Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Συνέντευξη Γιώργου Νταλάρα στο Θεοδόση Βαφειάδη



Σύντομη συνέντευξη του Γιώργου Νταλάρα στο Θεοδόση Βαφειάδη και στο πολιτιστικό ιστολόγιο της Θράκης "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια", με αφορμή τη συναυλία-αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα. (Αλεξανδρούπολη, 20/07/2013)



Κύριε Νταλάρα, πώς ξεκίνησε αυτό το αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα;­

Παίξαμε αυτά τα σπουδαία τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα στο Ηρώδειο πριν επτά χρόνια περίπου με τη Γλυκερία και πριν ένα χρόνο με κάλεσε ο γιος του Απόστολου, ο Κώστας Καλδάρας, ως υπεύθυνος πολιτιστικών του Δήμου Νάουσας -ο Κώστας Καλδάρας δεν άντεξε την Αθήνα, όπως πολλοί άλλοι και μένει μόνιμα στη Νάουσα. Δέχτηκα με μεγάλη χαρά αυτήν την πρόσκληση και το ένιωσα σαν χρέος σε έναν κορυφαίο δημιουργό. Ο Κώστας είναι σαν αδερφός μου, μιας και πηγαίνω στο σπίτι τους από τα εφηβικά μου χρόνια. Είμαστε σαν μια οικογένεια. Στη Νάουσα λοιπόν τραγούδησα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου σε μια ωραία και ζεστή βραδιά, με μεγάλη επιτυχία. Έδωσα το λόγο μου τότε, πως θα συνεχίσω αυτό το αφιέρωμα και τον κράτησα.

Έχετε κάνει πολλά αφιερώματα σε σημαντικούς δημιουργούς. Θεωρείτε τον Απόστολο Καλδάρα έναν από τους πιο αδικημένους;

Ο Απόστολος Καλδάρας είναι ένας από τους μεγαλύτερους λαϊκούς μουσικοσυνθέτες, αλλά και από τους πιο παραμελημένους, ναι. Γι’ αυτό ακριβώς ήθελα να συνεχίσουμε αυτό το αφιέρωμα και σε άλλες πόλεις. Και το συνεχίζουμε παρέα με τη Γλυκερία, με μεγάλη μας χαρά.

Τί θυμάστε από τη συνεργασία σας;

Πολλά θυμάμαι, αλλά θέλω να σταθώ στο γεγονός πως στήριξε πολλούς νέους τραγουδιστές στο ξεκίνημά τους. Τα πρώτα τραγούδια που είπε η Γλυκερία ήταν δικά του. Συνεργάστηκε βέβαια και με τον Καζαντζίδη, το Μπιθικώτση, το Διονυσίου, τον Αγγελόπουλο, τη Μοσχολιού, αλλά έδωσε και μεγάλες επιτυχίες στον Πάριο, στην Αλεξίου, στην Τσαλιγοπούλου, στον Καρακότα και βέβαια σ’ εμένα. Και όλα αυτά στα πρώτα μας χρόνια. Και μας έδωσε καλά τραγούδια που μπορεί σήμερα να μην υπάρχουν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, αλλά έχουν μείνει στη μνήμη του λαού και στις ψυχές μας. Η επιτυχία αυτών των συναυλιών αποδεικνύει αυτό που προανέφερα.

Αρκετοί φίλοι και θαυμαστές σας θα θελήσουν στην αποψινή συναυλία στην Αλεξανδρούπολη να ακούσουν και Κουγιουμτζή, Λοΐζο, Νικολόπουλο…

Να σας πω την αλήθεια, μου αρέσει οι συναυλίες μας να είναι θεματικές. Έχουμε κάνει δεκάδες αφιερώματα σε κορυφαίους δημιουργούς, όπως Λευτέρης Παπαδόπουλος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Μάνος Λοΐζος, Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Μάρκος Βαμβακάρης...
Δε μου αρέσει επειδή έκανα πολλούς προσωπικούς δίσκους με γνωστά τραγούδια, να βγαίνω απλώς να τραγουδάω τις επιτυχίες μου. Όχι πως αυτό είναι κακό, αρκετές φορές το έχω κάνει. Και συνεχίζω να το κάνω ειδικά όταν τραγουδάω στο εξωτερικό που δεν υπάρχουν πολλοί  Έλληνες. Κάνω αναγνωριστικές, ας το πούμε έτσι, συναυλίες. Αλλά εδώ στην πατρίδα μου θέλω οι συναυλίες να έχουν ένα συγκεκριμένο θέμα. Αυτό προσπαθώ πάντα.
Όσο για τον κόσμο που θα έρθει να μας ακούσει, ξέρει πως ποτέ δεν τους έχω κοροϊδέψει, ποτέ δεν έχω κάνει προχειρότητες στη δουλειά μας και στη σχέση μας όλα αυτά τα χρόνια με τον κόσμο. Ξέρουν καλά και θα το δείτε και εσείς, πως το έργο του Απόστολου Καλδάρα που περιλαμβάνει πάνω από 500 τραγούδια, τα 100 είναι τεράστιες επιτυχίες. Ειδικά τα έργα «Μικρά Ασία» και «Βυζαντινός Εσπερινός», με τα λόγια του Πυθαγόρα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στέλνουν πολλά μηνύματα στον κόσμο και η κοινωνία μας έχει ανάγκη αυτά τα μηνύματα, γιατί δυστυχώς εμείς ως λαός κάθε τέσσερις ή πέντε δεκαετίες καταφέρνουμε να σπάμε την πορεία μας προς τα εμπρός και να γυρίζουμε πίσω ως κοινωνία. Είτε οικονομικά, είτε πολιτικά, είτε ιδεολογικά. Δυστυχώς τα κάνουμε αυτά, δεν έχει σημασία ποιος φταίει και γιατί, αλλά τα κάνουμε. Είναι μέσα στη ρίζα του λαού μας να είναι ανικανοποίητος και να προσπαθεί για το καλύτερο, με τον χειρότερο τρόπο…

Έχετε πολλά χρόνια να εμφανιστείτε στη Θράκη και ειδικά στην Αλεξανδρούπολη. Γιατί;

Τον τόπο σας τον αγαπώ, αλλά δυστυχώς έχω να έρθω πολλά χρόνια. Έχω κάποιες πικρές εμπειρίες από τον αδερφό μου που ήταν στρατιώτης πριν πολλές δεκαετίες εδώ και ερχόμουν να τον δω. Είχα πάντα μια πολύ όμορφη εικόνα για τη φύση και μια πολλή άσχημη εικόνα για την παραίτηση της πολιτείας απέναντι σ’ έναν μαγικό τόπο, όπως η Θράκη. Αυτό που είδα τώρα που ερχόμουνα όμως, με γέμισε χαρά. Πρώτα απ’ όλα η Εγνατία Οδός είναι ένα πραγματικό απόκτημα γι’ αυτή την περιοχή. Βλέπω όμως και μέσα στην πόλη της Αλεξανδρούπολης τις αλλαγές που έχουν γίνει και χαίρομαι πραγματικά. Δεν ξέρω πώς είναι η καθημερινή ζωή, φαντάζομαι πως όπου ζουν άνθρωποι υπάρχουν τα καλά και τα κακά, αλλά αρκετά πράγματα βλέπω πως είναι βελτιωμένα.

Μην ξεχνάτε όμως πως περνάνε τα χρόνια, εγώ έγινα παππούς, έχω δύο εγγόνια. Ο καιρός περνάει για όλους μας. Ξέρετε ότι έκανα πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου. Πολλές αλλαγές, πολλές προεκτάσεις μέσα από αυτήν τη δουλειά. Είμαι γεμάτος. Κάποια στιγμή νιώθεις πως η δουλειά σου γίνεται μόδα και τότε έχεις την ανάγκη να κρατήσεις αποστάσεις. Στη δουλειά μας έρχονται καμιά φορά άνθρωποι και νοοτροπίες που δεν έχουν σχέση με αυτό που προτείνεις και ξαφνικά το είδωλό σου μετατρέπεται. Εγώ, κύριε Βαφειάδη, δεν ήθελα το είδωλο που ο κόσμος έχει φτιάξει μέσα στο μυαλό του να αλλοιωθεί. Θέλω να παραμείνω αυτό που ήμουν πάντα. Ένας εργάτης του τραγουδιού, ο οποίος σέβεται και εκτιμά το παρελθόν του, ποτέ δεν ανέτρεψε τους ανθρώπους που στήριξαν αυτό το τραγούδι, αλλά πάντα στάθηκε μπροστά στις κακοτεχνίες της τραγουδοποιίας, στηλιτεύοντας ανθρώπους και νοοτροπίες που βλάπτουν αυτό που λέμε καλό τραγούδι.
Θα μου πείτε ο καιρός αλλάζει, οι μουσικές αλλάζουν, οι προτιμήσεις του κόσμου αλλάζουν. Είναι σωστό αυτό και το αποδέχομαι, αλλά δεν μπορώ να επικροτώ τα παρατραγουδιστικά φαινόμενα. Επικροτώ συνεχώς όμως, χωρίς φειδώ, τους ανθρώπους που θαυμάζω.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι – καλλιτέχνες στη (ή από τη) Θράκη;

Φυσικά και υπάρχουν. Ο μεγάλος μου δάσκαλος ο θρακιώτης Χρόνης Αηδονίδης, που ζει βέβαια στην Αθήνα, ο καλός μου φίλος και στιχουργός Λευτέρης Χαψιάδης και βέβαια ο τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Το Θανάση δεν τον εκτιμώ μόνο για την καλλιτεχνική του πορεία, αλλά και για τη μαχητικότητά του. Ήμουν από τους πρώτους ανθρώπους που πλησίασε ο Θανάσης και μου μίλησε για το Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας. Και δυστυχώς το αφήσαμε, του το χρωστάω όμως… Χαίρομαι που κατάφερε μέσα από τον πολύχρονο αγώνα του να κινητοποιήσει τον κόσμο έτσι ώστε να λειτουργήσει αυτό το θέατρο. Έδειξα κάποιο ενδιαφέρον τότε προσπαθώντας να πλησιάσω και εγώ κάποιους ανθρώπους από την Αθήνα, για να αντιληφθούν και αυτοί στο κέντρο τί ακριβώς συμβαίνει, αλλά πρέπει να σας πω ότι πολλές φορές αυτά τα σπουδαία πράγματα για κάποιους τόπους, είναι ψιλά γράμματα για ορισμένους ανθρώπους. Με την πρώτη ευκαιρία θα συνευρεθούμε με το Θανάση!

Δεν υπάρχουν σχόλια: