Συνέντευξη στο Θεοδόση Βαφειάδη
Οι Θραξ Πανκc είναι ένα μουσικό σχήμα με καταγωγή από τη Θράκη και συγκεκριμένα από τον Έβρο. Οι καταβολές τους πηγαίνουν πίσω στο 2006, όταν άρχισε να σχηματίζεται ένα συγκρότημα με ύφος αμιγώς παραδοσιακό. Με το πέρασμα των χρόνων, τα μέλη του άρχισαν να πειραματίζονται και να ενσωματώνουν στη μουσική τους σύγχρονη αισθητική και ύφος από διάφορα μουσικά είδη ανά τον κόσμο, αντίστοιχα με τα ακούσματά τους.
Εμφανίζονταν σε τοπικές εκδηλώσεις, έθιμα και γάμους, και σε μικρά φεστιβάλ ανά την Ελλάδα, με βασικά μέλη τον Βάϊο Χαρακοπίδη στην γκάιντα και το καβάλ και τον Γιώργο Σταυρίδη στο νταούλι και τη λύρα, μέχρι και το 2010, όταν έκαναν την πρώτη συναυλιακή τους εμφάνιση σε φεστιβάλ ως Θραξ Πανκc. Το 2015, με τον ερχομό του Πάνου Γκίνη στο ηλεκτρικό μπασοκίθαρο, ο ήχος του σχήματος απέκτησε έναν ιδιαίτερα ηλεκτρικό χαρακτήρα, με live looping, ψυχεδελικά περάσματα, βαριές κιθάρες, math ξεσπάσματα και πανκ αισθητική.
Μέχρι σήμερα, έχουν συμμετάσχει στα περισσότερα μεγάλα εγχώρια φεστιβάλ, αλλά και σε συναυλίες στο εξωτερικό (Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, κ.ά.). Το 2016 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP, με τίτλο «Πανκοπανηγυροψυχεδέλεια», ενώ το 2017 γνώρισαν τον Μάρκο Κουτσιανά, ο οποίος, με την ιδιότητα του ηχολήπτη και αναλαμβάνοντας την ηχητική επιμέλεια του νέου τους δίσκου, ενσωματώθηκε ως τέταρτο μέλος μέχρι και σήμερα. Όλοι μαζί πια, το 2019 παρουσίασαν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, το άλμπουμ "Thrax Punks", σε μια επιτυχημένη πανελλαδική περιοδεία.
Το 2023 κυκλοφορεί η μουσική που έγραψαν για το έργο “Βάκχες” του Ευριπίδη. Πρόκειται για πρωτότυπη μουσική, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά και σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη. Η παράσταση ανέβηκε το καλοκαίρι του 2021 με περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, ενώ η μουσική εκτελέστηκε ζωντανά σε Επίδαυρο, Ηρώδειο και Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας με το συγκρότημα επί σκηνής.
Το 2024 κυκλοφορεί η τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους, το άλμπουμ "Thrax Punks ΙΙ", στο οποίο ακούγεται και το εμβληματικό τραγούδι για την “Σπυριδούλα” σε στίχους Νεφέλης Μαϊστράλη.
Έχοντας πλέον βάση τους την Αθήνα, συνεργάζονται με καταξιωμένους καλλιτέχνες, γράφουν μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο και ταξιδεύουν παντού παρουσιάζοντας την δουλειά τους με μεγάλη επιτυχία.
Τους καλωσορίζουμε στις Νότες Λογοτεχνίας και τους ευχαριστούμε για τις απαντήσεις!
Με ποιες μουσικές και τραγούδια μεγαλώσατε; Τι ακούγατε στα σπίτια και στις παρέες σας στον Έβρο;
Βάιος: Φυσικά άκουγα πολύ παραδοσιακά τραγούδια, λόγω του παππού μου που ήταν γκαϊντατζής. Παράλληλα στην οικογένειά μου λόγω των γονιών μου ακούγαμε πολύ Μάνο Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη και αντίστοιχους καλλιτέχνες του έντεχνου της εποχής εκείνης. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το χιπ χοπ με συγκροτήματα όπως τα Hμισκούμπρια και οι FFC, μετά αγάπησα πολύ τη ροκ, πανκ και μέταλ μουσική, συγκροτήματα όπως οι Τρύπες, Linkin Park, Paparoach, Nevermore, Opeth, Βανδαλουπ, άκουγα και ρεμπέτικα, μετά στράφηκα και στην πιο ψυχεδελική μουσική, Pink Floyd, Porcupine Tree, Gong, έπειτα μυήθηκα στη μουσική του κόσμου και πλέον πραγματικά ακούω τα πάντα!
Γιώργος: Λιλιπούπολη! Το πήγα πολύ πίσω ... Την ίδια περίοδο στο αμάξι, στις εκδρομές με τους γονείς, ακούγαμε φουλ «λαϊκό» και «ρεμπέτικο» αλλά και Νίκο Ξυλούρη, Αρλέτα και άλλα. Λίγο αργότερα που ξεκίνησα μαθήματα βιολιού και βυζαντινής μουσικής μπήκε στη ζωή μου το «παραδοσιακό» και το «σμυρναίικο» ενώ παράλληλα ακούγαμε μέταλ, έντεχνα, χιπ χοπ, αλλά κυρίως Low bap, ελληνικό και ξένο ροκ και πανκ και σιγά σιγά ανακαλύπταμε μπάντες όπως “Lost Bodies”, “Slipknot”,“Gojira” και πολλά άλλα! Είχαμε και κάτι κασέτες που πάνω στο λευκό αυτοκόλλητο έγραφε χειρόγραφα «techno»!!! Και ναι, σήμερα ακούω ό,τι όμορφο αντιληφθώ!
Πάνος: Από μουσικές άλλο τίποτα. Ειδικά τις Κυριακές τα μεσημέρια πάντα έπαιζε κάτι στο πικάπ, συνήθως Διονύσης Σαββόπουλος να πω την αλήθεια. Αλλά ακόμα θυμάμαι μια κασέτα που την άκουγα φουλ: Γιώργος Κουρουπός "Συνέλευσις των ζώων" από τη μια πλευρά και από την άλλη "Έξι τραγούδια για ποντίκια". Όταν μεγάλωσα κατάλαβα την αξία αυτής της κασέτας. Ειδικά η "Συνέλευσις των ζώων” είναι παραμύθι γραμμένο από τον Περικλή Κοροβέση. Από εκεί και πέρα άκουγα πολύ Michael Jackson και όσο μεγάλωνα πιο ροκ και εναλλακτικές μπάντες: Radiohead, Rage against the machine, Τρύπες και πολλά άλλα!
Πότε και πώς μπήκατε στον χώρο της μουσικής;
Βάιος: Μπήκα στον κόσμο της μουσικής πιο συνειδητοποιημένα ως φοιτητής εκεί στα 18 -19 μου. Κάπου εκεί πήρα το πρώτο μου ηλεκτρικό μπάσο κι αυτό ήταν το έναυσμα για αυτή τη πορεία. Πάντα ψαχνόμουν μόνος μου ως αυτοδίδακτος μουσικός, όμως καθοριστικό ρόλο έπαιξαν ο Βαϊτσης Χαρακοπίδης (παππούς μου) στη γκάιντα, ο Βαγγέλης Δωρόπουλος επίσης στη γκάιντα που είχα κάνει κάποια μαθήματα στη Ξάνθη και φυσικά ο Βαγγέλης Κοντόπουλος, ο μπασίστας, υπήρξε επίσης μεγάλη επιρροή για εμένα, εκτός από το ηλεκτρικό μπάσο και το κοντραμπάσο. Συμμετείχα σε πολλά συγκροτήματα στη περιοχή της Ξάνθης, από συγκρoτήματα tribute στους Pink Floyd μέχρι τους The Coconaut Rockers!
Γιώργος: Τις Κυριακές στο δημοτικό σχολείο ο μαέστρος της φιλαρμονικής ερχόταν και μας έκανε μελόντικα! Κάπου εκεί άρχισα να πειράζω το αρμόνιο της αδερφής μου και να κακοποιώ το βιολί που πήρα στο γυμνάσιο όπως προανέφερα και έμαθα τελικά να παίζω χάρη στον συγχωρεμένο Κώστα Ταυρίδη από το Ελληνοχώρι. Πριν το 2000 είχαμε ένα σχήμα «Low Bap», τους “Σκηνοβάτες” που είχαμε κυκλοφορήσει τοπικά τον δίσκο μας “Το πρώτο βήμα”! Έπειτα μπήκα σε μια μπάντα της πόλης να δοκιμάσω το βιολί αλλά τελικά τραγούδησα! Τους «Mortuary»! Βγάζαμε τρελά γούστα σαν έφηβοι και παίζαμε «ροκ» «μέταλ» και «πανκ»! Τα επόμενα χρόνια παίξαμε με διάφορες μπάντες και όργανα «ρέγκε», «σκα», «σερφ» και «πανκ».
Πάνος: Η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά είχα πιάσει κιθάρα στο δημοτικό αλλά την παράτησα γρήγορα. Τρίτη Γυμνασίου έρχεται ο αδερφός μου από Σαλονίκη που ήταν φοιτητής με μια ηλεκτρική κιθάρα, μου έδειξε τρεις συγχορδίες και κάπου εκεί μπήκε το μικρόβιο. Το ίδιο καλοκαίρι βρήκα (ή με βρήκε, ακόμα δεν έχω καταλάβει) ο δάσκαλός μου, ο Δούκας Σισκόπουλος που χωρίς αυτόν στην Αλεξανδρούπολη δεν θα γινόντουσαν πολλά και μ' έβαλε στον κόσμο της κιθάρας. Τα παιξίματα τα ξεκίνησα από το λύκειο, αλλά όταν πέρασα στη Σαλονίκη ως φοιτητής το έψαχνα πολύ περισσότερο. Εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν κάπως σαν “μουσική πρωτεύουσα”. Πολλές και καλές μπάντες και υπέροχοι μουσικοί παντού. Είμαι πολύ τυχερός που την πρόλαβα σ' εκείνη την φάση και έγινα κομμάτι της σκηνής της.
Βάιος: Ναι σωστά, κάποτε δούλευα σε εργοστάσια στην Ξάνθη, όμως ήταν μία δουλειά που δυστυχώς στη χώρα μας δεν είχε και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας, κι επίσης δεν ήταν η δουλειά που γέμιζε την καθημερινότητά μου. Από τότε που εξ ολοκλήρου ασχολούμαι με τη μουσική, βρήκα αυτό που με γεμίζει και δίνει νόημα στη ζωή μου. Αν κάτι μου λείπει από την προηγούμενη ζωή μου είναι οι άνθρωποι με τους οποίους είχα συνδεθεί και που φυσικά κρατάμε ακόμα στενές σχέσεις και φυσικά η πανέμορφη Ξάνθη που επισκέπτομαι με την πρώτη ευκαιρία.
Γιώργος: Οι μελισσούλες και τα χωράφια παρόλο που έχουν κούραση... είναι μαγεία και με γεμίζουν εξίσου πάρα πολύ όπως η μουσική, οι συναυλίες και οι περιοδείες που ονειρευόμασταν όλοι από μικροί! Τα τελευταία χρόνια δεν πάω πάνω τόσο συχνά, αλλά με κάθε ευκαιρία παίρνω δυνατές δόσεις φύσης, οικογενειακής θαλπωρής, φίλων και μελισσοκομικού δηλητηρίου!
Πάνος: Έχεις κάνει έρευνα, όχι αστεία... Το λοιπόν, η αλήθεια είναι πως η μουσική είναι η κύρια ασχολία μου είτε με θραξ, είτε σαν σεζιον κιθαρίστας, είτε σαν συνθέτης για μουσική σε θεατρικές παραστάσεις. Οπότε μπορείς να πεις πως έχω εκπληρώσει πολλά όνειρα. Δεν ξέρω αν μου λείπει κάτι. Τα νιάτα μου νομίζω, αλλά αυτά λείπουν σε όλους. Όσον αφορά τους φίλους μου από Αλεξανδρούπολη, θεωρώ πως βρισκόμαστε και μιλάμε συχνά.
Νιώθετε πως βρήκατε τον δρόμο σας με το συγκρότημα αυτό; Τι είναι αυτό που σας δένει μέσα στα χρόνια; Και τι φοβάστε ότι μπορεί να σας χωρίσει στο μέλλον;
Βάιος: Το συγκρότημα αυτό ακόμα εξελίσσεται, αλλάζει και προχωράει μπροστά! Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να είμαστε ενωμένοι και να συνεννοούμαστε. Οπότε ξέρουμε τι φοβόμαστε και κάνουμε τα πάντα για να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και το δέσιμο μεταξύ μας. Για την ώρα τα καταφέρνουμε! Νιώθω πολύ τυχερός που υπάρχει αυτό το συγκρότημα! Είναι τα παιδικά μας όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.
Γιώργος: Όνειρο ζω... μη με ξυπνάτε ... είπα και πιο πάνω ... όσον αφορά τους Θραξ Πανκc μας δένει η ενέργεια που έχουμε και ανταλλάσσουμε με το κοινό την ώρα της συναυλίας και αυτό που με φοβίζει για το μέλλον είναι η κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας μας και όχι η εσωτερική τριβή της μπάντας.
Πάνος: Ελπίζω τον δρόμο μας να μην τον βρούμε ποτέ να πω την αλήθεια... Μας αρέσει να ψαχνόμαστε διαρκώς, ειδικά στη μουσική. Αυτό που μας δένει είναι σίγουρα όλα όσα έχουμε περάσει σαν μπάντα. Δέκα χρόνια δεν είναι λίγα άλλωστε. Από κει και πέρα πολλές φορές η συνεχόμενη τριβή μπορεί να φέρει και καμία ένταση παραπάνω αλλά ξέρεις... This is family! Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μας χωρίσει αλλά ξέρω πως άμα έρθει η μέρα που δεν θα έχω άγχος για τη συναυλία που είναι να παίξουμε, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αλλά νομίζω μέχρι τότε έχουμε ακόμα.
Πώς θα χαρακτηρίζατε τον μουσικό σας κόσμο και όλα αυτά που τραγουδάτε;
Βάιος: Έλα ντε, πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι να το περιγράφει επακριβώς! Είμαστε Θραξ Πανκc.
Γιώργος: Υβρίδιο! Ένα υβρίδιο και μια βόμβα. Και ...μη με ρωτάτε γι' αυτό παρακαλώ. Είμαι ...ευαίσθητη σ' αυτό το θέμα! (γέλια).
Πάνος: Είναι ένα συνονθύλευμα από τις αγαπημένες μας μπάντες. Έχει πανκ, έχει ψυχεδέλεια, έχει παράδοση... έχει λίγο απ' όλα. Το βασικό είναι πως έχει ψυχή. Όλα μας τα κομμάτια θέλουμε να έχουν ένα ξεχωριστό κόσμο και όλα μαζί να δημιουργούν ένα μουσικό σύμπαν. Κάπως έτσι σκεφτόμαστε όταν γράφουμε έναν δίσκο.
Σας αρκούν οι διασκευές των παραδοσιακών τραγουδιών ή σας αρέσει να δημιουργείτε και πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις;
Βάιος: Φυσικά και μας αρέσει να δημιουργούμε καινούρια τραγούδια και πρωτότυπη μουσική! Γι' αυτό ακόμα και τις διασκευές φροντίζουμε να τις αλλάζουμε τα φώτα. Είναι πολύ όμορφο να αφήνεις ένα ανεξίτηλο στίγμα με πρωτότυπες συνθέσεις στις μεταγενέστερες γενεές.
Γιώργος: Δεν αρκούν μόνο οι διασκευές αν και υπάρχει τεράστιος πλούτος στην θρακιώτικη και περαιτέρω στην ελληνική παράδοση! Έχουμε ήδη συνθέσει δική μας μουσική και προς τα εκεί πάει η βαλίτσα...
Πάνος: Στην αρχή ήθελα πολύ να βγάλουμε δικά μας κομμάτια αλλά η όλη δουλειά που ρίχνουμε για τις διασκευές είναι σαν να ξαναχτίζουμε το κομμάτι και αυτό έχει μια δικιά του μαγεία. Είμαστε ναι μεν υπόλογοι στην αρχική σύνθεση αλλά μας αρέσει πολύ να το αποδομούμε και να το παίρνουμε από την αρχή και να είναι ταυτόχρονα το ίδιο κομμάτι.
Γράφετε στίχους;
Βάιος: Μου αρέσει πολύ να γράφω στίχους ιδίως στις δικές μου προσωπικές δουλειές, τώρα με τους Θραξ Πανκc είναι πιο πολύπλοκο γιατί πολλές φορές δεν καλύπτουν το αισθητικό κριτήριο των υπόλοιπων μελών και το ύφος του συγκροτήματος.
Γιώργος: Δυσκολεύομαι κυρίως να τους τελειοποιήσω... αλλιώς έχω πολλά διάσπαρτα στιχάκια στα σημειωματάρια μου...
Πάνος: Έχω καιρό να ασχοληθώ με αυτό. Κάποτε το έκανα, ειδικά με παλιές μπάντες που έπαιζα. Με θραξ είναι λίγο δύσκολο να συμβεί αυτό μιας και η γλώσσα και ο τρόπος χρήσης της έχει αλλάξει εντελώς. Έχουν περάσει 100 χρόνια από τότε. Οπότε το να γράψουμε παραδοσιακό στίχο που να έχει και μια προφορά είναι πολύ πιθανόν να βγει λίγο γραφικό. Παρόλα αυτά κάνουμε τις προσπάθειές μας.
Ποια είναι η γνώμη σας για τον Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη (ο οποίος έγραψε και το “Μαργούδι” που παίζετε κι εσείς) και τον Χρόνη Αηδονίδη; Τους είχατε γνωρίσει;
Βάιος: Ήταν φοβεροί καλλιτέχνες και άφησαν πίσω τους μια πολύτιμη παρακαταθήκη, ιδίως ο Καρυοφύλλης που έγραφε εξαιρετική μουσική και στίχους.
Γιώργος: Τον Αηδονίδη ναι, τον είχα γνωρίσει! Δυστυχώς τον Δοϊτσίδη όχι αλλά και τους δύο τους έχω πολύ ψηλά για το πολυετές έργο τους και την πλούσια παρακαταθήκη!
Πάνος: Tον Χρόνη Αηδονίδη τον έζησα στην Αλεξανδρούπολη. Δεν τον γνώρισα αν και θα έπρεπε. Μιλάμε για δύο τεράστιους μουσικούς που διατήρησαν και εξέλιξαν με τον τρόπο τους την παράδοση.
Από παλιά (τέλη του '60) υπήρχαν γκρουπ και καλλιτέχνες που “πειραματίζονταν” με την παράδοση (Ν. Χουλιαράς, Μ. Κωχ, Θ. Γκαϊφύλλιας, Ανάκαρα, κ.ά.). Τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει έντονα αυτό το στοιχείο. Πώς το βλέπετε εσείς όλο αυτό;
Βάιος: Όταν κάποιο ρεύμα γίνεται πολύ δημοφιλές, στατιστικά μιλώντας, είναι λογικό να υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τα δικά μου γούστα και φυσικά υπάρχει και πολλή φύρα. Συνολικά νομίζω ότι ακούμε πολύ όμορφες μουσικές μέσα σε όλο αυτό, βέβαια θα ήθελα πολύ να ακούω ακόμα περισσότερη πρωτότυπη μουσική βασισμένη στις παραδόσεις της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.
Γιώργος: Περισσότερο από ποτέ σχήματα και καλλιτέχνες ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική αλλά και την εξέλιξη του! Αυτό μπορεί να μας κουράσει τώρα που το ζούμε αλλά μελλοντικά πιστεύω θα πάει κάπου πολύ καλά...
Πάνος: Κάθε είδος μουσικής έχει τον κύκλο του. Η παραδοσιακή μουσική στις μέρες μας, είναι στο απόγειό της. Σίγουρα είναι πολύ όμορφο να συμβαίνει αυτό αρκεί να έχει και μια ανάλογη εξέλιξη. Εδώ θα είμαστε για να δούμε.
Ποια γκρουπ και καλλιτέχνες της γενιάς σας ξεχωρίζετε και γιατί; Με ποιους νιώθετε μουσική συγγένεια;
Βάιος: Μου αρέσει πολύ η Σουρλουλού που τυχαίνει να είναι ένα σχήμα στο οποίο παίζω κι εγώ, όμως βλέποντάς το όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, μου αρέσει πολύ η μουσική που συνθέτουμε εκεί, όπως και ο τρόπος που διασκευάζουμε παλιά τραγούδια. Επίσης μου αρέσουν οι Gemma, ο Εισβολέας, οι Bazooka που δυστυχώς διαλύθηκαν, οι Electrobalkana, οι The Halay Lamba, οι Liokorno Quartet, η Βουκολική Διαταραχή, οι Banda Entopica και πολλοί πολλοί άλλοι.
Γιώργος: Μα είναι τόσες πολλές οι μπάντες που γουστάρουμε και συναναστρεφόμαστε επαγγελματικά και φιλικά και πέρα από το δικό μας ύφος που θα ‘ναι κρίμα να ξεχωρίσω κάποιες.
Πάνος: Πραγματικά, είναι τόσες μπάντες εκεί έξω που με πολλές απ' αυτές είχαμε την τύχη να μοιραστούμε και το ίδιο stage. Για μένα οι Vodka Juniors πάντα θα έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Εννοείται μας αρέσουν οι Frenzee, οι Paka Paka, οι Planet of zeus και τόσες άλλες.
Πώς νιώσατε με όλα αυτά που έγιναν τον Δεκέμβριο του 2025 με τους Banda Entopica στην Φλώρινα και με τους PAGAN στην Ξάνθη;
Βάιος: Δυστυχώς συνειδητοποίησα πόσο πίσω βρίσκονται ακόμα πολλοί συμπολίτες μας, όταν σκέφτονται με τόσο μίσος για τους γείτονες λαούς. Μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι είναι πραγματικά ίδιοι στον τρόπο ζωής τους με τους γείτονες, ακούν την ίδια μουσική, βλέπουν τον ίδιο αόρατο εχθρό, μοιάζουν πάρα πολύ στη καθημερινότητά τους και παρόλα αυτά τρέφουν αυτό το μένος. Το ακόμα χειρότερο είναι πως οι τοπικοί παράγοντες αντί να αναβαθμίσουν τις σχέσεις μεταξύ των γειτονικών λαών, είναι πρωτοστάτες στο γαϊτανάκι της καταστροφής, οδηγώντας μας ξανά στο μεσαίωνα, αντί να ενωθούμε και να προχωρήσουμε μπροστά σαν ενωμένα και δυνατά βαλκάνια.
Γιώργος: Απαράδεκτες συμπεριφορές που θυμίζουν μεσαίωνα... Δυστυχώς δεν θα σταματήσει άμεσα αυτό το κακό. Δεν έπεσα από τα σύννεφα γιατί από τότε που ξεκινήσαμε δεν ακούσαμε και λίγα, αλλά ευτυχώς έχουμε μάθει να τα προσπερνάμε χαμογελώντας. Και όπως λένε οι φίλοι και συνάδελφοι “Social Waste”... Άστους να λένε, να λένε, να λένε!!!
Πάνος: Κακά τα ψέματα, σ' αυτήν την χώρα που ζούμε, που ακόμα ακροβατεί ανάμεσα στην αρχαία ελληνική ιστορία και το Βυζάντιο χωρίς να ξέρει ποια ακριβώς είναι η ιστορική πορεία αυτού του τόπου, δεν γίνεται να μη περιμένεις τέτοιες αντιδράσεις. Το επίπεδο της παιδείας πέφτει διαρκώς και ο λόγος είναι αυτός. Όλα πάνε στραβά, οπότε πουλάμε λίγο πατρίδα, λίγο θρησκεία (ή δωδεκάθεο ανάλογα τι βολεύει) και όλα τα προβλήματα πάνε κάτω απ' το χαλάκι.
Πώς είναι να ζείτε στην Αθήνα;
Βάιος: Η Αθήνα είναι μία πόλη που σου αποκαλύπτεται σιγά σιγά και χρειάζεται λίγο να την καταλάβεις προκειμένου να την ευχαριστηθείς. Σίγουρα βρίσκεται πολύ πίσω σε υποδομές και σε συνειδητότητα των πολιτών στην καθημερινότητά της, πολλή κίνηση, σκουπίδια παντού όπως και στην υπόλοιπη επικράτεια, ασυνείδητοι οδηγοί που δεν σέβονται τους πεζούς, απώλεια πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων, φτωχές συγκοινωνίες, κατεστραμμένο οδόστρωμα. Όμως έχει πάρα πολύ πλούσια νυχτερινή ζωή, φοβερές παραστάσεις, εκθέσεις, performances, τρομερές μουσικές και πανέμορφα δίκτυα ανθρώπων στις εναπομείνουσες γειτονιές που τρενάρουν ακόμα το “gentrification”.
Γιώργος: Γιατί ξηγιέσαι έτσι τώρα; (γέλια). Ξέρεις τώρα ... έχει τα καλά της και τα κακά της ... «Την νύχτα είναι ολοφώτιστη, τη μέρα σκοτεινή» είχε πει ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Μου λείπει ακραία η φύση και η εύκολη πρόσβαση σε αυτή, αλλά από την άλλη έχει απεριόριστες επιλογές! Εγώ σαν καλός επαρχιώτης και σε συνδυασμό με το ελαστικό ωράριο του «καλλιτέχνη» έχω βρει τις ισορροπίες μου χωρίς ακόμη να έχω αδράξει όλες τις «καλές» πτυχές της...
Πάνος: Με δυσκολεύει αλλά γι' αυτό που κάνω και κάνουμε σίγουρα βοηθάει. Να μένεις στην Αθήνα είναι σαν να κάνεις συμφωνία με τον διάβολο. Θα σου δώσει αυτά που θες αλλά σου ρουφάει την ψυχή...
Βάιε, ο παππούς σου, ο αείμνηστος Βαΐτσης Χαρακοπίδης ήταν από τους σημαντικότερους γκαϊντατζήδες της Θράκης. Τι θυμάσαι από εκείνον; Τι συμβουλές σου έδινε για τη μουσική και το τραγούδι;
Βάιος: Ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε τη ζωή πολύ απλά και ευχαριστιόταν καθημερινά πράγματα όπως ένα καλό φαγητό, μερικά ποτήρια τσίπουρο, καλή μουσική και τοπικά έθιμα και πανηγύρια. Ασυναίσθητα έκανε μαύρο χιούμορ για πολλά υπαρξιακά ζητήματα, για τον θάνατο, τις ανθρώπινες σχέσεις και άλλα ζητήματα της καθημερινότητας. Αυτή η στάση ζωής μ' έχει στιγματίσει και μ' έχει βοηθήσει να βλέπω τη ζωή με μια πιο αστεία και αισιόδοξη οπτική. Ήταν ένας αυτοδίδακτος μουσικός και φυσικά μου μετέδωσε όλο αυτό τον τρόπο σκέψης για την αυτοεξέλιξη.
Γιώργο, δεν πιστεύω να παίρνεις επιδόματα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ τώρα που εργάζεσαι ως μουσικός!... Πέρα από την πλάκα, πως βλέπεις όλη αυτήν την διαχρονική ιλαροτραγωδία;
Γιώργος: Επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής... (γέλια)! Κι όμως παίρνω! Τα μελισσάκια είναι η «μισή» ζωή μου και με κάθε ευκαιρία πάω πάνω και τα περιποιούμαι και τα συντηρώ με τη βοήθεια φίλων και συναδέλφων! Το τεράστιο όμως αυτό σκάνδαλο, δηλαδή ένα ακόμη σκάνδαλο... και άλλα που ίσως δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί, δείχνουν την σάπια πτυχή του συστήματος. Την απληστία, το θράσος και την δίψα των κυβερνώντων και των επικαλυπτόμενων για χρήμα και ψήφους που φέρνουν τους πολίτες ακόμη πιο κοντά στη φτώχεια, τη δυσπιστία, την απελπισία και την εξαθλίωση... Για πόσο θα τους ανεχόμαστε, γαμώτο;
Πάνο, διαβάζω, μεταξύ άλλων, πως βασική σου καλλιτεχνική επιρροή είναι η μουσική σκηνή της Ισλανδίας και ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Πες μας γι’ αυτές τις επιρροές σου και πώς τις εφαρμόζεις σε αυτά που κάνεις τώρα;
Πάνος: Η Ισλανδία και λόγω γεωλογίας, έχει μια απίστευτη μαγεία. Οι μουσικές τους ακολουθούν της αναπνοές της φύσης τους. Είχα δει μια συνέντευξη των Sigur Ros που έλεγαν πως έγραφαν τα τύμπανα και παραλληλίζανε τα σπασίματα των πιάτων με τα κύματα που χτυπάνε τα βράχια. Όταν πήγα σε αυτήν την χώρα και είδα ποια είναι η σχέση τους με τη μουσική απλά τους λάτρεψα. Εκτός από αυτό ήμουν λάτρης της post rock σκηνής και ειδικά στην Ισλανδία έχουν εξαιρετικά συγκροτήματα. Όσον αφορά τον κινηματογράφο, όλοι ξέρουν την κλασική σκηνή του Μπέργκμαν στην “έβδομη σφραγίδα” όπου ο ιππότης παίζει σκάκι με τον θάνατο. Όπως είπα και πιο πάνω ασχολούμαι με σύνθεση πρωτότυπης μουσικής για θεατρικές παραστάσεις, οπότε όσο να πεις... βοηθάνε!
Μάρκο, εσύ πότε και πώς έμπλεξες με τους Θρακιώτες;
Μάρκος: Η ιστορία ξεκινά το 2017, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη ήταν τα παιδιά. Με ρώτησαν τι έκανα εκείνη την περίοδο και αν θα με ενδιέφερε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο συνεργασίας. Η πρόταση με ενθουσίασε και απάντησα αμέσως θετικά. Είχαμε ήδη συνεργαστεί στο παρελθόν σε δύο συναυλίες, όπου τους άρεσε ο ήχος που τους είχα κάνει και οι συζητήσεις που κάναμε σε σχέση με αυτόν, και έτσι προέκυψε η πρόσκληση. Αν δεν κάνω λάθος, ακολούθησαν ακόμη 3‐4 συναυλίες, και από εκεί και πέρα ουσιαστικά γίναμε τέσσερις.
Πόσο καθοριστική είναι η συμμετοχή ενός μόνιμου ηχολήπτη στο γκρουπ;
Βάιος: Ένας ηχολήπτης είναι εκεί για να δέσει ένα μουσικό σύνολο έτσι ώστε να απολαύσει ο ακροατής τη μουσική όσο περισσότερο γίνεται. Με τη πάροδο του χρόνου δε, εξελίσσει αυτό τον ήχο ποιοτικά και γνωρίζει σε όλες τις συνθήκες χώρων και διαφορετικών ηχοσυστημάτων, το πώς πρέπει να ακούγεται το συγκρότημα φροντίζοντας πάντα για το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Γιώργος: Τι να λέμε τώρα... Πολύ σημαντικός ο ρόλος του ηχολήπτη του σχήματος... Δεν είναι τυχαίο που ο Μάρκος είναι μέλος των Θραξ Πανκc από την πρώτη στιγμή!
Πάνος: Όταν άρχισε να σοβαρεύει η όλη φάση με τη μπάντα, το πρώτο πράμα που σκεφτόμασταν ήταν να έχουμε τον δικό μας ηχολήπτη. Δεν γίνεται να είναι κάποιος υπεύθυνος για τον ήχο μας σε κάποια συναυλία και να μην μας έχει ακούσει. Είναι πολύ σημαντικό, όσο σημαντικό είναι και το κομμάτι του μουσικού.
Για ποιες κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις έχετε γράψει μουσική και με ποιους άλλους καλλιτέχνες έχετε συνεργαστεί δισκογραφικά;
Βάιος: Έχουμε γράψει μουσική για μια ταινία μικρού μήκους που ονομάζεται “Όλα για όλα” σε σκηνοθεσία Μαρίνου Σκλαβουνάκη, με πρωταγωνιστές τους Μπισμπίκη, Σταμουλακάτο και Οικονομίδη. Για τη θεατρική παράσταση “Βάκχες” του Ευρυπίδη σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη. Για μια παράσταση για κουκλοθέατρο με την ομάδα Μαρμίτα και πολλές άλλες που αυτή τη στιγμή δε μπορώ να σκεφτώ.
Γιώργος: Τελευταία είχαμε γράψει μουσική και παίξαμε ζωντανά στη Θεσσαλονίκη για μια παράσταση στα πλαίσια του «Sykies fest» που ονομάστηκε “Συν S θύματα” σε ιδέα και σκηνοθεσία Ιωάννας Γεωργαντά και Θανάση Καλτσίκα. Επίσης παίξαμε σ' ένα κομμάτι του «Alex Sid» το “Ασήμι και σκουριά”.
Πάνος: Έχουμε βεβαίως και τις “Σπυριδούλες” της Νεφέλης Μαϊστράλη, αλλά και την Κυρά - Κατίνα, που γράψαμε με τον Δημήτρη Μητσοτάκη.
Πώς προέκυψε η εργασία σας στις “Βάκχες” του Ευριπίδη και τι σας εντυπωσίασε περισσότερο από την ενασχόλησή σας με την αρχαία ελληνική τραγωδία και τη συνεργασία σας με τους ηθοποιούς και τη Νικαίτη Κοντούρη που σκηνοθέτησε την παράσταση;
Βάιος: Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ ακραίο σενάριο με θλιβερό τέλος. Όμως κρύβει μέσα του μεγάλες αλήθειες της ανθρωπότητας, συμβολισμούς και φυσικά παραλληλισμούς για μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα. Όταν συνειδητοποίησα στο σύνολό τους όλα αυτά και φυσικά όταν παίξαμε το έργο ζωντανά στην Επίδαυρο ένιωσα δέος και θαυμασμό για εκείνους τους καλλιτέχνες του παρελθόντος. Από την άλλη όλος ο θίασος απαρτίζονταν από εξαιρετικούς ηθοποιούς και επαγγελματίες του θεάτρου που μας άφησαν την καλύτερη εντύπωση σε μια πολύ υψηλού επιπέδου συνεργασία, παρόλες τις δυσκολίες της εποχής του κορωνοϊού.
Γιώργος: Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μας έρθει κατά τη διάρκεια της καραντίνας όταν η Νικαίτη μας έστειλε ένα e-mail πιστεύοντας ότι η μουσική μας είναι ιδανική για τις Βάκχες του Ευρυπίδη. Απίστευτη εμπειρία να παίζεις ζωντανά τη μουσική σου στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο δίπλα σε τόσο σημαντικούς ηθοποιούς και συντελεστές!
Πάνος: Το θέατρο από μόνο του είναι μια υπέροχη εμπειρία. Πόσο μάλλον όταν είναι αρχαία τραγωδία και έχεις την τύχη να παίξεις τη μουσική σου σε ιστορικούς χώρους, όπως το Ηρώδειο και η Επίδαυρος. Δέος. Δεν έχεις να πεις κάτι άλλο.
Έχετε πάνω από 10 χρόνια στις ζωντανές εμφανίσεις. Ποιο ήταν μέχρι τώρα το καλύτερό σας live και πιο το χειρότερο και γιατί;
Βάιος: Δεν υπάρχει καλύτερο και χειρότερο λάιβ. Πραγματικά κάθε ένα είναι και μία διαφορετική εμπειρία που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μας.
Γιώργος: Ω...! Ναι, δεν είναι εύκολο να διαλέξεις. Αν και κάτι Σαμοθράκες... κάτι Άγραφα... κάτι Κύτταρα...!!!
Πάνος: Εγώ πάλι έχω αγαπημένα live. Είμαι αισθηματίας σε αυτά. Εννοείται το πρώτο που δεν ήμασταν καν ακόμα μπάντα αλλά και το live που παίξαμε πριν εννιά χρόνια στην Μυτιλήνη. Όσοι ήταν εκεί ξέρουν.
Μάρκος: Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχουν «καλά» και «κακά» live. Για μένα, κάθε εμφάνιση έχει τη δική της ψυχή, άλλη ενέργεια, άλλο κοινό, άλλες στιγμές που δεν επαναλαμβάνονται. Κάθε live κουβαλάει κάτι μοναδικό, κι αυτό είναι που το κάνει ξεχωριστό.
Παίξατε, όπως προαναφέρατε, στο δυνατό τραγούδι “Κυρά - Κατίνα” του Δημήτρη Μητσοτάκη, ένα κομμάτι - καταπέλτης στον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας κατά την γνώμη σας;
Βάιος: Το μεγαλύτερο πρόβλημα κατά τη γνώμη μου είναι πως ο μέσος Έλληνας προσπαθεί να κυνηγήσει μία καριέρα με βασικό κίνητρο την οικονομική αποκατάσταση αδιαφορώντας εάν η σταδιοδρομία αυτή προσαρμόζεται στις ανάγκες του και στα όνειρά του. Το αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές επιβαρύνει τον ίδιο, αλλά και τον περίγυρό του καθιστώντας τον στάσιμο, με ψυχολογικά προβλήματα και πολλές φορές αυτή η πίεση που προκύπτει τον οδηγεί σε αόρατους εχθρούς και πεποιθήσεις, όπως το μεταναστευτικό, η στροφή σε θρησκείες και πολλές φορές στο κυνήγι “μαγισσών”.
Γιώργος: Τα τελευταία χρόνια ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού βιώνει συνθήκες που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας και αντί να αντιδράσουμε μαζικά απέναντι στο τέρας και να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν, τρέχουμε για την επιβίωση και τρωγόμαστε μεταξύ μας και μας φταίνε οι πρόσφυγες ξεχνώντας την ιστορία μας...
Πάνος: Οι ταμπέλες. Διαρκώς ψάχνουμε να βάλουμε ταμπέλες στους ανθρώπους και στους εαυτούς μας για ένα λόγο που το έχει επιβάλει το πολιτικό σύστημα. Να τρωγόμαστε μεταξύ μας και αυτοί να κάνουν τις μπίζνες τους. Ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι.
Τι άλλο σας ενοχλεί στη χώρα μας και στους Έλληνες σήμερα;
Βάιος: Η στασιμότητα και κυρίως τα παραπάνω που περιέγραψα όσο πιο συνοπτικά μπορούσα.
Γιώργος: Ξεχνάμε πολύ εύκολα γαμώτο...
Πάνος: Θ' απαντήσω με ένα στίχο από Τρύπες: "Ξύπνησαν πάλι οι άθλιες σκουριασμένες ορδές. Λυσσασμένες θρησκείες, πατρίδες, οικογένειες. Σκούζουν και σφάζονται για ένα καλύτερο χθες. Μα οι σημαίες τους ανεμίζουν βρομερές και νικημένες".
Μάρκος: Και εγώ θα απαντήσω με ένα τραγουδάκι από τις Τρύπες γιατί νομίζω ότι κολλάει ωραία το οποίο είναι το “Κράτα το σόου Μαϊμού“.
Τι σας αρέσει ακόμα στην πατρίδα μας και ποιο είναι το μεγάλο σας όνειρο;
Βάιος: Έχουμε εξαιρετικό φαγητό, πανέμορφη φύση, αίσθηση ελευθερίας και ανεμελιάς, πάρα πολλή και διαφορετική μουσική, ήθη και έθιμα, απολαυστικό τρόπο ζωής και ζεστούς ανθρώπους. Θα θέλαμε να δούμε κάποια στιγμή αυτή η χώρα να αποκτά μια πιο ολιστική και εξορθολογισμένη εξέλιξη, με πιο ανοιχτά μυαλά και αλληλεγγύη.
Γιώργος: Είναι πολλά! Η θάλασσα, τα βουνά, η φύση και το κλίμα, ο μουσικός πλούτος, τα γλέντια, τα πανηγύρια και η νυχτερινή διασκέδαση, η «ελευθερία», η καλή μάσα, η φιλοξενία και οι άνθρωποι! Γίνεται να ισορροπήσει η πολιτική κατάσταση αυτής της χώρας αλλά και οι σχέσεις των λαών μεταξύ τους;
Πάνος: Η φύση. Όσο ακόμα την έχουμε δηλαδή. Αλλά αυτό που έχουμε στην Ελλάδα λίγες χώρες στον κόσμο το έχουν. Θάλασσα, βουνά, νησιά, τέσσερις εποχές (αν και τελευταία έχει στραβώσει λίγο κι αυτό).
Μάρκος: Αυτό που μου αρέσει είναι όλα αυτά που αρέσουν στους περισσότερους, όπως το φαγητό μας, τα βουνά, οι θάλασσες, οι λίμνες, γενικά αυτή η φύση που αλλάζει από μέρος σε μέρος αλλά έχει και κάτι συγκεκριμένο. Επίσης, η παράδοση και τα έθιμα της για να μην ξεχνιόμαστε! Για το όνειρο τώρα δεν ξέρω τι να πω... μπορεί κάποια στιγμή να δω κάτι...
Ποιες είναι οι μελλοντικές σας κινήσεις; Τα άμεσα επαγγελματικά σας βήματα;
Βάιος: Καινούριοι δίσκοι, φρέσκες μουσικές και πολλές πρόβες.
Γιώργος: Να μην βγάλουμε έναν καινούριο δίσκο;
Πάνος: Ήδη αρχίζουμε και δουλεύουμε καινούρια κομμάτια. Το κυριότερο είναι να είμαστε υγιείς και όρεξη για μουσική έχουμε μπόλικη. Οπότε αυτός είναι ο στόχος. Να παίζουμε μουσική.
Μάρκος: Καινούριος δίσκος, συνεργασίες με άλλους μουσικούς και μετά πάλι στον δρόμο για συναυλίες!
Σας ευχόμαστε τα καλύτερα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου