Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Η αγαπημένη μπαλάντα της εφηβείας μας...






Το Τραγούδι που ίσως έπαιξα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι στο ραδιόφωνο. Είναι η «Αύρα» του Δημήτρη Παναγόπουλου, ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1987, στον πρώτο προσωπικό δίσκο του ευαίσθητου τραγουδοποιού με γενικό τίτλο «Ασταθής Ισορροπία». Ο διδάκτωρ φυσικής ήταν τότε 26 ετών…



Βιογραφικό σημείωμα, κριτικές και για περισσότερες πληροφορίες, εδώ:








Από την πόρτα σου σαν θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου

Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω, θα χαθώ
και ίσως με ξαναδείς μονάχα στ' όνειρό σου

Γιατί είμ' αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ' είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στο γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη

Και κουβαλάω μες τη σιγή
μιαν ανυπόταχτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που 'χεις κρύψει



Δεν υπάρχουν σχόλια: