Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Παλιά συνέντευξη του Θανάση Γκαϊφύλλια στον Τάσο Κουτσοθανάση


Μετά τις παλιές συνεντεύξεις του Χρόνη Αηδονίδη (http://theovaf.blogspot.com/2011/12/blog-post_23.html) και της Ελένης Βιτάλη (http://theovaf.blogspot.com/2011/12/blog-post_482.html) σας παρουσιάζουμε άλλη μια συνέντευξη του Τάσου Κουτσοθανάση από το βιβλίο του: "Οι χρυσές δεκαετίες του ελληνικού τραγουδιού" (Εκδόσεις Δρόμων). Αυτή τη φορά ο Τάσος Κουτσοθανάσης κουβεντιάζει με τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 7 Μαρτίου του 1975 στο περιοδικό "Ντομινό":

Στην Πλάκα όπου εμφανίζεται ο Νίκος Ξυλούρης με το επιτελείο του, ιδιαίτερη εντύπωση κάνει ένας νέος πολυσύνθετος καλλιτέχνης με έντονη προσωπικότητα. Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας είναι ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, αφού παρουσιάζει κάτι ξεχωριστό στο ελληνικό τραγούδι. Για το ξεκίνημά του μιλάει ο ίδιος:

Κατέβηκα στην Αθήνα στις αρχές του 1971 και περιπλανήθηκα μέχρι που μου έδωσε την ευκαιρία η Μαρίζα Κωχ να τραγουδήσω σ' ένα καλοκαιρινό πρόγραμμα. Αυτό στάθηκε το ξεκίνημά μου. Σε λίγο έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο με τα "Ανάκαρα", το "Ωτοστόπ". Γράφω τα τραγούδια μου μόνος μου σε δικούς μου στίχους ή σε ποιήματα γνωστών ποιητών όπως του Κώστα Καρυωτάκη, του Τάσου Λειβαδίτη, του Ναζίμ Χικμέτ, του Μάνου Ελευθερίου κ.ά.


Ποιο είναι το στυλ που υπηρετείς;

Το στυλ μου είναι μια καθαρά προσωπική διάθεση, ένα κράμα αυτών που έχω μέσα μου, που ξεκινούν από τα Θρακιώτικα Ζωναράδικα, περνούν στους ήχους της φιλαρμονικής, ανακατεύονται με τους ήχους της Ανατολής, τους αμανέδες, ξαφνικά ανακαλύπτω τον Σαββόπουλο, ψάχνω τους δυτικούς ρυθμούς και καταλήγω σε μένα. Εκφράζομαι όπως νιώθω. Προσφέρω τον εαυτό μου. Το τραγούδι μου είναι κραυγαλέο, είναι μια ανάγκη από τις πιέσεις που νιώθω γύρω μου (κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές) να φωνάξω...


Απ' ό,τι φαίνεται, εσύ προσπαθείς να ξεφύγεις απ' το εμπορικό κύκλωμα. Σκοπεύεις σε υψηλή ποιότητα. Είναι όμως ώριμο το κοινό μας να δεχθεί κάτι καθαρά προσωπικό;

Πιστεύω πως σύντομα ο κόσμος θα πάψει να δέχεται ό,τι του προσφέρουν οι έμποροι της τέχνης και θ' αρχίσει να ζητά περισσότερη αλήθεια! Ή μάλλον άρχισε ήδη!

Προσωπικά ψάχνω να βρω λέξεις και ήχους που θα εκφράσουν όσο καλύτερα γίνεται την ανάγκη που νιώθω μέσα μου να φουντώνει και να με ζορίζει. Μακάρι να μπορούσαν όλοι οι άνθρωποι να φωνάξουν δυνατά. Τότε θα πίστευαν στη φωνή τους...


Παρακολουθώντας στο πάλκο τον εξαίρετο νέο καλλιτέχνη να ερμηνεύει με τόσο πάθος τα τραγούδια του, μοιάζει σαν να μην βρίσκεται σ' αυτόν το χώρο, σαν να τραγουδάει έτσι για να ξεσπάσει ο ίδιος, να ξεφύγει από ορισμένες καταστάσεις.

Ναι, λέει ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, όταν τραγουδάω νιώθω να ξεκόβω από τον κόσμο κι έτσι που μένω μόνος, γίνομαι ένα με το τραγούδι και θαρρώ πως το γράφω για κείνη την ώρα...

Κάντε κλικ στις σελίδες για μεγέθυνση: 






Πηγή: "Οι χρυσές δεκαετίες του ελληνικού τραγουδιού" (Εκδόσεις Δρόμων - Τάσος Κουτσοθανάσης - Β' Τόμος - 2007)


Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους και καλή χρονιά!!!
Να μείνουν μόνο τα τραγούδια... 

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Ο τελευταίος δίσκος του Άγγελου Σκορδίλη: Ταξιδιώτης των καιρών


Δελτίο τύπου από τη δισκογραφική εταιρεία "Καθρέφτης":


Άγγελος Σκορδίλης
Tαξιδιώτης των καιρών
K227


1.Ο Κουρελής κι η μπαλλαρίνα   04:21
Άγγελος Σκορδίλης 
2.Ταβέρνα   05:00                                         
Άγγελος Σκορδιλης + φίλοι   
3.Θα σου κάνω το τραπέζι   03:29
(να μου κάνεις το κρεβάτι)
Άγγελος Σκορδίλης                                    
4.Aggouria…   02:53                                 
Άγγελος Σκορδίλης + φίλοι                       
5.Της ζωής τα δανεικά   06:11                     
Άγγελος Σκορδίλης                                     
6.Oι ταξιδιώτες των καιρών   04:08              
Πένυ Ξενάκη                                             
7.Ικεσία   03:41                                         
Βασίλης Λέκκας
8.Δεν ξαναπερνώ   05:34                                 
(Παραδοσιακό Ηπείρου) Κώστας Ιακωβάκης
9.Κοντούλα λεμονιά   04:58                                
(Παραδοσιακό Ηπείρου) Γιάννης Κούτρας
10.Τι σε μέλλει εσένανε    06:44                
(Παραδοσιακό Σμύρνης) Άγγελος Σκορδίλης                                                     
11.Μικρό χωριό μου ελληνικό   04:43            
Άγγελος Σκορδίλης                                        
12.Πέτρινοι τοίχοι   03:00                                
Άγγελος Σκορδίλης                                        
13.Μόνα Στολίδια   07:06                                
Ελένη Βιτάλη – Άγγελος Σκορδίλης
14.Καληνύχτα   03:18  
Ελένη Βιτάλη  
15.Απλήρωτοι παντοτεινά    00:20                           
Επίλογος – Άγγελος Σκορδίλης

Bonus track :
16 Santana mix (P. Green, C. Santana)  11:56
(Black magic woman, Oye como va, Jingo, Soul sacrifice) επανεκτέλεση Άγγελος Σκορδίλης + φίλοι

Μουσική: Άγγελος Σκορδίλης
Στίχοι:  Βικτώρια Τράπαλη
Παραγωγή – Ενορχήστρωση: Άγγελος Σκορδίλης - Δημήτρης Σκορδίλης
(Father & Son Art Duet)
                      
Τραγουδούν:                                           
Ελένη Βιτάλη -  Γιάννης Κούτρας - Βασίλης Λέκκας - Πένυ Ξενάκη - Κώστας Ιακωβάκης - Άγγελος Σκορδίλης


Άλλος ένας καρπός μιας συνεργασίας με αμέτρητες πανέμορφες αναμνήσεις που έχει την μυρωδιά των τοπίων της Αίγινας, όπου είχα την τύχη να κατοικώ για μια δεκαετία με την οικογένεια μου! Η συνεργασία μου με την στιχουργό – συγγραφέα Βικτώρια Τράπαλη στο νησί, γέννησε και αυτά τα τραγούδια που με την βοήθεια και συμμετοχή των λαμπρών συναδέλφων καλλιτεχνών, μα πάνω απ’ όλα καλών φίλων δοκιμάζουν κι εκείνα την μουσική τους τύχη:

Ελένη Βιτάλη
: Το’ χω πει και πάντα θα το λέω, το μεγαλύτερο όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα!

Γιάννης Κούτρας: Ο ανυπέρβλητος ερμηνευτής που η αναγνώριση την οποία έλαβε ως τώρα για όσα προσέφερε, προσφέρει και πραγματικά αξίζει είναι πολύ μικρή και εξωφρενικά λίγη!!!

Βασίλης Λέκκας: Μήπως είναι μεγάλη και αρκετή η αναγνώριση ως τώρα για τον άνθρωπο που ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο έργα των Θεοδωράκη, Χατζηδάκι και όχι μόνο; Ακόμη και για εκείνη την υπέροχη προσωπική τους δουλεία με τον μέγα διδάσκαλο Γιάννη Σπάθα!

Πένυ Ξενάκη: Η μήπως δεν είναι απειροελάχιστη η αναγνώριση για όσα έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει με την υπέροχη φωνή, την μεγάλη ψυχή και την απίστευτα σεμνή της παρουσία η Πένυ σ’ αυτό το χώρο!!! Μεγάλη τιμή για μένα παιδιά και… δεν ξέρω αν “καθαρίζω” ακόμη και με χίλια ευχαριστώ!!!
 
Κώστας Ιακωβάκης: Ο φίλος μου ο δάσκαλος απ’ τα Τζουμέρκα! Δάσκαλος σε παιδάκια στο δημοτικό, αλλά και σε εμάς με διατριβή και έμφυτη ειδικότητα πάνω στις αμίμητες δυσκολίες που κρύβουν τα Ηπειρώτικα, η πεντατονία, το blues!!!



Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συνδημιουργούς αυτής της δουλειάς:

Μάνος Νεόφυτος: drums στα 3, 7 και 9, percussions στο 13, βοηθός, συμπαραστάτης, παρών σε κάθε μου δημιουργία, ακόμη και εξ’ αποστάσεως!
Στέλιος Παύλου: drummer στα 1, 2. 5 και 11, εξαίρετος μουσικός και πάνω απ’ όλα φίλος!
Alessis d4 και Addictive drummer: οι ντράμερ μου στα 8 και 13. Σας ευχαριστώ γιαπωνέζοι μου, μέσα απ’ τον οργανισμό μου, που έλεγε και ο αείμνηστος Αγκοπ, τέρμα τα τύμπανα… συνεχίζουμε.
Στέλιος Ζαχαρίου: Indian tamblas στο 7, tambourine στο 3.
Τζίμης Τζιμόπουλος: νταούλι στο 4.
Δημήτρης Βαριάς: bentir bass percussion στο 6.
Γιώτης Κιουρτσόγλου: το μουσικό πανδαιμόνιο, ο φίλος και αδελφός, bass 5χορδο στα 1, 11, 13 και τσέλο με το μπάσο!!! στο 12 (αυτό που ακούγεται αριστερά).
Θανάσης Μπούλης: χρόνια φιλαράκι και συνεργάτης, το υπέροχο blue walckin’bass στο 5.
Χρήστος Τζώρτζης: τα εξαίσια μπάσα στα 3, 7, 9 και 12 με το πεντάχορδο του!
Κώστας Κωσταράκης: πιάνο stainway, Hammond b3 στο 14.
Δημήτρης Σκορδίλης: όλες τις rhythm acoustic & electric guitars που ακούγονται από τα δεξιά, εκτός των 10, 12 και 15. Solo electric στα 5, 7, 8, 9 και 11. Riff solo electric στo 13, solo acoustic και tape reverse guitar (σε ανάποδη μαγνητοταινία) στο τελείωμα του 2, τις slide στο 6  και τις φανταστικές τσέλο-κιθάρες στο 14!
Άγγελος Σκορδίλης: όλες τις  rhythm acoustic & electric guitars που ακούγονται από τα αριστερά, τις solo acoustic στα 2, 10, 11 και 15, τις 12χορδες και το μαντολίνο στο 12, λαούτο στα 6, 12 και 13, μπαγλαμά στο 5, τζουρά στο 7, τα keyboards σε όλα εκτός του 14, harmonica στα 1 και 5, bass στα 2, 4, 8 και τις solo electric octaver guitars στα 3, 8, 9 και 11.
Την φωνητική κομπανία στο 3 αποτελούν οι Δόμνα Κουντούρη, Γιάννης Λυμπέρης, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Βικτώρια Τράπαλη, Γιάννης Κούτρας και Μάνος Νεόφυτος, ενώ στο 5 την αποτελούν οι: Σοφία Φρακτοπούλου, Βαγγέλης Μουτσάτσος, Κώστας και Παναγιώτης Βώρος.

Η δουλειά αυτή ηχογραφήθηκε:
Στην Αίγινα (κάποια tracks)
Στο studiο «SIERRA»(κάποια άλλα tracks)
και στο «UNDERGROUND» studio στην Αθήνα!
Remix – Μastering: studio «UNDERGROUND»
Άγγελος ΣκορδίληςΔημήτρης Σκορδίλης
(father & son art duet)




Για περισσότερα εδώ:


και εδώ:

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Παλιές συνεντεύξεις της Ελένης Βιτάλη στον Τάσο Κουτσοθανάση


Ο Τάσος Κουτσοθανάσης γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Πλάκα, "την πιο όμορφη γειτονιά του κόσμου", όπως λέει ο ίδιος. Η πρώτη επαφή του με τη δημοσιογραφία έγινε στην εφημερίδα "Αθηναϊκή", παρουσιάζοντας κάθε Δευτέρα τις νέες ταινίες της εβδομάδας. 
Παράλληλα με τον κινηματογράφο είχε πάθος και με το τραγούδι, ώστε στη συνέχεια συνεργάστηκε με το συγκρότημα Μπότση γράφοντας στο περιοδικό "Πρώτο" και στην "Απογευματινή" για ποικίλα καλλιτεχνικά θέματα, κυρίως όμως για το τραγούδι. Για πολλά χρόνια μετά, ήταν ο βασικός καλλιτεχνικός συντάκτης στο "Ντομινό", το κατ' εξοχήν καλλιτεχνικό περιοδικό. 
Άλλες συνεργασίες του: Με την κυπριακή εφημερίδα "Σημερινή", με την επίσης "Σημερινή" της Νέας Υόρκης, με την "Παροικιακή" του Λονδίνου και με τα περιοδικά "Λεξομανία", "Πάλκο", "Δίφωνο", "Μετρονόμος" κ.ά., κυρίως για το ελληνικό τραγούδι, αλλά και για ποικίλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. 
Εξάλλου ασχολείται και με τον στίχο, και τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού, όπως η Γιώτα Λύδια, η Πόλυ Πάνου, η Δούκισσα, η Χαρούλα Λαμπράκη, ο Ηλίας Κλωναρίδης κ.ά., σε δημιουργίες σημαντικών συνθετών. 


Το blog "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" μετά τις παλιές συνεντεύξεις του Χρόνη Αηδονίδη στον Τάσο Κουτσοθανάση: http://theovaf.blogspot.com/2011/12/blog-post_23.html σας παρουσιάζει τρεις παλιές συνεντεύξεις της Ελένης Βιτάλη στο περιοδικό "Ντομινό" στις 22/11/1974, στις 23/12/1981 και στις 16/01/1987. 

Κάντε κλικ στις σελίδες για μεγέθυνση: 
















Πηγή: "Οι χρυσές δεκαετίες του ελληνικού τραγουδιού" (Εκδόσεις Δρόμων - Τάσος Κουτσοθανάσης - Β' Τόμος - 2007)


Καλά Χριστούγεννα σε όλους και καλές γιορτές!!!
Να μείνουν μόνο τα τραγούδια...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Παλιές συνεντεύξεις του αγαπημένου Χρόνη Αηδονίδη στον Τάσο Κουτσοθανάση


Σήμερα έχει γενέθλια ο λατρεμένος Χρόνης Αηδονίδης (γεννήθηκε στις 23/12/1928 στην Καρωτή Έβρου) και γι' αυτό το λόγο το blog ανεβάζει ένα μουσικό και δημοσιογραφικό ντοκουμέντο από το πολύτιμο αρχείο του παλιού και καλού δημοσιογράφου (και στιχουργού) Τάσου Κουτσοθανάση. 

Η πρώτη συνέντευξη έγινε για το περιοδικό "Πρώτο" στις 31/11/1967 και η δεύτερη για το περιοδικό "Ντομινό" στις 06/09/1974. Κάντε κλικ στις σελίδες για μεγέθυνση:



 




Πηγή: "Οι χρυσές δεκαετίες του ελληνικού τραγουδιού" (Εκδόσεις Δρόμων - Τάσος Κουτσοθανάσης - Ά Τόμος - 2007)

Τέλος, οι συνεντεύξεις που έχουμε κάνει εμείς με τον αγαπημένο καλλιτέχνη και άνθρωπο Χρόνη Αηδονίδη:




Κύριε Χρόνη να είστε υγιής, γερός, δυνατός, δρατήριος και πάντα δημιουργικός!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Συνέντευξη Αγγελικής Γιαννακίδου στο Θεοδόση Βαφειάδη


Το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης – Αγγελική Γιαννακίδου» είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που εδώ και δέκα χρόνια περίπου, υπηρετεί με συνέπεια τον πολιτισμό του τόπου μας. Περιλαμβάνει στη συλλογή του αντικείμενα του υλικού πολιτισμού των Θρακών, σπάνιο αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, καταγραφές - βίντεο και μια εξειδικευμένη βιβλιοθήκη. Σκοπός του Μουσείου είναι να αποτελέσει ένα κέντρο γνωριμίας με τον άγνωστο - εν πολλοίς - πλούτο και την ομορφιά της θρακικής παράδοσης, ένα κέντρο έρευνας και πνευματικής δημιουργίας, που οραματίζεται και εμπνέεται από την αρχέγονη μνήμη και συμφιλιώνει το παλιό με το καινούργιο, τη σύγχρονη πραγματικότητα με τη λαϊκή παράδοση.

Το μουσείο αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς, όχι μόνο για τους κατοίκους της Θράκης, αλλά και για τους επισκέπτες στην περιοχή, ενώ ήταν, είναι και θα είναι ένας ζωντανός τόπος γνωριμίας και προβολής του θρακικού πολιτισμού, χώρος έρευνας, μελέτης και πνευματικής δημιουργίας. 



Η διευθύντρια του Ε.Μ.Θ. Αγγελική Γιαννακίδου σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, για τη Θράκη και τον Πολιτισμό.

Αγαπητή κα Γιαννακίδου, ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτή συνέντευξη. Μια συνέντευξη που θα δημοσιευτεί στον τοπικό τύπο, αλλά και στο διαδίκτυο. Αλήθεια, ποια είναι η σχέση σας με το διαδίκτυο; Τα καταφέρνετε;
Αγγελική Γιαννακίδου: Αρκετά καλά, παρόλο που άργησα να μπω στο χώρο της τεχνολογίας. Ευτυχώς βέβαια… Ήταν φοβερό, ένας κόσμος ολόκληρος που αγνοούσα και όταν το αντιλήφθηκα,  ένιωσα αναλφάβητη. Το διαδίκτυο ήταν η επανάσταση, είναι ένα εξαιρετικό μέσον πληροφόρησης και επικοινωνίας.


Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη. Πότε ήρθατε πρώτη φορά σε επαφή με τη Θράκη και τι ήταν αυτό που σας εντυπωσίασε περισσότερο στην ιστορία, στην παράδοση της περιοχής, αλλά και στους ανθρώπους;
Α.Γ.: Ήρθα στη Θράκη το 1967, σε ηλικία 18 χρονών. Νόμιζα ότι πήγα σε άλλον πλανήτη. Είχε κάτι αυτός ο τόπος, μια μαγεία, και βέβαια με εντυπωσίασαν οι ανθρώπινες ιστορίες και τα λίθινα εργαλεία. Αντικείμενα που ήταν τόσο εικαστικά και συνάμα φορείς ατομικής, οικογενειακής και συλλογικής μνήμης. 


Αγαπάτε πολύ αυτό τον τόπο, αν και δεν είναι η ιδιαίτερη πατρίδα σας. Πώς βλέπετε το μέλλον της περιοχής; Είστε αισιόδοξη;
Α.Γ.: Δεν είναι ο τόπος που γεννήθηκα, αλλά γενέθλιος πνευματικά και ψυχικά, ορίζοντας σε μένα μια άλλη αντίληψη για τη δύναμη της ζωής, του πάθους και της μνήμης που μετατρέπουν το εγώ σε εμείς. Είναι γεγονός ότι είμαστε συμμέτοχοι και συνένοχοι μιας κατάστασης που μας οδήγησε σε δρόμους εγωκεντρικούς, σε μια κοινωνική ζωή στηριγμένη στη λογική της εντύπωσης και συμφιλιωμένη με τον ευδαιμονισμό της κατανάλωσης, που φθάσαμε να καταναλώνουμε τον εαυτό μας. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας, με  τους άλλους και το χώρο μας. Ναι, είμαι αισιόδοξη, πώς αλλιώς θα άντεχα όλο αυτό που υπηρετώ; Άλλωστε η Θράκη μας έχει δύναμη. Αυτό που χρειάζεται, είναι να τη γνωρίσουμε καλύτερα, να την αγαπήσουμε για να κάνουμε και τους άλλους να την αγαπήσουν. Αν δεν το πιστεύεις, πώς να πείσεις τον άλλον, πώς να προβάλλεις και να προωθήσεις τον τόπο σου. Είμαι περήφανη για τον τόπο μας γιατί εδώ ζω και γιατί η ιστορία του είναι και η δική μου ιστορία.
Η έρευνά σας και η καταγραφή του Θρακικού πολιτισμού ξεκίνησε νωρίτερα από την ίδρυση του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε τόσο έντονα και αποφασιστικά με όλα αυτά; Ποιες ήταν οι συγκλονιστικότερες εμπειρίες από την πολύχρονη αυτή έρευνα;
Α.Γ.: Η δημιουργία της συλλογής ξεκίνησε το 1967, τη χρονιά που ήρθα στη Θράκη. Ακολούθησαν οι καταγραφές, τα ταξίδια, το διάβασμα. Σιγά σιγά το εικαστικό ενδιαφέρον των αντικειμένων έγινε εμμονή, για ό,τι είχε σχέση με τη γεωγραφία και την ανθρωπογεωγραφία αυτού του τόπου. Πολλές οι χαρές που γεύτηκα με τους ανθρώπους της Θράκης όλα αυτά τα χρόνια. Ποιες να πρωτο ιστορήσω.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς στη Στέρνα, παρέα με τους ανθρώπους και τον παπά του χωριού καθισμένοι γύρω από την ξυλόσομπα. Χωρατά και ιστορίες από τα παλιά, με συντροφιά τον ήχο της γκάιντας, που έσχιζε την ομίχλη από την κάπνα των ψητών της πλατείας.
Ο Πομάκικος γάμος στον Πετρόλοφο, το κουρμπάνι στην Ανω Καμπή, το μεταμεσονύχτιο ψάρεμα στο ποτάμι στο Διδυμότειχο, οι αμέτρητες βόλτες στις όχθες του Ερυθροπόταμου για να βρούμε με τον κ  Αντωνακούδη, το μέλιο και το θράψο που χρησιμοποιούσαν στις βαφές των ρούχων οι μπογιατζήδες, τα σημάδια και οι γραφές των ανθρώπων πάνω στο υπέροχο τοπίο κάνουν το ταξίδι στη Θράκη, εμπειρία.

Η δημιουργία του «Εθνολογικού Μουσείου Θράκης» ήταν στόχος ζωής; Πώς ξεκίνησε η ιδέα της δημιουργίας ενός τέτοιου χώρου στην Αλεξανδρούπολη;
Α.Γ.: Η δημιουργία του Μουσείου δεν ήταν στόχος ζωής. Αλλά όταν ο Ν. Παπαθανάσης  ήρθε στο τεχνικό γραφείο του Πολυχρόνη Γιαννακίδη, με την πρόθεση της ανέγερσης ενός νέου οικοδομήματος στη θέση του νεοκλασικού κτίσματος, τα παιδιά μου με παρότρυναν στην ίδρυση του Μουσείου, ενώ γνώριζαν το κόστος του εγχειρήματος. Ήταν πολύ συγκινητικό. Μετά από συζητήσεις ενός μήνα, ενέδωσα.  
Πόσα χρόνια κράτησε η αποκατάσταση του νεοκλασικού αυτού κτιρίου του 1899 και η οργάνωσή του σε μουσείο; Ήταν μια δύσκολη διαδικασία;
Α.Γ.: Η αποκατάσταση του κτίσματος και η οργάνωσή του χώρου σε μουσείο, κράτησε τέσσερα χρόνια απίστευτης δουλειάς. Ήταν πολύ δύσκολο και συνάμα μια τεράστια πρόκληση για μένα. Έπρεπε να αντιμετωπισθούν τεχνικά θέματα, να γίνει παράλληλα η καταγραφή της συλλογής, να επιλεγούν οι θεματολογίες, να γίνει η έρευνα, η μουσειολογική και μουσειογραφική μελέτη, αλλά και η καταγραφή προσφύγων και επιπλέον τα πρώτα βίντεο που θα προβάλλονταν, τεκμηριώνοντας και εμπλουτίζοντας τις θεματολογίες. Τέσσερα χρόνια απίστευτης εργασίας και εμπειρίας.
Ποιοι στάθηκαν δίπλα σας στο σπουδαίο αυτό έργο; Ποιοι άνθρωποι ή και οργανισμοί, φορείς, ιδρύματα βοήθησαν στο να ολοκληρωθεί το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης»;
Α.Γ.: Δίπλα μου στάθηκαν η οικογένειά μου, η οποία υφίσταται και όλο το οικονομικό βάρος, αλλά και εξαιρετικοί συνεργάτες όπως ο Σταμάτης Ζάννος από τους πλέον γνωστούς και ικανούς στο χώρο της Μουσειολογίας – Μουσειογραφίας, ο ιστορικός κ. Κ. Χατζόπουλος, ο βιοαρχαιολόγος κ. Ν. Ευστρατίου, ο καθηγητής της αρχιτεκτονικής κ. Α Πρέπης, η Μίνα Μαχαιροπούλου που ήταν διευθύντρια στο Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων της Κομοτηνής, ο έως σήμερα συνεργάτης μου Γιάννης Κουκμάς κοινωνικός ανθρωπολόγος, ο μουσικοσυνθέτης κ. Γ. Παπαδάκης, η Μάγια Τσόκλη. Ναι, ήμουν τυχερή. Είχα μαζί μου εξαιρετικούς συνεργάτες και τους ευχαριστώ για άλλη μια φορά. Επίσης, οικονομικά και ηθικά με στήριξε το Ίδρυμα Νιάρχου, δίνοντας ένα μικρό ποσό για την κάλυψη κάποιων εξόδων. 



Το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης» είναι ένας ζωντανός πολιτισμικός οργανισμός. Και λέω ζωντανός, διότι δεν λειτουργεί ως χώρος φύλαξης και ως έκθεση παλιών αντικειμένων μόνο, αλλά συνεχίζει να δημιουργεί διάφορες εκδηλώσεις και να παρεμβαίνει στα πολιτιστικά του τόπου. Γίνονται ημερίδες και σεμινάρια, διαλέξεις, εκθέσεις, εργαστήρια, παρουσιάσεις βιβλίων, μουσικές παραστάσεις, ποιητικές βραδιές, ντοκιμαντέρ, διάφορα δρώμενα…Έτσι πρέπει να λειτουργούν τα μουσεία κατά τη γνώμη σας;
Α.Γ.: Τα μουσεία δεν είναι νεκροταφεία του παρελθόντος. Η παράδοση, αυτή η πολιτιστική κληρονομιά δεν αφορά μόνο τις φορεσιές και τις αναβιώσεις των δρώμενων, εμπεριέχει γνώση και  αξίες, σκέψη, δημιουργία, γιατί καθετί πριν γίνει πολιτιστική κληρονομιά, ήταν δημιουργία. Τα αντικείμενα γίνονται αφορμή για δράσεις που συμβάλλουν στο να ξαναδούν οι άνθρωποι τη σχέση τους με το χώρο και το χρόνο, να ενισχυθεί η ιστορική, η κοινωνική και πολιτική τους συνείδηση. Για μένα ο λαϊκός πολιτισμός είναι ένας πλούτος, μια γνώση που αν την κατέχεις, έχεις και τη δύναμη να κρίνεις. Διότι αν μπορείς να κρίνεις, μπορείς και να αντισταθείς σε οτιδήποτε ενοχλητικό και πιεστικά επιβαλλόμενο.


Στο Μουσείο, λειτουργεί και πωλητήριο. Τι μπορεί να βρει εκεί ο επισκέπτης και σε ποιες τιμές;
Α.Γ.: Το πωλητήριο του Μουσείου, είναι και αυτό ένα τμήμα για το οποίο είμαστε υπερήφανοι. Όλα τα αντικείμενα, χρηστικά ή διακοσμητικά, είναι εμπνευσμένα από τον πλούτο της Θρακικής παράδοσης, είναι μοναδικά, ανταποκρίνονται στη σύγχρονη αισθητική και δηλώνουν το στίγμα του τόπου στον αποδέκτη. Είναι αντικείμενα που διαδίδουν την αισθητική της Θράκης και ενισχύουν τις εκπαιδευτικές δράσεις του Μουσείου. Μπορεί δε, να δει κάποιος όλα τα παραγόμενα είδη και τις τιμές στην ιστοσελίδα του Μουσείου (www.emthrace.org). 
Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή που ζήσατε στο χώρο αυτό;
Α.Γ.: Ο χώρος αυτός μου δώρισε πολλές συγκινήσεις, όμορφες στιγμές, καθώς μοιράστηκα με τους ανθρώπους τις προσωπικές τους ιστορίες και κυρίως τη χαρά των παιδιών, που περνάνε τόσο καλά και τους γίνεται οικείο το πέτρινο νεοκλασικό του 1899.


Και η πιο δύσκολη; Υπάρχουν και τέτοιες στιγμές πιστεύω…
Α.Γ.: Mα φυσικά υπάρχουν και γίνονται πρόκληση να ξεπεραστούν.


«Διαφύλαξη, διαχείριση και προβολή του πολιτισμού της Θράκης». Σπουδαίο θέμα! Ποιος πιστεύετε πως θα έπρεπε να είναι σήμερα ο ρόλος της Πολιτείας (Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρειες, Δήμοι κ.λπ.);
Α.Γ.: Να έχουν πολιτιστική πολιτική, για να μην είμαστε μόνο διαχειριστές, αλλά να γίνουμε παραγωγοί, να δημιουργήσουμε την παράδοση του σήμερα και να φθάσουμε στο ζητούμενο από όλους, την ανάπτυξη του τόπου μας.  

Έχετε εμπιστοσύνη στους πολιτικούς; Σας έχουν απογοητεύσει με τη στάση τους απέναντι στον Πολιτισμό, αλλά και γενικότερα;
Α.Γ.: Όλοι είμαστε απογοητευμένοι και δεν το θέλαμε… πόσο μάλλον όταν είσαι εκτός της αντίληψης, ότι πρέπει να είσαι ενταγμένος σε κάποια κομματική οργάνωση. 


Η οικονομική και πολιτική-κοινωνική κρίση έχει επηρεάσει με διάφορους τρόπους τους πάντες. Μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι κλείνουν ή υπολειτουργούν. Το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης» αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης ή το έχει ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα; Είστε αισιόδοξη για το μέλλον του;
Α.Γ.: Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης δεν ήταν κρατικοδίαιτο. Αλλά η δυστοκία επηρέασε τα πάντα. Καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια, μέσα από διάφορες δράσεις, για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες.






Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Ο απόφοιτος της γεωπονικής...


Του Θανάση Γκαϊφύλλια


Ο Αντώνης, ένα παλικάρι που τελείωσε γεωπόνος και θέλησε να ασχοληθεί με την καλλιέργεια αρωματικών φυτών και βοτάνων, ζήτησε τη βοήθεια του Γιώργου Ερελιάδη και εκείνος, όπως κάνει πάντα, του έδωσε πρόθυμα πολλαπλασιαστικό υλικό και οδηγίες, για όλα τα στάδια της παραγωγής. 
Σήμερα ήρθε στο κτήμα με μία σακούλα γεμάτη ρίγανη, καλής ποιότητας, για να μας πει πως, ναι μεν τα κατάφερε, αλλά δε θα συνεχίσει γιατί δεν τον συμφέρει. Τα έξοδα και ο κόπος, ξεπερνούν κατά πολύ τα έσοδα, σύμφωνα με την τιμή της αγοράς. 
Ο Γιώργος του εξήγησε πως το εμπόριο είναι αμείλικτο και πως την τιμή της ρίγανης την καθορίζουν χώρες (Ινδία, Κίνα, Τουρκία, Αλβανία, Βουλγαρία) όπου τα μεροκάματα είναι 5 έως 10 ευρώ. Πως οι Γερμανοί αγοράζουν τη ρίγανη χύμα από την Αλβανία μισό ευρώ το κιλό και την πωλούν τυποποιημένη, 3 ευρώ τα 50 γραμμάρια. Πως το μόνο που μας σώζει είναι η σκληρή δουλειά και η αξεπέραστη ποιότητα. Πώς όμως να τα χωρέσει όλα αυτά το μυαλό ενός νέου, του κάθε νέου, που θεωρούσε μέχρι χθες αυτονόητο το μεροκάματο (στην ξεφτίλα) των 30 και 40 ευρώ; Όταν με τρόμο αναλογίζεται πως τα πάγια και μόνον είναι μεγαλύτερα κι από τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες του; 
Αν έχει μείνει σε μας τους μεγαλύτερους λίγη αγάπη γι’ αυτό τον τόπο και για τα παιδιά μας, τώρα είναι η στιγμή να καθαρίσουμε την κόπρο του Αυγεία που κρύβει ο καθένας μέσα του και να πούμε την αλήθεια. Ναι. Είχε δίκιο εκείνος ο χοντρός. Μαζί τα φάγαμε. 
Και ασφαλώς, εννοούσε την πλειοψηφία. Την πλειοψηφία που κουτοπόνηρα ψήφιζε και καθόριζε το μέλλον του Αντώνη και του κάθε Αντώνη. 
Το μόνο που θα μας σώσει, είναι η αλήθεια. 
Τότε και μόνον τότε θα έχουμε το δικαίωμα να δικάσουμε και να καταδικάσουμε το κάθε ανεπάγγελτο λαμόγιο, στο οποίο, με μια αβάσταχτη ελαφρότητα, παραδώσαμε τα κλειδιά του ταμείου και της πατρίδας.


Οι φωτογραφίες του Θανάση Γκαϊφύλλια είναι του Γιώργου Ερελιάδη.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Σώτια Τσώτου - Όταν κοιτάς από ψηλά...


Σώτια Τσώτου (Λειβαδιά 14/05/1942 – Αθήνα 10/12/2011)

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομά της ήταν σε μια συναυλία του λατρεμένου Κώστα Χατζή στην Αλεξανδρούπολη, πριν αρκετά χρόνια. Μιλούσε συνεχώς γι' αυτήν και έσταζε μέλι το στόμα του, πριν και μετά από κάθε τραγούδι που έγραψαν μαζί. Και έγραψαν πολλά τραγούδια μαζί, κοινωνικά και ερωτικά. 
Μπορεί να συνεργάστηκε και με άλλους σπουδαίους μουσικοσυνθέτες και τραγουδιστές, αλλά η συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή υπήρξε μοναδική και ανεπανάληπτη...

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά

μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα

μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε

από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένη μου, μην κλαις

πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς από ψηλά

μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα

και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε

από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

**********************

Μη μας περιφρονάς, μη μας περιφρονάς
γράψε βρε ιστορία δυο λόγια και για μας.

Γράψε για μας τους ταπεινούς και τους ανώνυμους της πλάσης
σκαλί είμαστε για τους τρανούς οι θεατές στις παρελάσεις.

Αν δεν υπήρχαμε εμείς, πως θα ξεχώριζαν οι άλλοι;
Αν δεν υπήρχαν οι μικροί πως θα υπήρχαν οι μεγάλοι;

Μη μας περιφρονάς, μη μας περιφρονάς
γράψε βρε ιστορία δυο λόγια και για μας.

Αρνήσου το αν μπορείς, αρνήσου το αν μπορείς
από την ίδια λάσπη πλαστήκαμε κι εμείς.

Για μας δεν νοιάζεται κανείς, είμαστε τ' άγραφο το χιόνι
μας ξέρουν πέντε συγγενείς, η μάνα μας και οι γειτόνοι.

****************

Tα νιάτα του έφαγε ο Στρατής
στα ναυπηγεία ολημερίς
φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά
να παν οι άλλοι μακριά
να ταξιδέψουνε τη γη
οι τυχεροί, οι τυχεροί

T' απόβραδο στο καπηλειό
με τον Γιωργή τον παραγιό
λένε για χώρες μακρινές
που δεν τις είδανε ποτές
ζηλεύουνε τους ναυτικούς
τους τυχερούς, τους τυχερούς

Σαράντα χρόνια στη δουλειά
φτιάχνει καράβια σα πουλιά
κι αυτός καρφώθηκε εδώ,
δέντρο παλιό, δέντρο ξερό,
να καμαρώνει τους αϊτούς
τους τυχερούς, τους τυχερούς

Όταν πεθάνω, βρε Γιωργή
όταν σαλπάρω από τη γη
βάλε στη κάσα μου πανιά
βάλε της άλμπουρα, σκοινιά
πες πως ταξίδεψε κι αυτός
ο τυχερός, ο τυχερός

**************

Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον καίει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα-βήμα
Κάποιο καράβι στ' ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιει το κύμα

Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ

Κάποιος στην άκρη του γκρεμού
κοιτάει το τέλος τ' ουρανού
μονάχος του πεθαίνει
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στο στήθος του πηγαίνει

Κι εμείς οι άλλοι, μα το ναι
κάνουμε πάρτι ρεφενέ
Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ

Έξω αστράφτει και βροντά
κι ένας διαβάτης περπατά
χαμένος μες την μπόρα.
Κάπου δε θα 'χουνε ψωμί
κάπου πεινάει ένα παιδί
και κλαίει αυτή την ώρα.

Κι εμείς χορτάτοι, μα το ναι
κάνουμε γλέντια ρεφενέ
Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν
σαν κολασμένοι τριγυρνούν
και κλαίνε και πονάνε.
Στάσου και σκέψου μια στιγμή
πόσοι σκοτώνονται στην γη
την ώρα που μιλάμε.

Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ.

*******************

Για μένα ακόμα η φλόγα καίει
Ό,τι κι αν γίνει θα σ' αγαπώ
Μη με ρωτήσεις λοιπόν ποιος φταίει
Όποιος κι αν φταίει θα πω εγώ

Αντίο λοιπόν αντίο
Το χάνω κι αυτό το πλοίο
Και κάνει Θεέ μου ένα κρύο
Σαν γίνονται ένας οι δύο
αντίο λοιπόν αντίο
Το χάνω κι αυτό το πλοίο
Και κάνει Θεέ μου ένα κρύο
Σαν γίνονται ένας οι δύο

Ό,τι κι αν γίνει θα 'μαι κοντά σου
Θα ικετεύω τον ουρανό
Να μην πληρώσεις τα σφάλματα σου
Να τα πληρώσω όλα εγώ
Αντίο...



Και τέλος, αυτό το "Βραδιάζει" με την τεράστια φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη και τη μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου, από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου:

Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει
κι έρχεται η ώρα η δικιά μου
Αυτή που σαν πουκάμισο ταιριάζει
με τη μελαγχολία στη καρδιά μου, βραδιάζει

Παιδί της νύχτας μια ζωή δε το αντέχω το πρωί

με τους κυρίους στα κασμίρια τους σφιγμένους
Εγώ τη νύχτα μόνο ζω μαζί με κείνους π' αγαπώ
με τους παράνομους και τους αδικημένους

Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει

και τότε το τραγούδι σιγοπιάνω
Σαν μάνα το σκοτάδι μ' αγκαλιάζει
μια τέτοια ώρα θέλω να πεθάνω, βραδιάζει

Παιδί της νύχτας μια ζωή δε το αντέχω το πρωί

με τους κυρίους στα κασμίρια τους σφιγμένους
Εγώ τη νύχτα μόνο ζω μαζί με κείνους π' αγαπώ
με τους παράνομους και τους αδικημένους



Για περισσότερους στίχους της Σώτιας Τσώτου εδώ: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=7 


Βιογραφικό σημείωμα - δισκογράφημα εδώ: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%B1_%CE%A4%CF%83%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%85 

  
Η πολιτική – σύμφωνα με επιθυμία της – κηδεία της σημαντικής στιχουργού θα τελεσθεί αύριο Τρίτη στις 14:30 από το Α΄ Νεκροταφείο. 
Η οικογένειά της επιθυμεί αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο Χαμόγελο του Παιδιού.