ¨ελαφρά¨ σε νέες περιπέτειες" με συνεντεύξεις των Μάνου Χατζιδάκι - Μίκη Θεοδωράκη και τις απόψεις του κ. Τσάμπρα.

Στο βιβλίο υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αφίσες, ιδιόχειρα σημειώματα, επιστολές, θεατρικά προγράμματα από το αρχείο της οικογένειας, περιοδικών και εφημερίδων της εποχής.

Περισσότερα... στα βιβλιοπωλεία.


Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Επιστροφή στην παιδική δισκοθήκη!


Έχουν κυκλοφορήσει πολλοί δίσκοι με παραμύθια, νανουρίσματα και παιδικά τραγούδια. Άλλοτε εμπνευσμένοι, άλλοτε όχι και τόσο. Αρκετοί είναι οι δημιουργοί που αντιμετώπισαν το θέμα "Παιδικό Τραγούδι" με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όπως πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς οποιαδήποτε μορφή τέχνης, ειδικά όταν απευθύνεται στις ευαίσθητες ψυχές των μικρών παιδιών. Από το άλμπουμ "Εδώ Λιλιπούπολη" του 1980 και τους παιδικούς δίσκους που έκανε η  Μαρίζα Κωχ, μέχρι τις δισκογραφικές εργασίες που εξέδωσε τα τελευταία χρόνια ο συνθέτης Τάσος Ιωαννίδης και η στιχουργός Παυλίνα Παμπούδη, έχει κυλήσει πολύ νερό στ' αυλάκι!


Οι περισσότεροι μουσικοσυνθέτες και τραγουδοποιοί έγραψαν παιδικά τραγούδια, με αφορμή κυρίως κάποια θεατρικά παιδικά έργα: Γιάννης Μαρκόπουλος (Ντενεκεδούπολη από το κουκλοθέατρο της Ευγενίας Φακίνου), Γιάννης Σπανός (Μορμόλης του Ράινερ Χάχφελντ από την Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Γιάννη Φέρτη), Διονύσης Σαββόπουλος (Οδυσσεβάχ της Ξ. Καλογεροπούλου), Θανάσης Γκαϊφύλλιας (Τύμπανα, τρομπέτα και κόκκινα κουφέτα του Γιάννη Ξανθούλη), Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Τσιλίκης, κ.ά.



Αρκετοί είναι όμως και αυτοί που έχουν καταθέσει καθαρά παιδικούς δίσκους -με ή χωρίς τη συνοδεία βιβλίου- και θα ήθελα να σας τους προτείνω (η σειρά είναι εντελώς τυχαία):

1. Κάτω από ένα κουνουπίδι (Μάνος Λοΐζος - Γιάννης Νεγρεπόντης)
2. Κλόουν (Νότης Μαυρουδής - Δημήτρης Μανθόπουλος), αλλά και οι υπόλοιποι δίσκοι του κιθαριστή: Χάρτινο Καράβι, Λούνα Παρκ, Μουσικό Ανθολόγιο.
3. Ροκ Α Μπίλυ ο ζουμερός (Τόλης Κετσελίδης - Αργυρώ Αγγελοπούλου)
4. Λέγε ο ένας, λέγε ο άλλος (Θάνος Μικρούτσικος - Μαρία Παπαγιάννη)
5. Το φτερό του δράκου (Δημήτρης Μαρκατόπουλος - Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος)
6. Με τον Αίσωπο εκδρομή (Γιώργος Φραντζολάς).

Παραμύθια και τραγούδια, που μ' ευχαρίστηση μπορεί να ακούσει και ένας ενήλικας. Καλή χρονιά να έχουμε! Χρόνια πολλά!


Περισσότερα τραγούδια για παιδιά (όλων των ηλικιών) στον παρακάτω σύνδεσμο - playlist: https://www.youtube.com/playlist?list=PL-obBz-wMmmzxc5nyC8N7P7agpstoUBGt

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Μουσικές συνεργασίες στην Αθήνα του 1977 (Περιοδικό Αντί)

(Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για να τις δείτε καλύτερα!)

Ξεφυλλίζοντας το πολιτικό - πολιτιστικό περιοδικό "Αντί" (1972-2008) της Αριστεράς και συγκεκριμένα τον  δεύτερο τόμο του 1977, έπεσα επάνω σε δύο ενδιαφέροντα δελτία τύπου (με φωτογραφίες και αφισάκια). Τρία χρόνια μετά την πτώση της Χούντας και λίγο πριν τις Εθνικές Εκλογές (20 Νοεμβρίου), ταξιδεύουμε νοερά σε δύο μπουάτ της Πλάκας.


Πάνος Τζαβέλλας και Γιώργος Ζωγράφος φέτος μαζί στην Πλάκα ("Λήδρα"). Κοντά τους ο Ηλίας Λογοθέτης, η Νατάσα Παπαδοπούλου, ο Νίκος Λόλης, ο Χρήστος Ζούκας και η Τόνια Μάνεση, σ' ένα πρόγραμμα με τραγούδια της Αντίστασης, δημοτικά και ποντιακά, αντάρτικα και τραγούδια διαμαρτυρίας απ' όλο τον κόσμο. Ο Ζωγράφος ζωντανεύει το "νέο κύμα" της εποχής 1961-67 και ο Τζαβέλλας παρουσιάζει ένα νέο κύκλο τραγουδιών σε στίχους του Πέτρου Ανταίου, που έχει επιμεληθεί και τα κείμενα της ιστορίας της ΕΠΟΝ που δίνεται παράλληλα με σλάϊτς, ντοκουμέντα της εποχής και τραγούδια.


Το μεγάλο όνομα του Νέου Κύματος, ο Γιώργος Ζωγράφος, συνεργάζεται με τον Πάνο Τζαβέλλα που τότε ζει μεγάλες δόξες. Μαζί τους, στη μπουάτ "Λήδρα", ο καλός ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης, η σύντροφος του Τζαβέλλα, Νατάσα Παπαδοπούλου, ο τραγουδοποιός Νίκος Λόλης και άλλοι δύο νέοι ερμηνευτές (Ζούκας και Μάνεση). Πρόγραμμα ποιότητας, όπως βλέπουμε και στην παραπάνω αφίσα.


Τραγούδια του Νίκου Καββαδία παρουσιάζει (μέχρι τα Φώτα) η Μαρίζα Κωχ στο "Ρήγα" της Πλάκας - τραγούδια από το νέο της δίσκο. Μαζί της η Βούλα Σαββίδη σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και μια έκπληξη: Ο γνωστός σκιτσογράφος - στιχουργός Γιάννης ΛΟΓΟθέτης τραγουδάει δικές του επιτυχίες με μια ζωντανή... Λούλα!


Τελείως διαφορετικό κλίμα στη μπουάτ "Ρήγα". Η Μαρίζα Κωχ, καθιερωμένη ήδη ερμηνεύτρια, εκείνη την χρονιά μελοποιεί και ερμηνεύει Νίκο Καββαδία. Δίπλα της η Βούλα Σαββίδη που είχε τραγουδήσει λίγα χρόνια πριν "Τα Πέριξ" του Μάνου Χατζιδάκι, ο Γιάννης Λογοθέτης, αλλά και ο νεότατος Ηλίας Λιούγκος, ένα χρόνο μετά την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση στα "Παράλογα" του Χατζιδάκι. Τη μουσική επιμέλεια του προγράμματος είχε ο Τάσος Καρακατσάνης!

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Μιχάλης Κατσαρός - Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν

Ο Ηρωικός Ποιητής Μιχάλης Κατσαρός από τον Αλέκο Φασιανό (Πηγή: https://www.facebook.com/MichalisEKatsaros/)

Μουσική-Ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος - Ερμηνεία: Ξανθίππη Καραθανάση


Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος - Ερμηνεία: Τζίμης Πανούσης


Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης


Μουσική: Μιχάλης Τερζής - Ερμηνεία: Γιώργος Ζωγράφος

Πέντε μελοποιημένα ποιήματα του αγαπημένου μας ποιητή, Μιχάλη Κατσαρού. 

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: «καλά είμαι εδώ».
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: «Δόξα σοι ο Θεός».
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία «εισαγωγαί- εξαγωγαί»
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες, σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς, για το σοφό αρχηγό τους.
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία!

και η απάντηση στη λογοκρισία που δέχτηκε το παραπάνω ποίημα:
Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί -καθώς διαβάστηκε
ήταν ένα ζεστό άλογο
ακέραιο
-πριν διαβαστεί-
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσανε τις εντολές της.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε σε χρονοντούλαπα
από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους.

Αλλάξανε φράσεις σημαντικές -είχαν την εξουσία-
με τρόπο εξαφανίσανε την αντίσταση
σ’ ό,τι τους αφορούσε.
Σας κλέψανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν
–τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα-
ποιός είναι αυτός που πνίγει.

Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι.
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος;
Δεν θα μιλάς λοιπόν ποτέ;
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.