Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας στο TVXS για την οικονομική κρίση


Η "Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα" ( http://www.tvxs.gr/ ) του Στέλιου Κούλογλου έχει ανοίξει εδώ και αρκετές μέρες μια συζήτηση με γνωστές προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων για την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Ζητήσανε από τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια να γράψει ένα κείμενο. Το έγραψε και το διαβάσαμε πριν λίγες μέρες (http://www.tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/%CF%84%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-0 ). Μας άρεσε και το "ανεβάζουμε" και εμείς, εδώ:


Βιώνουμε το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης χρεοκοπίας, σε όλα τα επίπεδα. Μουδιασμένοι οι Έλληνες ξυπνήσαμε από το λήθαργο, όταν ο κλητήρας χτύπησε την πόρτα μας, κρατώντας το χαρτί της κατάσχεσης. 
Ως συνήθως πέσαμε απ' τα σύννεφα και πανικόβλητοι προσπαθήσαμε να θυμηθούμε που στο διάολο είχαμε καταχωνιάσει την όραση και την ακοή μας. Διότι, ως γνωστόν, τόσα χρόνια κανείς δεν έβλεπε, κανείς δεν άκουγε. Κανείς δε διαμαρτυρόταν όταν ο δικαστής έβγαζε άδικες αποφάσεις και κουκούλωνε σκάνδαλα. 
Ξαναψηφίζαμε για πρωθυπουργό, ως μέγα μάγκα και νοικοκύρη, αυτόν που έθετε το πλαφόν της εθνικής μίζας και γελούσαμε με τον υπουργό που δημοσίως και επισήμως διαπραγματευόταν την τιμή του γρηγορόσημου. 
Αδιαφορούσαμε όταν πολιτικά παχύδερμα αποκαλούσαν τους ποιητές λαπάδες και κουραμπιέδες. Σκύβαμε το κεφάλι και τα χώναμε μαύρα στους γιατρούς, αντί να στρίψουμε λαρύγγια. Και το χειρότερο απ' όλα, δεν τηρήσαμε το τελευταίο άρθρο του συντάγματος και επιτρέψαμε στους μαφιόζους της βουλής να το κουρελιάσουν. 
Τόσα χρόνια πριονίζαμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμασταν και αν κάποιος τολμούσε να πει το αυτονόητο, δηλαδή πως θα γκρεμοτσακιστούμε, βελάζαμε εν χορώ και πνίγαμε τη φωνή του. 

Προς τι η έκπληξη λοιπόν… «αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά»; Σύμφωνα με τον αξιότιμο κύριο Στρος Σκα(τ)άν, σκατά τα κάναμε και τώρα ήρθε η ώρα να γευματίσουμε. Ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε στα μάτια και να ομολογήσουμε πως δεν ήμασταν καλοί κληρονόμοι των αγώνων που έδωσαν τόσοι και τόσοι άνθρωποι, που έχυσαν ποτάμια αίμα για να έχουμε εμείς «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» κι εμείς ετοιμαζόμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας ερείπια, σαν αυτά της Ιαπωνίας. 
Θέλει αρετή και τόλμη η αλήθεια και κουράγιο. Πολύ κουράγιο που θα το χρειαστούμε αν θέλουμε να κτίσουμε μια νέα κοινωνία. Ας σηκώσουμε λοιπόν τα μανίκια και πριν αρχίσουμε να κτίζουμε, ας αρπάξουμε από μια βρεγμένη σανίδα κι ας καθαρίσουμε τον τόπο απ’ τα παράσιτα. 
Να τα τιμωρήσουμε με το χειρότερο τρόπο. Να τα βάλουμε να δουλέψουν. Γιατί στη νέα κοινωνία πρέπει να ισχύει ο χρυσός κανόνας που λέει πως … «ο μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω».



Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Παρωτίδης, Γιώργος Βολουδάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: