Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Μέρες & Νύχτες Ραδιοφώνου στη Θράκη


Η 13η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. Αυτό δε σημαίνει τίποτα απολύτως, απλώς είναι μια καλή αφορμή για μερικές σκέψεις περί ραδιοφώνου!

Ραδιόφωνο λοιπόν. Μια λέξη μαγική για όσους μεγάλωσαν ακούγοντάς το, αλλά και για όσους ασχολήθηκαν κάποια στιγμή της ζωής τους με το ωραιότερο και αμεσότερο μέσο μαζικής επικοινωνίας, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Τις πρώτες ραδιοφωνικές εκπομπές τις έκανα στα εφηβικά μου χρόνια (τέλος Γυμνασίου – αρχές Λυκείου), και για 15 χρόνια περίπου (μέχρι το 2014), συνεργάστηκα με διάφορους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της Θράκης, ως ραδιοφωνικός παραγωγός και μουσικός επιμελητής, παράλληλα με την κύρια επαγγελματική μου δραστηριότητα. Τις καλύτερες μέρες και νύχτες ραδιοφώνου τις έζησα στους ραδιοσταθμούς: Maximum FM & Θράκη FM, στην Αλεξανδρούπολη. 


Τα τελευταία τρία χρόνια απέχω. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Όσο περνά ο καιρός, όλο και περισσότερο σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς σήμερα μία νέα μουσική ραδιοφωνική εκπομπή. Ο κόσμος ακούει όλο και λιγότερο ραδιόφωνο, έχω την αίσθηση πως ως μέσο, έχει χάσει τη δυναμική του, αλλά και τη γοητεία που είχε κάποτε. Ακόμα κι εγώ που το λάτρευα από μικρό παιδί, τώρα πια το ανοίγω σπάνια και μόνο εν κινήσει, όταν οδηγώ και ταξιδεύω με το αυτοκίνητο. 

Το διαδίκτυο, καλώς ή κακώς, έχει σαρώσει τα πάντα. Και σε συνδυασμό μ’ αυτά που ακούει -και με αυτούς που ακούει- κανείς σήμερα στο ραδιόφωνο, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να το ανοίξεις, πόσο μάλλον όταν όλα αυτά που θέλεις ν’ ακούσεις τα έχεις στη δισκοθήκη σου ή στον ηλεκτρονικό υπολογιστή σου. 

Από την άλλη, οι ιδιοκτήτες των ραδιοφωνικών σταθμών δε θέλουν (γιατί έτσι έμαθαν να φυτοζωούν στο «χώρο») ή αδυνατούν (λόγω της γενικής οικονομικής δυσπραγίας) να πληρώσουν ραδιοφωνικές παραγωγές και αναζητούν «εθελοντές» (κορόιδα; ψώνια; ευαίσθητους ονειροπόλους που νομίζουν ότι θα σώσουν το ελληνικό τραγούδι με τις εκπομπές τους; δεν ξέρω!) για να γεμίζουν τα προγράμματά τους και να μεταδίδουν τις διαφημίσεις τους. 


Προτιμώ χίλια χρόνια να μην κάνω ραδιόφωνο, από το να συμμετέχω, με όση ευθύνη μου αναλογεί, σ’ αυτήν την (παλιο) κατάσταση. Τα περισσότερα ραδιόφωνα, εξάλλου, είναι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις υπό εξαφάνιση και το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η πολιτιστική πλευρά ενός μέσου που όπως προανέφερα, έχει χάσει πια την αξία του. Δε γνωρίζω ποιο θα είναι το μέλλον, ίσως το διαδικτυακό ραδιόφωνο, αρκεί να μη μείνει στο επίπεδο ενός κακώς εννοούμενου εθελοντισμού και πειραματισμού. Υπάρχει δρόμος ακόμα, αλλά δεν ξέρω ποιος έχει τη διάθεση να τον διανύσει αυτή την εποχή.

Όσο για μένα, προτιμώ να ξοδεύω τον χρόνο και την ενέργειά μου σε κάτι πιο δημιουργικό και χρήσιμο. Και αυτό σίγουρα δεν είναι το να κάνω «τζάμπα ραδιόφωνο», για διάφορους «τζάμπα μάγκες»

Και τέλος, μια συμβουλή προς όλους τους φίλους που θέλουν ν' ασχοληθούν με την παραγωγή και τη δημοσιογραφία: Μην κάνετε εκπομπές (ραδιοφωνικές-τηλεοπτικές) και συνεντεύξεις - ρεπορτάζ κ.λπ. για εφημερίδες, έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά "δωρεάν". Όλοι κερδίζουν, εκτός από εσάς που τρέχετε!


Δεν υπάρχουν σχόλια: